Kapucyn Brat Pit

Kurs na Miłość

2010-09-17T13:57:00.005+02:00

Projekt "Kurs na Miłość" powstał jako odpowiedź na zapotrzebowanie dla lepszego poznania się osób "chodzących" ze sobą i myślących poważnie na temat zawieranego w przyszłości związku małżeńskiego.

Kierujemy naszą propozycję głównie do młodych par tworzących związek jak i dla narzeczonych a także samych małżeństw pragnących pogłębić wzajemną więź małżeńską i budować jedność między sobą.

Cechą charakterystyczną spotkań jest to, że zajęcia prowadzone są metodą warsztatową, którą posługuje się ekipa małżeństw wraz z kapłanem. Istnieje także możliwość indywidualnych konsultacji z małżonkami i osobą duchowną.

Weź kurs na Miłość!

www.kursnamilosc.pl

Moje dziecko nie chodzi do kościoła

2010-06-15T17:36:00.002+02:00

rozmowa z Barbarą Smolińską
Jaka jest najczęstsza reakcja pobożnych rodziców, gdy słyszą od syna czy córki, że nie chcą chodzić do kościoła? „O mój Boże, to straszne”.

Czy można tak wychować dziecko, by któregoś dnia nie usłyszeć sakramentalnego: Nie idę więcej do kościoła! Nie kocham Boga!

Myślę, że tak. Ale nie odbierałabym tego w kategoriach wielkiego sukcesu wychowawczego. To, że dziecko czy nastolatek nie porusza takich tematów, nie kwestionuje pewnych prawd, wcale nie oznacza, że ich nie przeżywa, że o nich nie myśli. Brak takiego komunikatu może być zaledwie dowodem na to, że dziecko boi się mieć inne zdanie niż rodzice. Albo jeszcze gorzej: nie czuje prawa do tego, żeby myśleć inaczej. Tak może się dziać w wypadku bardzo restrykcyjnego wychowania. Dziecko, które ma odwagę powiedzieć: „Nie idę więcej do kościoła” – nawet jeśli jego słowa nas zabolą – pokazuje, że daliśmy mu przestrzeń, w której może się swobodnie wypowiedzieć. A to chyba ważne.

Rodzic, który słyszy od swojego dziecka, że ono nie chce chodzić do kościoła, jest niejednokrotnie przerażony. Myśli sobie: O Boże, moje dziecko będzie ateistą!

To prawda. Ale takie myślenie pokazuje też prawdę o tych rodzicach, o ich głęboko skrywanych problemach. W dojrzałej wierze pytania, wątpliwości, kryzysy są naturalne. Rodzic, który tępi takie pytania u dzieci, chroni też siebie, obnaża własne lęki, pokazuje, że nie jest przygotowany do poważnej rozmowy.

A mógłby się zachować inaczej?

Oczywiście, że tak. Jaka jest najczęstsza reakcja pobożnych rodziców, gdy słyszą od syna czy córki, że nie chcą chodzić do kościoła? „O mój Boże, to straszne, to niemożliwe! Ty musisz chodzić do kościoła!”. A mogliby powiedzieć: „Usiądźmy i pogadajmy o tym. Jestem ciekawa, jako matka, dlaczego nie chcesz chodzić do kościoła”.

Podam inny przykład: Każdy nastolatek w pewnym momencie mówi: „Nie będę chodził do szkoły!”. Co powie większość rodziców? „Jeśli nie będziesz chodzić do szkoły, to będziesz rowy kopać. Nie będziesz mieć dobrej pracy, zmarnujesz sobie życie. To jest okropne”.

Czy coś z tego wynika? Nic, oprócz buntu wewnętrznego lub zewnętrznego. Takie reakcje są groźbą, straszeniem, przedstawianiem jakichś czarnych scenariuszy. A czego w nich brak? Postawienia pytania „dlaczego?”. Rodzic gotowy do rozmowy z własnym dzieckiem dowiedziałby się, że syn czy córka nie chce chodzić do szkoły, ponieważ miał właśnie jakiś zatarg z nauczycielem czy z kolegą i ta wyrażana przez niego kategoryczna niechęć jest tylko uogólnieniem, skargą na jakieś nieprzyjemne jednorazowe doświadczenie albo ciąg doświadczeń.

Z kościołem bywa podobnie. Jeśli dziecko mówi, że nie będzie chodzić do kościoła, to znaczy, że ma jakiś problem. Że się nudzi w kościele, więc może trzeba pomyśleć o poszukaniu mszy dla młodzieży, a może nie chce chodzić do kościoła z całą rodziną w ramach utrwalonego rytuału, bo potrzebuje pewnej intymności, a może nie lubi księdza, który odprawia mszę o tej godzinie. Oczywiście może też przeżywać kryzys wiary. Przy każdej z tych przyczyn będziemy szukać innego rozwiązania. Załatwianie problemu kategorycznym nakazem nie jest w pewnym wieku najlepszym rozwiązaniem, bo nic z tego nie wynika. Można chodzić do kościoła dla świętego spokoju, żeby mama się nie denerwowała, żeby ojciec nie zawiesił kieszonkowego. Tylko czy w tym jest jakaś wartość?!

W takim razie, do kiedy można stosować argument siłowy: „masz iść i koniec”, a od kiedy zacząć pytać: „a dlaczego”? W którym momencie zaczyna się to przejście na inny model rozmowy?

Ja w ogóle jestem przeciwna argumentom siłowym, jeśli chodzi o wychowanie w wierze. Zamiast tego proponowałabym własny przykład, mówienie o Panu Bogu, Jego obecność w życiu rodzinnym.

Dla małego dziecka bardzo ważne jest, by rodzice modlili się razem z nim. W wychowaniu religijnym wspólna codzienna modlitwa, która trwa 5 czy 10 minut, jest dużo ważniejsza niż pójście na mszę dla przedszkolaków. Jeśli jednak ta msza jest naturalnie wkomponowana w całość niedzieli, jest – tak jak spacer, obiad, zabawa czy wizyta u cioci – jednym z wydarzeń spędzonego wspólnie z rodzicami miłego dnia – nie wierzę, żeby jakiś pięcioczy sześciolatek bardzo się buntował. Chyba, że serwujemy mu półtoragodzinną sumę, na której się zwyczajnie nudzi!

Mam wrażenie, że wielu młodych rodziców przedwcześnie pozwala dzieciom wybierać. To absurdalne. Bo nie ma sensu pytać pięciolatka, czy chce iść do kościoła. Tak jak nie można małego dziecka zadręczać stale pytaniami, co chce zjeść na śniadanie, co chce na siebie włożyć. To błąd. Z tak wychowywanych dzieci wyrastają nastolatki i dorośli, którzy nie umieją dokonywać wyborów. Jeśli przedwcześnie pozwolimy wybierać, to dzieci czują się mało bezpiecznie w takim świecie.

A co z nastolatkami?

To szerokie pojęcie – „nastolatek”.

Raczej trudno u jedenastoczy dwunastolatka, który odmawia chodzenia do kościoła, mówić o jakimś poważnym kryzysie religijnym, choć nie można tego wykluczyć. To może być dla rodziców sygnał, że trzeba się przyjrzeć swojemu dziecku, zobaczyć, w jakim stopniu je znamy, ile z nim rozmawiamy, czy słuchamy jego zdania na różne tematy, jak bardzo jest ono odpowiedzialne za różne rzeczy w domu. Być może warto zmienić swoje nastawienie, swoje zasady wychowawcze, więcej rozmawiać, negocjować, nie mówić „nie, bo nie” i „tak i już”, bo wtedy prowokujemy do buntu. Jestem jednak zdania, że w tym wieku nie można dziecku pozostawiać wyboru, podobnie jak nie dajemy mu wyboru w sprawie tego, czy chce, czy nie chce chodzić do szkoły.

Kiedy jednak dziecko ma już szesnaście, siedemnaście czy osiemnaście lat, żaden nakaz nic nie pomoże. Możemy jedynie rozmawiać, podsuwać różne pomysły. Jeśli jednak syn czy córka mówią zdecydowane „nie” i na widok księdza dostają wysypki, to jedynym wyjściem jest pozostawienie im wolności.

Zwraca pani uwagę na postawę rodziców, korelację między przykładem a wymaganiem.

Jest pewna podstawowa zasada w wychowaniu, która odnosi się również do wychowania religijnego: nie da się wychowywać dzieci w czymś zupełnie innym, niż się samemu żyje. To dotyczy rzeczy ważnych, jak wiara, i tych mniej ważnych, np. porządku. Tata bałaganiarz i mama bałaganiara nie wychowają dziecka mającego zamiłowanie do porządku. Jeśli matka czy ojciec nie ścielą swoich łóżek rano, to nie mogą wymagać, by dziecko się tego nauczyło. Prędzej czy później dziecko im powie: A wy? Ono może kiedyś, w życiu dorosłym, będzie porządne na zasadzie przeciwwagi.

Z praktykami religijnymi sprawa ma się podobnie: Jest dużo łatwiej, jeśli rodzice z małymi dziećmi chodzą razem do kościoła, niż jeżeli dziecko szybko odkryje, że tata np. ogląda w tym czasie telewizję. Poza tym, jeżeli wyjście do kościoła w niedzielę jest jedynym wydarzeniem religijnym w rodzinie, to dzieci zaczną je w pewnym momencie podważać, bo to będzie nudne, bo to nie będzie wkomponowane w całość obrazu.

Często słyszę, że w imię poważnego traktowania dziecka, należy pozwolić mu decydować o pójściu lub nie do kościoła.

Po pierwsze byłabym za tym, żeby wykazać zainteresowanie. Chodzenie do kościoła to jest poważna sprawa, zwłaszcza jeżeli jest to rodzina religijna. Rozwiązaniem nie jest ani mówienie: ja ci każę, ty masz chodzić, ani stwierdzenie: jeśli nie chcesz, to nie chodź. Według mnie, między jednym a drugim powiedzeniem tak naprawdę nie ma wielkiej różnicy. W obu przypadkach jest swoista obojętność i formalizm. W jednym przeradza się ona w danie wolności, czasami przedwcześnie, a w drugim – w sztywny nakaz. W obu wypadkach młody człowiek nie czuje, że dla rodziców to jest ważne, że chcieliby poznać jego uczucia i przemyślenia, chcieliby mu pomóc.

Jeżeli nawet udaje się nam porozmawiać i w wyniku tej rozmowy dochodzimy do impasu: dziecko słucha naszych argumentów, my jego, ale skutek jest taki, że ono nie idzie do kościoła. Zgodzimy się? Pozwalamy nie pójść? Nie pójdzie raz, drugi, dziesiąty, nie będzie chodzić rok. Co dalej?

Za tym, co ojciec mówi, stoi błędne założenie, że bez walki, bez przymusu nie da rady, oraz drugie – że rozmowa to walka na argumenty. Rozmowa to przede wszystkim słuchanie i dzielenie się. Takie jest moje doświadczenie jako psychoterapeuty rodzinnego. Rozmowa ma niezwykłe znaczenie. Ludzie, którzy ze sobą rozmawiają, wychodzą ze swoich sztywnych stanowisk. Jakoś nie mam obrazu nastolatków, którzy mają klapki na oczach. Najczęściej to rodzice je mają. Dorośli patrzą zbyt prosto. Myślą: skoro nastolatek jest zbuntowany, to trzeba go za wszelką cenę ujarzmić, żeby był grzeczny.

Zapytam o integralność postaw. Jak się zachować w przypadku, gdy dziecko, które chodziło do katolickiego gimnazjum, po pójściu do liceum mówi, że już nie chce chodzić na religię, bo wybiera etykę?

Nie wiem, trudno mi się wypowiedzieć, ale wyobrażam to sobie jako reakcję przeciwwagi, bo jeżeli ktoś był w szkole, dajmy na to u sióstr, to tam rzeczywiście może być więcej religijności niż mniej. A jeśli czegoś jest za dużo, to każdy człowiek w sposób naturalny taką sytuację reguluje. Być może religii było po prostu dla niego za wiele.

A co z osobami, które w szkole średniej przewinęły się przez duszpasterstwa szkół średnich, a potem, po zdaniu matury nagle odeszły z Kościoła. To jest pytanie o model. Dla wielu nastolatków duszpasterstwo jest często całym życiem. I ono się nagle kończy.

Odróżniłabym duszpasterstwa od szkół wyznaniowych. Szkoły są jednak często wybierane przez rodziców. Natomiast nastolatki, które w szkole średniej trafiają do duszpasterstwa, przychodzą z własnej inicjatywy, bo tam zaczyna im się podobać, tam są przyjaźnie. Duszpasterstwo tylko częściowo ma aspekt religijny. Ono zaspokaja też bardzo wiele innych potrzeb młodych ludzi – potrzebę przyjaźni, ciekawego spędzania wolnego czasu. Potem idą na studia, wchodzą w inne środowisko. Wtedy często się okazuje, że w tym duszpasterstwie byli nie z potrzeby wyrażania i zgłębiania własnej religijności, a jedynie ze względów towarzyskich. Taka jest kolej rzeczy.

A co wychowaniem do praktyki sakramentalnej?

Dobrze, gdy rodzice uczą swoje ośmio, czy dziewięcioletnie dziecko przystępowania do sakramentu spowiedzi. Z nastolatkiem już tak nie można. Jeśli dziecko narozrabia, a rodzice, nie daj Boże, powiedzą, że ma pójść do spowiedzi, to najlepsza droga do tego, żeby młody człowiek przestał chodzić do spowiedzi w ogóle. Brutalne wchodzenie w czyjąś intymność bardzo rani, zamyka na możliwość korzystania z tego sakramentu. W wychowaniu religijnym niezwykle istotny jest przykład – najpierw trzeba dziecku towarzyszyć i prowadzić je za rękę, pokazując swoją wiarę. Potem stopniowo należy się wycofywać – dawać świadectwo, a jednocześnie pozwolić na to, by młody człowiek sam kształtował swoją religijność.

Często dzieci skarżą się, że rodzice nadużywają argumentów religijnych w wychowaniu. Mówią, że Pan Bóg ich za coś ukarze, gdy coś zrobią albo nie.

Używanie Pana Boga jako straszaka albo dozorcy to ogromna krzywda, którą wyrządza się dziecku. To też jeden z powodów, dla których młody człowiek odchodzi od wiary. I zanim odkryje, że Pan Bóg jest miłością, może się bardzo pokaleczyć.

Druga sprawa z tym związana to obraz ojca. Niejednokrotnie podczas terapii indywidualnej doświadczam tego, jak bardzo wśród osób wierzących problemy związane z osobistą relacją z Panem Bogiem mają swoje źródło w obrazie ojca, zwłaszcza jeśli bywał zbyt ostry, brutalny czy nieobecny dla dzieci. Jeśli do tego dochodzi jeszcze przekaz związany ze straszeniem Panem Bogiem, to mamy pracę terapeutyczną na długie lata.

A jeśli się tak stanie, że dziecko rzeczywiście przestanie chodzić do kościoła? Rodzice mają poczucie winy i przegranej, że zawiedli jako wychowawcy. Czy oni mogą się jakoś „rozgrzeszyć”?

Poczucie winy jest złym doradcą. Jeśli jest się rodzicem dorosłego dziecka, które nie chodzi do kościoła, dobrze jest zrobić bilans, zadać sobie pytanie: czy my się w czymś przyczyniliśmy do tego, że nasz dwudziestolatek przestał chodzić do kościoła? Może za mało rozmawialiśmy, może za mało interesowaliśmy się drogą duchową naszego dziecka, może nie zachęciliśmy go do pójścia do duszpasterstwa, do szukania różnych odpowiedzi?

Nie jest to również czas, by gwałtownie coś naprawiać, bo wielu rzeczy nie da się nadrobić. Tego, co można było jeszcze zrobić z dziesięciolatkiem, nie można nadrobić z dwudziestolatkiem. A tego, co należało omówić z piętnastolatkiem, nie rozważymy wspólnie z trzydziestolatkiem. Pozostaje wtedy ufna modlitwa za dorosłe dziecko i budowanie z nim dojrzałej relacji. Paradoksalnie w ten sposób możemy się przyczynić do dobrej więzi dzieci z Panem Bogiem. Niedawno podczas ślubu kogoś znajomego usłyszałam bardzo mądre zdanie księdza skierowane do rodziców młodej pary: „Gdy wasze dzieci były małe, mówiliście im o Panu Bogu, teraz to się skończyło, teraz mówcie Panu Bogu o swoich dzieciach”.

A co z ostentacyjnymi reakcjami? Ktoś zawiera ślub w urzędzie stanu cywilnego i tato mówi, że nigdy tam nie przyjdzie.

Takie reakcje są okrutne, choć oczywiście można je zrozumieć. Czy młodzi ludzie wezmą ślub cywilny czy kościelny, to ich wolny wybór. Jeżeli rodzice kochają swoje dziecko, to dobrze, żeby mu towarzyszyli w ważnych chwilach jego życia, także wtedy, gdy te wybory są niezgodne z ich światopoglądem. Ślub cywilny to przynajmniej jest jakiś ślub, ale co mają robić rodzice, kiedy ich dziecko żyje w konkubinacie? Czy mamy ich odwiedzać, czy mamy ich zapraszać? Bo czy to nie jest zgoda na niemoralne życie?

Najbliższe jest mi chyba takie rozwiązanie, kiedy rodzice mówią otwarcie, najlepiej raz, że nie akceptują tego wyboru, że on się im nie podoba, że oni sami wybraliby inaczej, podkreślając jednocześnie, że nadal tak samo kochają swoje dziecko. Groźba zerwania relacji lub jej realizacja są przecież bezpardonowymi próbami wpływania na decyzję. Trudno wtedy mówić o wolnym wyborze. Obie strony muszą uznać, że mają prawo do swojego życia i swoich wyborów.

Zapytam jeszcze o, nazwijmy to, dylematy babć, które często pytają, czy one mają te dzieci po kryjomu zabierać do kościoła, wiedząc, że rodzice do niego nie chodzą?

Nie jest dobrze, jeśli w rodzinie jedni robią różne rzeczy w tajemnicy przed drugimi. Najbardziej poszkodowane są wtedy dzieci. Dziecko szybko poczuje dyskomfort takiej sytuacji. Zachęcałabym babcie, żeby porozmawiały ze swoimi dorosłymi dziećmi. To oni są rodzicami. Oni mają prawo do decydowania o wychowaniu dzieci i należy ich zapytać, czy możemy zadbać o religijne wychowanie wnuków. Nie może się to jednak odbywać w atmosferze walki i przeciągania dziecka na jedną lub drugą stronę.

Przekaz wiary jest bardzo ważny. Wymaga od rodziców naprawdę poważnych i czytelnych deklaracji. Jako rodzice musimy mieć bardzo wiele ufności, że jeśli wiara jest przez nas przekazywana, to coś z niej w dziecku zostaje. Ale jednocześnie nie wolno zapominać, że każdy człowiek musi wiarę wybrać osobiście i że jest ona łaską.

rozmawiał Roman Bielecki OP
W drodze nr 6(442) 2010

Aktorka o skutkach stosowania antykoncepcji

2010-05-19T11:32:00.003+02:00

„Seksbomba” lat 70-tych: Antykoncepcja zrujnowała małżeństwa

Aktorka Raquel Welch, niegdyś „najbardziej pożądana kobieta” „Playboya” i symbol seksu lat 70-tych, dziś ostro krytykuje antykoncepcję i jej społeczne skutki. - Od czasu, gdy otwarto pierwszą klinikę Planned Parenthood, nic nie jest takie samo – pisze.

Raquel Welch.

„Starzejący się symbol seksu” - jak o sobie pisze Welch – analizuje wpływ antykoncepcji na amerykańskie społeczeństwo na stronach internetowych CNN. Jej zdaniem, głównym skutkiem powszechnego stosowania antykoncepcji stała się niewierność i brak zaangażowania w związki, co doprowadziło wielu do zakwestionowania samej „opcji” małżeństwa.

Aktorka sama do tej pory nie była przykładem wiernej małżonki. - Wstyd mi się przyznać, że ja sama wychodziłam za mąż cztery razy. Pomimo to, nadal uważam, że małżeństwo jest kamieniem węgielnym cywilizacji, kluczową instytucją stabilizacji społeczeństwa, które stanowi sanktuarium dla dzieci i ratuje nas od anarchii – pisze aktorka.

Dziewczyna z okładki „Playboy'a” wyznaje jednak, że wszystko zmieniło się gdy sama zaszła w ciążę. Niegdyś, zaprzątnięta karierą, za wszelką cenę unikała poczęcia dziecka. Teraz, jak pisze nosząc w sobie nowe życie, uświadomiła sobie, że „w tym procesie nie chodzi o nią”. - Byłam jedynie obserwatorem tej metamorfozy, która działa się w moim łonie, tak by mogło się narodzić nowe życie – pisze Welch.

Z tej perspektywy, analizując wpływ antykoncepcji, aktorka zauważa, jak niestabilny świat ludzie stworzyli swojemu potomstwu. - Brak seksualnych zahamowań, co niektórzy nazywają „wolnością seksualną”, pozbawił rozsądku i uwagi proces wybierania partnera seksualnego, który niegdyś był partnerem życiowym – pisze aktorka.

Do zmiany moralności przyczyniło się rozpowszechnienie antykoncepcji. - Od czasu, gdy Margaret Sanger otworzyła w 1916 roku pierwszą klinikę Planned Parenthood, świat nie jest już taki sam – pisze Welch.

Za: Fronda.pl

Film o Basi

2010-03-21T22:29:00.002+01:00

Film opowiada historię młodego małżeństwa, które dowiaduje się w 4 miesiącu ciąży, że żona jest chora na nowotwór. Lekarze proponują leczenie wyłącznie matki. Do namysłu dostają nadchodzący weekend...

Krzyż Pański!

2010-03-04T16:55:00.002+01:00

Sonia lubiła jako mała dziewczynka ukrywać się za starą szafą w rogu sypialni. Przesiadywała tam godzinami, odgrywając rolę mamy. Brała ze sobą ubranka dla lalek, garnuszki, w których gotowała obiady, wazonik na kwiatki i drewniany krzyżyk, który wieszała na gwoździu wystającym z szafy. Chowała się tam wtedy, gdy rodzice się kłócili. A kłócili się często, bo ojciec pił. Za szafą był azyl bezpieczeństwa. Niewiele się zmieniło, gdy poszła do szkoły, tyle że musiała wychodzić zza szafy i pocieszać mamę albo prowadzić ojca do sypialni. Słuchał jej jak potulny synek. Umiała go rozebrać i przykryć kocem, jak swoją lalkę szmatkami. Gdy była w liceum, marzyła o chłopaku, który nie będzie pił i nie miałby szans ukryć przed nią żadnych brudnych tajemnic.

Nie chciała cierpieć jak mama, która już tylko szlochała i szeptała, że to krzyż Pański. Sonia siadała w ławce przed ołtarzem Ukrzyżowanego i modliła się o dobrego męża.

Spotkała Marka zaraz po maturze. Wiedziała, że to jej przyszły mąż. Była dla niego bardzo opiekuńcza, może aż nazbyt. Musiała być pewna, że ją nie zdradzi, że się nie napije i że nic nie ukryje. Od koleżanek dowiedziała się, że wychowywała go samotnie silna matka. Na ślubie pomylił obrączki i próbował swoją włożyć na jej palec. Prowadził samochód, ale to ona decydowała o każdym ruchu kierownicy. Mieli dwóch synów, najzdolniejszych w okolicy. Przestała chodzić do kościoła, bo nie było czasu. Po kilkunastu latach koleżanka z pracy powiedziała jej, że on ma kochankę. Znowu była w kościele, w tej samej ławce i nie mogła zatrzymać łez i skarg. Czuła się oszukana przez Jezusa, bo przecież prosiła o dobrego męża, a mąż okazał się Judaszem.

Czy Jezus prosił Ojca tylko o wiernych apostołów? Kochanka męża była młodsza, i to na tyle, że nie miała szans. Wygarnęła mu wszystko, rzucając na stół wykaz bilingowy, rachunki z Tesco, z których wynikało, że robi zakupy nie tylko do domu, wydruki e-mailowe z intymnymi zwierzeniami.
Powiedział, że nie mógł już wytrzymać tego traktowania go, jakby był lalką! Krzyż Pański!

Dzieci nic nie wiedziały. Ona wiedziała o dzieciach wszystko, jakie mają sny i co noszą w kieszeniach. Nic jej czujnej intuicji się nie wymknęło. Każdego dnia na Mszy siadała w swojej ławce, która pachnie starą szafą. Kiedyś w nocy obudziła się i poczuła pieczenie wewnątrz dłoni i stóp oraz przenikliwy ból w sercu. Pomyślała, że jest ukrzyżowana, ale psycholog powiedział jej, że to urojenia. Podwoiła wysiłki, by odzyskać męża i nie dopuścić, by synowie ją w czymkolwiek oszukiwali. Wiedziała nawet, co pili w pubie, znała treści wszystkich SMS-ów. Nie wytrzymali tego. Jeden po drugim opuścili ją. Teraz jest sama i codziennie sprząta mieszkanie. Nie może być żadnego brudu. Ostatnio znalazła mały drewniany krzyżyk za szafą, za którą się bawiła w dzieciństwie. Krzyż Pański!

o. Augustyn Pelanowski OSPPE

Walę tynki, tanio...

2010-02-12T21:10:00.003+01:00

"Miłość porusza się na dwóch nogach:

jedną z nich jest miłość do Boga, drugą do ludzi.

Rób wszystko, żebyś nie kuśtykał, ale biegnij na obu, aż do samego Boga."
św. Augustyn

ok. 100g - 378 kcal

2010-02-11T19:11:00.008+01:00

Aby spalić jednego pączka (ok. 100g - 378 kcal) trzeba AKTYWNIE:
25 minut pływać
30 minut skakać na skakance
35 minut biegać
1,5 godziny jeździć na rowerze
2 godziny robić makijaż
4 godziny sprzątać pokój

A aby spalić swoje "EGO" co trzeba robić AKTYWNIE?

25 minut dziennie słuchać aktywnie osoby, której nie lubisz?

30 minut dziennie wykonywać czynność, której nie lubisz?

35 minut dziennie modlić się?

1,5 godziny w tygodniu odwiedzać znajomych, którzy o Tobie zapomnieli

2 godziny w tygodniu zrezygnować z ulubionego pragramu w TV?

4 godziny w tygodniu ...

I co o tym sądzić?

znowu chce wywozić śmieci

2010-02-10T00:07:00.003+01:00

"Gdy Mikey Carroll (26 l.) wygrał na loterii 9,7 mln funtów (44,5 mln zł), wydawało mu się, że jest ustawiony do końca życia. Nic dziwnego, że porzucił pracę śmieciarza i zaczął wydawać pieniądze. Każdy by tak zrobił. Problem w tym, że marnował je bez opamiętania. Dziś nie ma już ani grosza i... znowu chce wywozić śmieci!

Carrol jest chodzącym dowodem na prawdziwość stwierdzenia, że pieniądze szczęścia nie dają. Jak udało mu się przehulać tak ogromną wygraną? Zaraz po odebraniu nagrody 19-letniego wtedy Mikey'a opadła gromada „przyjaciół” i nigdy wcześniej nie widzianych krewnych. A ten lekką ręką oddał im połowę gotówki.

Za resztę postanowił pożyć tak, jak do tej pory widział tylko w telewizji. Kupił dom, kilka samochodów, zbudował basen. Urządzał tłumne imprezy, na których alkohol lał się nieprzerwanym strumieniem. Same narkotyki kosztowały go milion złotych, a potem pół roku więzienia.

Na fatalne efekty nie trzeba było długo czekać. Żona zostawiła go i zabrała córeczkę. Pocieszały go tysiące panienek, oczywiście za pieniądze. W końcu nie zostało nic. – Impreza się skończyła, trzeba wracać do rzeczywistości – kwituje lekkomyślny Mikey.

Na szczęście nie załamał się zupełnie: – Nie mam ani pensa i to mi się podoba. Myślę, że łatwiej jest żyć z 42 funtami tygodniowo niż z milionem – mówi z uśmiechem hulaka. Tylko czy tak naprawdę myśli?"

wp.pl

Budowanie więzi z dzieckiem szansą na przekazanie wiary

2010-01-27T12:59:00.014+01:00

Facet, którego zapał ewangelizacyjny poprostu poraża. Jednocześnie formułuje konkretne postulaty działań, aby umieć przekazać wiarę swoim pociechom. Okazuje się, ze wiarę mozna przekazać najskuteczniej tylko wtedy, gdy łączy rodzica z dzieeckim silna, emocjonalna więź.

Zapraszam do obejrzenia wszystkich 19 części.

Może dziwne i wycofane, ale męskie decyzje chcę podejmować

2010-01-26T12:36:00.009+01:00

Czym są męskie decyzje?
Czym są motywowane? Co to znaczy, że mężczyzna podejmuje decyzje łatwo, albo z trudnością, albo zastanawia, albo wycofuje się z decyzji?
O co chodzi z tą jaskinią, swoją jamą i tam sam na sam ze sobą rozmawia?
Dlaczego tak trudno mężczyźnie podjąć tę może najważniejszą decyzję życiową i związku małżeńskim? Na zawsze...?

Posłuchaj

Sam czuję jak niejednokrotnie chciałbym uciec od podjęcia decyzji... od decydowania...choć jednocześnie czuję bardzo jak ta decyzja jest konieczna. Może brak odwagi? Może brak wiary w siebie i że potrafię to zrobić?
Ciekawe, że silna jest chęć, aby ktoś za mnie decydował...
Wydaje się, że bardzo dużo w tym wszystkim rolę odgrywają różnice w patrzeniu i oczekiwaniach kobiety i mężczyzny...

Benedykt XVI zachęca do ewangelizacji przez internet

2010-01-25T10:44:00.002+01:00

Papież wezwał kapłanów do częstszego wykorzystywania internetu
w celach ewangelizacyjnych

- Nowoczesne środki komunikacyjne od dłuższego czasu są zwykłymi narzędziami, za pomocą których wspólnoty wewnątrz Kościoła utrzymują kontakt ze swoim otoczeniem i tworzą często formy daleko sięgającego dialogu – napisał Benedykt XVI w przesłaniu na 44. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu. Dokument został opublikowany w dzień patrona dziennikarzy, św. Franciszka Salezego, 24 stycznia.

Następca św. Piotra zwrócił uwagę na potrzebę większego zaangażowania księży w ewangelizację w internecie. - Im bardziej intensywne związki tworzą nowoczesne technologie i im bardziej rozszerza się świat cyfrowy, tym bardziej będzie wymagać się od księdza, by duszpastersko zajął się tą tematyką i zwiększył swoje zaangażowanie, by zaprząc media do służby Słowu – podkreślił Papież.

Benedykt XVI przypomniał także, że kapłani powinni umiejętnie korzystać z internetu i nie zapominać, że w swej działalności muszą być zawsze wierni Ewangelii.

Fronda.pl

Ruchoma Szopka Bożonarodzeniowa w Krakowie

2010-01-18T08:18:00.006+01:00

Ach!
Co to jest za Szopka!
Taka prosta i kapucyńska.

Może i w naszym kościele uda się kiedyś wykonać ruchomą szopkę.

Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania historii powstania pomysłu przedstawienia Narodzaenia Jezusa w formie, która dała początek wszystkim innym szopkom w tak wielu kościołach na świecie.

Marsz dla Życia - Biała Podlaska

2010-01-15T13:59:00.017+01:00

Od kilkunastu już lat
w Białej Podlaskiej organizowany jest Marsz dla Życia.

To taka może nie wielka okazja do dawania świadectwa życia i odkrywaniu jego sensu w Życiu, którym jest Jezus, ale bardzo potrzebna okazja.

Jest to też dobra chwila abyście zobaczyli gdzie aktualnie żyję i posługuję. Od 23 września moim miastem jest Biała Podlaska, a domem klasztor i kościół św. Antoniego.

Na filmie zobaczyć można kościół parafialny p.w. Narodzenia N.M.P. przy ul. Brzeskiej, skąd wyrusza Marsz. Po odprawieniu Eucharystii przed budynkiem kościoła formuje się kolumna. Następnie kolumna mija plac miasta, już ozdobiony na Nowy 2010 rok, aby dojść do naszego kapucyńskiego kościoła rektorskiego św. Antoniego.

W drugiej częci filmu zobaczycie wnętrze kościoła w. Antoniego, fragment szopki i główny ołtarz, przy którym zostało odprawione nabożeństwo ekspiacyjne. Miłych wrażeń życzę.

Kształtowanie płciowości w dziecku

2010-01-14T23:29:00.002+01:00

Fragment wykładu dr Julie Harren dotyczący przyczyn powstawania horoby homoseksualnej u ludzi. Wykład ten powinni obejrzeć przede wszystkim rodzice, ponieważ dowiedzą się jakich błędów nalezy unikać w wychowywaniu dzieci.

Nadszedł Twój czas Victorio!

2009-10-02T08:31:00.006+02:00

100 poufnych rad...

2009-08-29T09:07:00.005+02:00

...dla panien na wydaniu

"Jakie są kardynalne warunki zewnętrznego podobania się mężczyźnie?"
"Bardzo ważne, żeby kobieta robiła wrażenie, iż ma piękny biust, i dlatego powinna otaczać czujną opieką swoje piersi i stwarzać im sprzyjające warunki"

"Co mężczyznę do kobiety zraża natychmiast?"
"Nie mogą podobać się nam kobiety zbyt gadatliwe (...), zarozumiałe, stale narzekające na swój los (...), a przede wszystkim agresywne (...) Wprost straszne, gdy ciało kobiety wydziela przykry zapach. W takim przypadku (...) trzeba na gwałt stosować odpowiednią kurację. Czasami pomaga. Daj Boże!".

"Kiedy panna może stawiać kawalerom propozycję zabawy, tańców, hulanek itp?"
"Jakiekolwiek zalety posiada panna i ktokolwiek jest jej narzeczonym, nie wolno dawać jej impulsu do wspólnych wybryków i hulanek".

"Jak zorientować się pobieżnie czy narzeczony jest zdrów?"
"Sama cera i ogólny wygląd wskazują od razu czy dany pan nie jest chorowity".

"Jak przywiązać do siebie mężczyznę?"
"Niech pani wnosi w stosunek z nim pewną oryginalność, daje mu z siebie raz po raz coś nowego".

"Jak potęgować sympatię mężczyzny stopniowo?"
"Gdy miłość zakwita, z nią budzi się i pożądanie - takie jest prawo natury, które rządzi światem. W tym okresie - przed ślubem - rola panny jest bardzo trudna (...) Najlepiej stale wytwarzać takie warunki, żeby on nigdy ostatecznie nie śmiał".

"Czy okazywać mężczyźnie, że jest się o niego zazdrosną?"
"Lepiej nie (...) On z czasem się zmieni, gdy głębiej pokocha, o ile pani postara się szczerze, aby umilić mu życie".

"Wiadomości kobiece"
Bronisław Gumplowicz
1937

*************

Swoją drogą... ciekawe czy Szanowne Panie wymieniają między sobą pewne zasady "postępowania" z facetami?

I oczywiście na odwrót... To jak panowie? Ile jest tych zasad?

Wystarczy zamerdać ogonem

2009-08-18T13:17:00.004+02:00

Bardzo mi się podoba taki obraz Nieba...

Siostra Anna Bałchan porównuje niebo do przytulnej kafejki

z dobrą muzyką jazzową.

W zależności od zasług będziemy mieć stolik

dalej lub bliżej Najwyższego i chórów anielskich.

I chociaż nie zastanawia się nad tym, to jednak ważne jest, kto z nią będzie siedział przy stoliku.

Profesor Andrzej Szczeklik opowiada o psie,

którego zamknięto w sali pokrytej lustrami.

Zostaje otoczony przez psy, czyli własne odbicia.

Skacze, szczeka, rzuca się – one również.

Wreszcie z pianą na ustach pada martwy.

A gdyby tak zamiast szczerzyć kły, zamerdał ogonem.

Jak nie wiele trzeba aby niebo sprowadzić na ziemię...

To się nazywa świadectwo

2009-07-07T23:49:00.000+02:00

2009-07-07T11:10:00.012+02:00

Ksawery Knotz

kapucyn

Rekolekcje dla małżonków

Skomielna Czarna 2009

Seksualność darem Boga

O świętym akcie małżeńskim

Pliki w formacie mp3

do ściągnięcia !!!

Ściągnij!

mało kto chce to wiedzieć

2009-07-03T17:47:00.003+02:00

„Dokonałem między innymi zadziwiającego odkrycia: kobiety zupełnie
uczciwie i wprost mówiły o swoich umiejętnościach i ograniczeniach. Poproszone
o wykonanie zadania przekraczającego ich kompetencje i doświadczenie,
otwarcie przyznawały się, że nie potrafią, i prosiły, by je
nauczyć lub pokazać, jak to się robi. Zupełnie inaczej postępowali mężczyźni.
Nie umieli się przyznać do niewiedzy czy niekompetencji. Zamiast
tego twierdzili zwykle, że wszystko znakomicie rozumieją, i blefując,
popełniali w efekcie bardzo kosztowne błędy, wprowadzając mnóstwo
zamieszania.

Role się odwracały, kiedy przychodziło do przyjmowania uwag krytycznych.
Mężczyźni przyjmowali zastrzeżenia do swojej pracy rzeczowo i nie
obrażali się. Kobiety zaś prawie zawsze reagowały na jakiekolwiek krytyczne
uwagi o swojej pracy tak, jakby to był całościowy atak na nie jako
na istoty ludzkie. Oczy zachodziły im łzami i wybuchały płaczem albo
uciekały do damskiej toalety. Potem potrafiły godzinami się dąsać, chodziły
smutne przez wiele dni, a zdarzało się też, że rezygnowały z pracy”.
J.P. Getti z jego książki pt.: „As I see it”.

Zadziwiające jest to, że mało kto o tym wie...

Praktyczna próba...

2009-06-26T22:53:00.015+02:00

Zawsze bardzo mi się podobała próba praktycznego odczytania ideii miłości...

Kiedy Jezus opowiada, na podstawie sceny z Sądu Ostatecznego, na co Bóg będzie zwracał uwagę kiedy przed Nim staniemy, to wyraźnie widać, że bedziemy sądzeni z miłości, która przybrała postać postawy.

W całej tej przypowieści nie pada ani razu słowo "miłość"...

"Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie" (Mt 25, 35-36)

Nie pada..., a mimo to, każdy chyba czytający słowa z tego fragmentu Ewangelii wie, że właśnie chodzi tu jak najbardziej o miłość!

Czy to oznacza, że miłość można zdefinować jako konkretną postawę? TAK!
W ten właśnie sposób postawiona sprawa wygląda zupełnie inaczej! Dość odmieniania przez wszystkie przypadki słowa "miłość". Czas na postawy, które ją wyrażają!

Spróbujmy wymienić takich postaw jak najwięcej...

"Małżeństwo, to miłość, która..." ???
Zapraszam do komentarzy i wpisywania własnych propozycji...

Jak jedno zadane pytanie może zmienić życie?

2009-06-13T13:11:00.003+02:00

Szwecja 2005! Wstrząsający film!

2009-05-25T00:35:00.006+02:00

To naprawdę trzeba obejrzeć!

Obejrzyj film!

Upaść - powstać - radować się... Nick Vujicic

2009-05-18T16:55:00.013+02:00

Widziałem Nicka Vujcica już nie jeden raz w internecie... Kiedyś wykorzystałem jego przemówienie na spotkaniu sympatyków św. Ojca Pio, kiedy mówiliśmy o cierpieniu. Byliśmy oczarowani jego siłą nadzieii i mocą wiary w Boga. Za każdym razem gdy mam okazję obejrzeć w sieci jakieś jego wystąpienie lub relację ze spotkania z innymi jestem bardzo poruszony. Zastanawiam się... Jak bardzo człowiek musi doświadczyć swojej niemocy, swojego cierpienia i trudu, aby zrozumieć, że wszystko, ale dosłownie wszystko jest w rękach Boga?

Chyba mają rację te osoby, które uważają, że człowiek, gdy ma wszystko, stroni od Boga, ale jest na najlepszej drodze do utraty szczęścia. Gdy patrzę na Nicka, który właściwie nie ma nic z tego co my mamy na codzień, posiada jednak to co nam rzadko udaje się zdobyć: RADOŚĆ.

Żeby aż tak?

2009-05-16T14:55:00.011+02:00

Znalazłem w necie "coś" co mi nie daje spokoju. To opis rzeczywistości, która bez miłości diametralnie się zmienia. Czy rzeczywiście miłość ma tu tak wiele do powiedzenia? Przecież, gdyby tak było, gdyby była tak ważna, to chyba nikt by nie chciał bez niej żyć? A jednak wymienione niżej postawy są powszechne. A może przeceniamy rolę miłości w życiu?

Inteligencja bez miłości czyni cię przewrotnym.

Sprawiedliwość bez miłości czyni cię nieugiętym.

Dyplomacja bez miłości czyni cię hipokrytą.

Sukces bez miłości czyni cię aroganckim.

Bogactwo bez miłości czyni cię sknerą.

Ubóstwo bez miłości czyni cię radykałem

Piękność bez miłości czyni cię zabawnym.

Władza bez miłości prowadzi do tyranii.

Praca bez miłości czyni cię niewolnikiem.

Naiwność bez miłości pozbawia cię wartości.

Modlitwa bez miłości czyni cię egoistą.

Wiara bez miłości czyni cię fanatykiem.

Krzyż bez miłości staje się udręką.

ŻYCIE BEZ MIŁOŚCI TRACI SENS!

Zapraszamy na GOLGOTĘ MŁODYCH 2009

2009-05-07T21:56:00.004+02:00

Jakie masz IMIĘ?

Księga Rodzaju 32,24

Chcesz się dowiedzieć?

PRZYJEDŹ

Serpelice nad Bugiem
24 - 28 sierpnia 2009

www.golgotamlodych.pl

Zwiastun Golgoty Młodych 2008

Psychogeneza czy biogeneza homoseksualizmu?

2009-04-20T09:12:00.003+02:00

Ks. Piotr Pawlukiewicz

2009-04-16T08:47:00.002+02:00

Wywiad z Księdzem Piotrem Pawlukiewiczem

"W szczere oczy"

2009-04-11T10:01:00.010+02:00

Chrystus prawdziwie Zmartwychwstał!

Dzieląc się z Wami tą najcudowniejszą prawdą
że śmierć, grzech i zło zostały pokonane
że mamy Nowe Życie w Jezusie Chrystusie,

życzę Wam

na każdy dzień:

doświadczenia pełnej Radości w Nim

Miłości, która od Niego pochodzi

i Nadzei, która dzięki Niemu jest silniejsza niż zwątpienie!

Alleluja!

Dziękuję, że jesteście!

Najpierw trzy razy pochwal!

2009-04-07T21:39:00.014+02:00

Pierwsze świadectwo

Z jakąkolwiek koleżanką bym się nie spotkała, one wszystkie od razu zaczynają narzekać na swoich mężów. Jedna przez drugą opowiadają o tym "jaki to ten mój mąż jest okropny". To niemal norma. Moja serdeczna przyjaciółka, pracując z dziećmi, ma taką zasadę: "Jeśli musisz dziecko poprawić, dać mu jakąś swoją krytyczną uwagę, musisz je przedtem najpierw trzy razy pochwalić".

To moje odkrycie zbiegło się w jednym czasie z naszym bardzo poważnym kryzysem małżeńskim. Z dnia na dzień obserwowałam, jak nasz związek powoli się rozpada. Tak sobie wtedy pomyślałam: o mężczyznach mawia się czasem, że to trochę takie duże dzieci. Może by spróbować tej metody na mężu? Zrobiłam eksperyment. Zaczęłam chwalić męża.

Chwaliłam go za wszystko, za co tylko mogłam go pochwalić, bez zbytniego naciągania oczywiście. I mąż powolutku zaczął się zmieniać. Na lepsze. Zrobił się dla mnie milszy. Z zszarzałego faceta, przeobraził się w pełnego radości, energii mężczyznę. Ten fajny facet był w nim przez cały czas. Tylko ja go nie potrafiłam dostrzec.

Jego wady oczywiście dalej pozostały takie, jakie były. Ale starałam się nie zwracać na nie uwagi. Przymykałam oko. I dalej chwaliłam. Również w towarzystwie. Nic tak nie podnosi męskiej samooceny, jak chwalenie go przy innych. Na początku nie było łatwo. Przyzwyczajona do tego, by mieć pretensje o wszystko, musiałam się nieźle natrudzić, by się powstrzymywać przed wytykaniem mu błędów. Taki zszarzały mąż jakoś nie zachęca do tego, by go chwalić. Ale zawzięłam się. Pomyślałam sobie - przecież to jest w jakiś sposób ciągle ten sam człowiek, za którego wyszłam.

Przecież za coś go kiedyś podziwiałam. To wszystko musi tam gdzieś w nim nadal być! Gdy cokolwiek zrobił dla mnie, zamiast wychodzić z założenia, że to jego obowiązek, chwaliłam go i bardzo mu dziękowałam. Zaczęło się od drobiazgów - zakupy, wyrzucone śmieci, naprawiona klamka w łazience, Stworzyłam w swojej wyobraźni obraz dobrego męża, a potem tu i teraz zachowywałam się wobec niego trochę tak, jakby on już tym dobrym mężem był.

A mąż (ku mojemu wielkiemu zdziwieniu) powolutku przeobrażał się w ten mój "ideał mężczyzny". Ale (to bardzo istotne) - zaczęłam od siebie! To ja pierwsza zaczęłam "dawać". Nie czekałam, aż on zacznie. Nie trudno się domyślić, że po jakimś czasie mąż zaczął robić dla mnie dużo więcej, z ochotą, bez marudzenia. Minął rok i znów mam wspaniałego męża, który (po 15 latach wspólnego życia) znów jest we mnie do szaleństwa zakochany, fajnego synka, spokojny, ciepły dom. Czuję się bardzo szczęśliwa.

Drugie świadectwo

Po kilku latach małżeństwa dowiedziałam się, że mój mąż mnie zdradza. Wiadomość ta spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Najpierw był szok, niedowierzanie, wrażenie, że to koszmarny sen potem bunt, gniew, płacz, a w końcu poczucie winy i utrata wiary w siebie. Poczułam się samotna i opuszczona, wydawało mi się, że cały mój świat runął w gruzy. Nie przestawałam się jednak modlić. I bardzo szybko dotarła do mnie prawda - nie jestem samotna, bo Bóg jest ze mną i kocha mnie.

Myślę, że dzięki wstawiennictwu Maryi mogłam mimo wszystko powtarzać mężowi, że go kocham i, że niezależnie od tego, co postanowi zrobić, będę go kochała. Czułam, że to Szatan opętał mojego męża i na nic nie przydadzą się ludzkie sposoby. Walczyłam środkami duchowymi: postem, jałmużną i modlitwą. Podczas Mszy świętej prosiłam o nawrócenia męża. Każdej nocy nakładałam ręce na śpiącego męża i modliłam się do Ducha Świętego. Kochałam.

I choć może się to wydać dziwne, starałam się go traktować jak zawsze. Nie separowałam go ani od stołu, ani od łoża. Chcę być dobrze rozumiana - nie akceptowałam romansu męża, ale nie odtrącałam go. Mówiłam mu, że postępuje źle, ale że ja wierzę w jego miłość do mnie i dobro ukryte w jego sercu. Starałam się niekiedy wspominać najpiękniejsze chwile naszej wspólnej historii.

Rozmowy ciągnęły się całymi godzinami. Nie wszystkie były spokojne, często się raniliśmy. Widziałam jednak wyraźnie, że moja wiara, modlitwa i okazywana miłość zmieniają męża. Jezus zmieniał także mnie. Nie pozwalał, by moje serce stwardniało, zamknęło się w urazie, by miłość uległa ambicji czy pragnieniu zemsty. Zrozumiałam, że ja też mam za co przepraszać, że nie jestem skrzywdzoną niewinnością.

Zobaczyłam, jak wiele ran w przeszłości zadałam. Nasze małżeństwo przetrwało! Przebaczyliśmy sobie nawzajem. W dodatku mój mąż się nawrócił i dla nas obojga jedynym trwałym fundamentem jest Chrystus.

2009-04-06T00:54:00.001+02:00

Gladiator

Co powiemy o tym filmie?

RAPORT: Wszystko o moim ojcu

2009-03-17T23:39:00.011+01:00

Kochający, nadopiekuńczy. Albo tyran, nieobecny. Pierwszy mężczyzna – ojciec. Czasem najbliższy, czasem obcy. Od relacji z nim zależą nasze dorosłe związki z mężczyznami i to, jak radzimy sobie w życiu. Co zawdzięczają, a czego nie mogą wybaczyć swoim ojcom, opowiadają po latach córki: Kinga, Maja, Ola i Monika.

Kinga: OJCA WYMAZAŁAM

Rozmowa telefoniczna, dwa lata temu. – "To ja, twoja córka. – Dzień dobry. – Dzwonię... może będziesz zainteresowany... niedawno urodziłam dziecko. Jesteś dziadkiem. – I nie masz pieniędzy? – Mam dobrą pracę. Chciałam tylko... – Chorujesz ciężko? – Nie. – Więc wszystkiego dobrego". Koniec rozmowy. Kinga. 33 lata, stanowisko menedżera w firmie konsultingowej, trzy rozwody na koncie. Oliwkową cerę i czarne włosy ma po ojcu. Tak jak oryginalne poczucie humoru, niekontrolowane napady gniewu i skłonność do zdrady. Uprzedza, że wielu wspomnień z ojcem nie ma, mówi o nim "on", nigdy ojciec, tata. "On, doktor literatury, budził mnie w środku nocy i kazał recytować Beniowskiego". "On wpadał w szał i młotkiem rozbijał meble", "Nie pił, a szkoda, alkohol byłby jakimś wytłumaczeniem" . Nie czuję nienawiści, raczej obojętność. Myślę o nim tylko wtedy, gdy wrzeszczę na swoje pięcioletnie dziecko: "nie pójdziesz spać, jeśli nie nauczysz się dobrze alfabetu". Nie chcę być jak on ani mówić, że coś jest przez niego. Chcę go wymazać. Nie myśleć "tyran", tylko "obcy człowiek".

MŁOTEK NA WSZELKI WYPADEK

Jaki humor ma tata, można poznać po jego krokach, kiedy wraca z uniwersytetu. Jeśli są ciężkie i słychać je w mieszkaniu z klatki schodowej, to znaczy, że trzeba zasnąć z młotkiem pod łóżkiem. To pierwsza zasada, jakiej przez większość dzieciństwa trzyma się Kinga. Sama nie wie, po co jej młotek ani w jakiej sytuacji miałaby go użyć, ale tak jest bezpieczniej. Wyobraźnia dziecka podpowiada najgorsze scenariusze, że kiedyś w szale ojciec, krzycząc i waląc pięściami w meble, uderzy matkę albo ona jego. A jeśli się pozabijają? Młotek jest na wszelki wypadek. Zasada numer dwa. Ołówek. Należy go włożyć między naoliwione drzwi swojego pokoju a futrynę, żeby się nie zamykały, żeby lepiej widzieć i słyszeć, co się dzieje w nocy w domu. Kiedy głosy ucichną, można spać. Tylko czasem w swoim łóżku trzeba zrobić miejsce mamie.

Trzecia zasada Kingi. Tata w gruncie rzeczy jest dobry. Miał biedne i ciężkie dzieciństwo, był więźniem politycznym. Tak mówi mama, kiedy po cichych tygodniach znów śpi z ojcem w jednym pokoju. Kinga daje się przekonać. Gdy po awanturach ona z mamą wyjeżdża "na zawsze" do babci, tata biegnie za nimi ulicą, płacze i przeprasza. Widowisko, więc wracają. A potem są wspaniałe dni – karmienie łabędzi w parku, oglądanie niedźwiedzi w zoo i czytanie przez ojca bajek La Fontaine’a na dobranoc. Podczas wizyt profesorów w ich domu ojciec mówi: "mam taką mądrą córkę".

Aż do dnia, kiedy coś go zdenerwuje i na klatce znów będzie słychać głośne i szybkie tupanie. Zacznie się: "głąbie, gnoju, wszystko psujesz", "kiedyś się wyprowadzę i pozdychacie z głodu". Nie bił, nie szarpał, chłodno wykładał: "Jesteś do niczego i tyjesz jak matka, gówno osiągniesz, nikt cię nie zechce, kogo ja wychowałem?".

– Kogo? Dziś wiem – mówi Monika. – Cyniczną intelektualistkę, która zagina mężczyzn w wielu dziedzinach, ale też słabą kobietę, która nie może przeżyć tygodnia bez faceta. Zupełnie jak mama. Była polonistką, nauczycielką, bez większych osiągnięć. Gdy ojciec wieczorami odpytywał mnie z przypadków, fruwały zeszyty. Ona zamykała się w łazience i puszczała wodę. "Dlaczego mnie nie obroniłaś? – pytałam. – Córciu, nie słyszałam", odpowiadała. Po latach zrozumiałam, jak bardzo czuła się bezradna. W domu był albo strach, albo euforia, że tata jest spokojny i miły. Żadnych stanów pośrednich, normalności. Dziś zwykłe życie mnie przeraża, musi być silne szarpanie, żebym czuła, że żyję.

BĘDĘ INNA NIŻ ON

Tania kawiarnia na osiedlu. Kinga przesiaduje w niej po lekcjach. Stolik w rogu, na prawo od drzwi zawsze jest jej, stąd widać ulicę, można liczyć przejeżdżające samochody i czytać książki znienawidzonych przez ojca pisarzy: Miłosza, Konwickiego. Kinga kocha literaturę, ale zda na marketing, żeby zrobić na złość ojcu. W liceum staje się silniejsza, ma kolegów, chodzą w glanach i skórach, ojciec przy nich jest miły: kawki, herbatki, przynosi swoje płyty Zeppelinów. Ale Kinga wszystko robi na przekór jemu, żeby być inna. Są plusy: mówi po angielsku, francusku i włosku, ojciec nie zna języków poza rosyjskim. Jest jej lepiej aż do dnia, kiedy usłyszy dialog rodziców. "Masz kochankę!", to lament matki. A to ojciec, głosem kapo: "Marzyłem, żeby robić profesurę, zostać szefem katedry, wyjeżdżać na sympozja. Przeszkodziłaś mi w tym swoją ciążą. Okaż skruchę!".

– Często, gdy siedziałam w pokoju, ćwiczyłam stan: nic nie czuję, nie mam emocji. Udało się, nauczyłam się dawać miłość małymi dawkami. 21 lat, pierwszy ślub, z właścicielem osiedlowej kawiarni, osiem lat starszym. – Dobry człowiek, kochany, ale głupszy ode mnie – mówi krótko. Kinga wyprowadza się do przyszłego męża. Ojciec: "Wiem, że to dlatego, że między nami jest słabo". Tego dnia nie ma awantury. Tata zaprasza ją i mamę na obiad. Kinga pamięta każdy szczegół. Jego koszulę w granatową kratkę, pomidorową z ryżem, łzy matki, że córka tak wcześnie chce być dorosła, bo inteligentne dziewczyny nie wychodzą tak szybko za mąż. I jego słowa, które powiedział łamiącym się głosem: "Daj jej spokój. Ona dobrze wie, co robi". – Wiedziałam, że dzięki mężowi, jakiemukolwiek, ojca już nie będę potrzebować. Po moim ślubie zadzwonił raz. Pokłóciliśmy się, nie pamiętam o co. Rozmowę zakończył zdaniem "nasze relacja nie ma w ogóle sensu". Wkrótce wyprowadził się od mojej matki do kochanki. Kontakt nam się urwał. Matka zaczęła kwitnąć. Zdjęcia Kingi z lat studiów i początków małżeństwa: czarne długie włosy, sztuczne rzęsy. W fioletowym boa, w krótkich sukienkach, z palcem w ustach i z namalowanym pieprzykiem nad górną wargą.

– Szalałam – mówi. – Dużo imprez, czasem przypadkowy seks, musiałam czuć, że się podobam. Gdy zdobywałam kolejnych mężczyzn, szybko odchodziłam. Nie chciałam się przekonać, że nie chodzi im o nic więcej. Małżeństwo? Awantury, że jabłka są za kwaśne, i że nic nie ma w telewizji. Ja je wszczynałam. Największy wstyd? Wyrywałam kwiaty z doniczek i ciskałam nimi o ścianę. Byłam przerażona tym, co robię. Eksplodowały duszo przez lata emocje. Stałam się moim ojcem. Ostatni dialog z pierwszym mężem przed rozwodem. On: – Stale patrzę na twoją twarz, śledzę każdy grymas, jaki masz humor i kiedy znowu obrzucisz mnie błotem. Ona: – Mnie od słuchania twojego uprzejmego głosu chce się rzygać. Kinga dziś: – Rozwiodłam się, gdy miałam 24 lata. Po rozstaniu – lęki. Tęskniłam za wszystkim, co zniszczyłam: za jego dobrocią, spokojem. To był koniec studiów, dla mnie pustka, wegetacja, dni spędzone na niczym. Matka była przy mnie, ale ja potrzebowałam ojca. Tak, tego złego ojca, który na chwilę stałby się dobry, wziął mnie za rękę i poszedł karmić łabędzie albo stłukł tych wszystkich facetów, wszystko odkręcił. Wiedział od matki, w jakim jestem stanie. Nie zadzwonił.

KONIEC PODOBIEŃSTW

Czy to nie przeznaczenie? Dwa lata później pojawia się przystojny facet, który zna na pamięć te same fragmenty z Miłosza. To Andrzej, literaturoznawca, 30 lat straszy. Jak ojciec. Poznają się u znajomych. Gotuje, karmi ją ostrygami i rzuca żonę. Kinga – pracę w reklamie, której nie znosi. Przechodzi na utrzymanie męża, czyta książki, wymyśla nowe potrawy – roladki z gruszkami i cynamonem. Sielanka. Czasem są jak mąż i żona, czasem jak tata i córka. Nie ma zdrad, awantur, nuda. Więc zdarza się, że Kinga wpada w szał, bije go po twarzy. Z powodu niewypłukanej ścierki w zlewie. On wybacza. Kinga zostawia go dla Damiana, z którym jest w ciąży.

– To miał być przelotny romans, wyszło małżeństwo. Krótkie. Dwa lata po ślubie zostałam sama, zostawił mnie, bo "przytłaczało go rodzinne życie". Ale ja nie mogłam budzić się sama. Rygor z dzieciństwa mnie nie zahartował. Wystraszył na zawsze. Kiedy w domu coś stuknie, podskakuję, boję się ciemności. Więc mam dużo romansów i rzucam się w wir pracy. Córkę często zostawiam z moją mamą albo z opiekunką. Naprawdę staram się być dobrą matką, ale nie potrafię bardziej jej się poświęcić. Kinga nosi wysokie szpilki i delikatnie się maluje. Dużo się śmieje, dużo zarabia. Spełnia zachcianki córki: zabawki, tenis. Gdy się na nią patrzy, trudno uwierzyć, kiedy mówi: "Straciłam kontrolę nad swoim życiem.

Nie znam nikogo, komu bezgranicznie ufam, na kim mogłabym się oprzeć. Lubię leżeć i patrzeć w sufit". Co by powiedziała ojcu, gdyby go spotkała? – Powiedziałabym tak: "Twoja wnuczka jest do ciebie podobna. Ten sam zawadiacki uśmiech, energiczne ruchy, dumna twarz. Mam nadzieję, że na tym podobieństwa się kończą. Kiedy pyta o dziadka, mówię jej, że mieszkasz daleko i że chorujesz na niepamięć. A ja? Dużo zawodowo osiągnęłam, mimo że mówiłeś, że będę zerem. Już za tobą nie tęsknię. Żałuję tylko, że już nigdy do nikogo nie powiem: tato. Boję się, że nie będę płakać, kiedy umrzesz".

Maja: DOBRY, NIEIDEALNY

Maja z dzieciństwa pamięta plecy ojca. I ogoloną głowę, trochę poharataną, bo używał tępej żyletki. Wieczorami siedział w gabinecie tyłem do drzwi i wpisywał liczby w odpowiednie pola. Był księgowym, skupionym, małomównym. "Nie przeszkadzaj, bądź cicho, tata robi ważne rzeczy", mówiła matka, gdy Maja przy pokoju taty rozkładała zabawki. Był uprzejmy. Nigdy na nią nie krzyknął, nie uderzył, nie pamięta, czy przytulił. Po prostu był. Tata duch. Zarabiał. Czasem się uśmiechnął. Jadł. Siedział w pokoju. Oglądał telewizję i co roku świadectwo Mai. "Tylko cztery piątki? Ja miałem same piątki". Ale awantury nie było, żadnego pouczania. – Gdy teraz widzę, jak bawi się z moimi dziećmi, jak wycina, maluje, nosi je na barana, nie rozumiem, dlaczego nie był taki dla mnie. Ale innego ojca bym nie chciała. Maja pracuje w ministerstwie, ma 39 lat, figurę nastolatki, blond włosy. Mężatka, dwoje dzieci: dziesięć i siedem lat. – Rodzina jest dla mnie wartością najwyższą, za to jestem wdzięczna tacie.

JAK JEST, TO TEŻ GO NIE MA

Rodzinnie. Przede wszystkim było rodzinnie. Wspólne śniadania o 7.30 i kolacje, gdy tata wracał z pracy. Konserwatywnie. W niedzielę miał być kościół, obiad u dziadków, przed obiadem modlitwa. Ale który kościół, jaka modlitwa? Matka z domu była protestantką, ojciec ultrakatolikiem. Podnosił głos tylko w kłótniach religijnych. – W podstawówce zostałam ateistką. Dziś moje dzieci nie chodzą na religię. Rodzinie Mai zaczęło się nieźle powodzić, gdy tata został przedsiębiorcą. Rozstawiał łóżko polowe na ulicy, sprzedawał dżinsy, używane podręczniki, kasety magnetofonowe, potem zaczął handlować meblami, jeździć po Polsce.

– Nie, nie tęskniłam za bardzo. Jak był, to i tak nieobecny. Jak go nie było, to przynajmniej przywoził zabawki – wspomina Maja. Jako kilkulatka potrzebowałam go, jako nastolatka przestałam lubić. Kiedy miałam kłopot, rozsiadał się w fotelu i mówił, że on sobie ze wszystkim świetnie radzi. Była atrakcyjną nastolatką, wysoką, smukłą, z wąską talią i pełnymi ustami. Dyskoteka w liceum, starszy kolega wpycha ją do łazienki i zdziera ubranie. Celny kopniak, Maja ucieka. Do domu wpada roztrzęsiona. Matka ją tuli, ojciec komentuje: "wstyd przynosisz". Po tym wydarzeniu nie rozmawiają ze sobą kilka miesięcy, a ona nosi wyciągnięte swetry i luźne spodnie. Przez długie lata gardzi facetami. Zakochuje się beznadziejnie i zamyka w sobie. Nie interesuje jej miłe spędzanie czasu i seks bez zobowiązań. Seks ma być bliskością, więc boli, gdy ktoś po nim znika bez śladu. Ucieka w książki. Przerabia feminizm, ekofeminizm, studiuje równolegle psychologię i rusycystykę.

Od facetów odgradza się murem, patrzy na mężczyznę i ocenia: czy podziela jej zainteresowania, czy rozumie muzykę, której słucha. Literackie pole manewru? Jeśli dobrze zna literaturę rosyjską. Maja po studiach wyprowadza się z domu. Kiedy się pakuje, znajduje list ojca wysłany do szpitala, gdy się urodziła. "Moje najdroższe skarby, czekam na was w domu. Kocham. Heniek, tata". – Wtedy zrozumiałam, że jestem dla niego ważna, tylko on nie umie okazać, jak bardzo – mówi. Na co dzień z ojcem nie ma kontaktu. Gdy dzwoni do domu, a on odbierze, prosi: "Tato, daj mamę". Czasem wymieniają: "Co u ciebie? – Wszystko OK". Tyle. Ale w głowie wciąż ma słowa z listu. Czasem śni, że on widzi ją na ulicy, ale przed nią ucieka. Przełom. Operacja wycięcia wyrostka. Maja trafi a na ostry dyżur. Jest sama na sali, boi się zasnąć, boi się długich szpitalnych korytarzy. Tata to wie od mamy, więc w nocy w tajemnicy przed lekarzami zakrada się do pokoju córki i czuwa przy niej całą noc. Mówi niewiele. Nie pociesza. Ona już wie, tata ją kocha.

JESTEM DUMNA

Jędrek jest dyplomatą. Dla niego Maja wraca do obcisłych dżinsów, zwiewnych sukienek, dla niego maluje paznokcie. Po trzech miesiącach Jędrek się oświadcza. Ślub, szybka ciąża. Ojciec? Bardzo się cieszy, tak mówi przez telefon mama. – Od niej dowiedziałam się, że dla wnuka zbija z desek huśtawkę przed domem – opowiada Maja. – Pamiętam, jak któregoś dnia przytuliłam się do ojca, pierwszy raz w życiu, tak naprawdę mocno. Zesztywniał. Poklepał mnie po plecach i wyszedł do sklepu. Środek nocy, telefon od mamy. Ojciec przewrócił się na schodach, stracił przytomność, leży na OIOM-ie. – Pamiętam wszystkie szczegóły. Budzę Jędrka, nie chcę jechać sama, jestem w piątym miesiącu ciąży, na piżamy wkładamy płaszcze. Nie płaczę, wspominam. Jak wyciągał mi drzazgi z palców. Jak starym fiatem jechał całą noc, żeby odebrać mnie chorą z kolonii. Jak na mój przyjazd podkręca ogrzewanie w domu z 19 na 22 stopnie, bo jestem chorowita i łatwo marznę. Jak przez te wszystkie lata stał pod drzwiami kuchni i słuchał, o czym gadam z mamą.

"Tata przeżyje. Przeszedł lekki zawał", Maja słyszy od lekarzy. – Co robię? Staję obok jego łóżka, ściskam go za rękę i znów nie umiem powiedzieć, że go kocham. Tak już zostanie. Dziś za oknem w domu Mai klasyczny lutowy poranek. Na dachach czteropiętrowych bloków resztki śniegu. Dzieci leżą z gorączką, ona wychodzi do pracy. Tata jest na emeryturze i już jedzie do nich tramwajem z drugiego końca miasta. W termosach ma obiad, który ugotowała mama. Ale nad wnukami trzęsie się bardziej niż ona. – Rok temu przeniosłam rodziców do Warszawy. Są coraz starsi, chciałam mieć ich bliżej. Tata? Odwiedza nas średnio raz w tygodniu. Sielanka? Nic z tych rzeczy. Zrobił się zrzędliwy. "Dlaczego tak mało zarabiasz w tym ministerstwie?", "Nie pozwalaj dzieciom jeść czipsów", cały czas mnie strofuje. Zobaczył u córki książki Dana Browna: "Co za brednie, tak mi przykro, że nie masz gustu". "Pigmalion się znalazł", powiedziała do siebie. Usłyszał. Obraził się. Wyszedł. Nie zna Shawa, myślał, że "Pigmalion" to obelga, jak świnia albo baran. – Mam wyrzuty, że czasem się z niego śmieję, że burknę, gdy piąty raz pyta o to samo. Bo kiedy patrzę na swoje życie, jestem dumna, z siebie, z dzieci, z tego, jakiego wybrałam sobie męża. Jestem szczęśliwa, wiem, że bym nie była, gdyby nie mój nieidealny ojciec. Nie chciałabym mieć innego. I to mu powiem, gdy się odważę.

Ola: DO ZOBACZENIA ZA 25 LAT

Mieszkanie w bloku z wielkiej płyty. Kuchnia pachnie kawą i kroplami na serce. Drobna dziewczyna klęczy przy siwym mężczyźnie. Ona to córka, brunetka z bystrym, nerwowym spojrzeniem, malarka, pedagog. Przez dwadzieścia pięć lat mówiła: "Nie mam ojca. Mama szukała miłości, ale znalazła tylko dawcę, niestety niehonorowego". On – ojciec, spory facet po zawale. Ma twarz zastygłą jak kamień, po wylewie. Zostawił rodzinę, gdy Ola skończyła sześć lat. "Tatusiu, wybaczymy sobie, tęsknię za tobą", mówi ona. Tata płacze i głaszcze ją po głowie: "Nie poznałbym cię na ulicy". Pamiętała go ze zdjęć, tych nielicznych, których mama nie spaliła, nie podarła, a które ona przed snem często całowała. Wiedziała o nim tyle, ile powiedziała matka: "wyjechał, porzucił, odszedł do młodszej, głupszej, ma z nią dzieci i jest bogaty. Nie pisze, nie dzwoni, nie płaci, bo cię nie kocha, nie masz już ojca, córeczko".

Więc Ola ucieka w swój osobny świat. Godzinami leży na tapczanie, na którym często spał tata. Dziś Ola pracuje z autystycznymi dziećmi i w poradni uzależnień. Maluje mandale, prowadzi zajęcia z arteterapii. Ma 32 lata, krótkie włosy jak Audrey Hepburn, a w nich trzy zielone spinki. Za sobą dziesięć trudnych związków. Od miesiąca znów jest zakochana. "Kobieta bez właściwości, czysta kartka", mówi o sobie. – Mężczyźni? Mieli mnie wychowywać. Jeden z nich był żydem. I ona postanowiła zostać dla niego żydówką. Piekła mu w piątek chałki, zapalała szabasowe świece. Gdy zachorował na raka, rzuciła pracę w pracowni grafi cznej i go pielęgnowała. Wyzdrowiał, odszedł, jak wszyscy najważniejsi mężczyźni jej życia. Jak Jarek buddysta, za którym powtarzała mantry, jak Sebastian alkoholik, któremu wyrywała butelki wódki i wylewała do zlewu, jak Darek, który potrafił przyłożyć, i jak Marcin, który pisał dla niej wiersze.

CZY KTOŚ WIDZIAŁ MOJEGO TATĘ?

Tata. Zawsze jest zabawny. Tarza się z nią po dywanie, podrzuca do góry. Śmieszny, gdy kupuje zabawki: samoloty, pistolety. Ola jeszcze wtedy często się śmieje. Nawet gdy tata ją porywa, na złość żonie, w kłótni, mówiąc córce, że jadą na wycieczkę. Wracają na drugi dzień w eskorcie policji, którą wzywa matka. Kilka dni później tata się wyprowadza: "Jadę na wycieczkę, do zobaczenia wkrótce, księżniczko". Wspomnienia związane z ojcem się urywają. "Kiedy on wróci?, "Przeprowadził się? Zostawił? Mamo, to wprowadźmy się do niego!", Ola jeszcze nic nie rozumie. Czasem zamiast do szkoły idzie go szukać. W osiedlowych sklepach, w kolejce na poczcie, w autobusach, w blokach na liście lokatorów wypatruje nazwiska Kownacki.

Pyta o niego ludzi, pokazując zdjęcie: rosły facet w czapce z papieru, którą włożył na jej pierwsze urodziny. O poszukiwaniach dziecka sąsiedzi mówią matce. – Płakała i mnie tuliła. Nie wiedziałam, że mówiła ludziom: "mąż dostał pracę w Chicago, przysyła nam pieniądze". Matka cierpiała i nie chciała przestać. Wieczorem przychodziła do pokoju Oli, kładła się na podłodze, smutna. Ola: "Ja też za nim tęsknię". Mama: "Ty? Za nim? Za tym bydlakiem? To idź sobie do niego, jak wiesz, gdzie mieszka, żyj sobie z nim, jak taki był dobry". – Z czasem zaczęłam ojca nienawidzić. Zazdrościłam koleżankom, którym ojcowie przeszukiwali pokoje, kazali wracać o konkretnej godzinie z dyskoteki. Pamiętam, że w liceum bardzo chciałam mieć narty. Mamy nie było stać. Ojca ścigał komornik, bo nie płacił alimentów – mówi. – Więc na pytania w szkole "gdzie jest twój tata?", odpowiadałam: "na morzu", "nie żyje", "w więzieniu". Tylko czasem odwracałam się na ulicy za rosłymi mężczyznami, myśląc, że to on. Czasem ich śledziłam.

STWÓRZ MI DOM

Najważniejszy w jej życiu był Paweł, piętnaście lat starszy. Wypalony artysta i grafik. Byli razem trzy lata. Nauczył ją rozumieć sztukę, lubiła chować się w jego wielkich ramionach. Mówił: "Zetnij włosy krócej, tak wyglądasz szlachetniej". Więc nosiła włosy na zapałkę. "Ola? Co za imię, jak z elementarza, mów o sobie Aleksandra". Gdy pijany niszczy nożem jej obrazy, wybacza mu, bo on ma depresję, potrzebuje jej, więc Ola gotuje mu obiady, podaje kapcie i pilota. A potem on ją zostawia. – Szalałam z rozpaczy. Błagałam, żeby do mnie wrócił, obiecałam, że będę taka, jaką mnie zechce – opowiada Ola. – "Księżniczko, nie zasługuję na ciebie", usłyszałam. Na zawsze rzuciłam malowanie. Bez Pawła jako artystka nie miałam nic do powiedzenia. Dopiero przed trzydziestką wyprowadziłam się od mamy.

Wcześniej bałam się, że beze mnie sobie nie poradzi, więc znajdowałam jej prace, pocieszałam, słuchałam. Pozamieniałyśmy się rolami – mówi Ola. Przy niej była silna, przy mężczyznach słaba. – "Bij się za mnie, chroń, głaszcz i stwórz mi dom", tego od nich oczekiwałam. Trafiałam na same trudne przypadki. Ola decyduje się na terapię. W gabinecie słyszy: "Czysta kartka to przestrzeń twojego życia, zaznacz najbliższe ci osoby". Rysuje mamę, babcię i psa. Słyszy: "Każde dziecko ma ojca i matkę!". Ona ma 26 lat i nerwicę natręctw.

– W moim życiu wszystko musiało być parzyste – mówi. – Numer tramwaju, do którego wsiadam, liczba winogron, które zjadam, stron książki, którą czytam. Miałam początki anoreksji. Nie wychodziłam z domu bez tabeli kalorii, czasem zabierałam także małą kuchenną wagę. Ważyłam porcje w restauracjach – wspomina. – Zaliczyłam miesiące terapii. Wreszcie zrozumiałam, że wypierając się ojca, osierociłam siebie. Pielęgnowałam przekonanie, że nie zasługuję na miłość, że wszyscy są ważniejsi ode mnie. Że muszę być za wszystko odpowiedzialna. Ale wtedy za wcześnie było jeszcze na pojednanie. Napisałam do ojca list, który schowałam w szufladzie: "Dlaczego mnie nie chciałeś? Dlaczego nie wróciłeś? Co ja ci zrobiłam? Wybacz mi, tato". Dzwoni rok później, gdy dowiaduje się, że miał wylew. Umawiają się na spotkanie. Szykuje się dwa dni: fryzjer, manikiur, nowe buty i bluzka.

OPOWIEDZ MI O SOBIE

Mężczyzna ze zdjęć przyjął ją w swoim mieszkaniu. Jego twarz była prawie jej twarzą. Nigdy jej u siebie nie akceptowała – za duże oczy i usta, myślała. Opowiedział o sobie, o tym, co się działo w ciągu dwudziestu pięciu lat, kim był. Dyplomatą, biznesmenem zaplątanym w mafię. Popełniał przestępstwa gospodarcze na duże pieniądze. Rozwiódł się z drugą żoną, ma nastoletniego syna, mieszkają w innym mieście. Tata: "Tak wyszło, ale nigdy o tobie nie zapomniałem". Ola: "Nie wysiliłeś się, tato. Wiele razy myślałam, że ci nie wybaczę, ale teraz wiem, że muszę. Dla siebie. Chcę mieć dzieci, męża, budzić się bez lęku, z dumą patrzeć w lustro, chcę mieć normalnie. Zdradziłeś mnie kiedyś, teraz to napraw, naucz, jak mam żyć, żebym się nie bała". Potem było wiele rozmów, spotkania dwa razy w miesiącu lub częściej.

– "Lubisz naleśniki z dżemem? Filmy Chaplina? – Skąd wiedziałeś?". Na początku trochę się narzucałam, wysyłałam SMS-y: "dziś spóźniłam się do pracy, idę na randkę, boli mnie głowa". Potem on sam zaczął pisać: "Jadłaś? Jesteś taka chuda". "A co to za chłopak?". Teraz ojciec jest przy mnie. Może tylko dlatego, że boi się starości, samotności, choroby? Nieważne. Potrzebujemy się nawzajem, choć czasem czuję, że dzieli nas jakiś mur, taki emocjonalny, złożony z żalu, rozczarowań, wyrzutów sumienia. Ale lubię z nim być, nawet kiedy milczymy. Ostatnio przyszedł bez zapowiedzi. Maciek, z którym Ola jest od miesiąca, robił obiad. "Wpadłem, bo akurat byłem w okolicy", tłumaczył się tata. – Wzruszyłam się. Wiedziałam, że przyszedł po to, by sprawdzić, czy jego córka jest szczęśliwa.

Monika: TATA SUPERBOHATER

Ojciec? Nie. Lepiej tata, tatuś. Tak do niego mówię. On nauczył mnie jeździć na rowerze. Smarował stłuczone kolana gencjaną. Czytał książki z taką pasją, że spóźniał się do pracy. Bliższy niż mama. Ona mówiła: "Monika się nie uczy, znów dwója, masz dać jej lanie". Tata zamykał się ze mną w pokoju, uderzał pasem o poduszkę i kazał krzyczeć. To był nasz sekret. Jasne, trzypokojowe mieszkanie, Monika, 35 lat, redaktorka. Szczupła, ale ciągle się odchudza. Mieszka z mężem i trzyletnim synem. W dużym pokoju jest mnóstwo zdjęć dziecka i jedno ze ślubu. W centralnym miejscu, na dębowym stole stoi fotografia w ciężkiej ramie: Monika w białej sukni obejmuje ojca. – Najtrudniejszą rzeczą w życiu było dla mnie zaakceptowanie, że mąż nie będzie taki jak tata. Wciąż się tego uczę.

MASZ BYĆ PIĘKNA, KOBIECA I SILNA

Dzieciaki rzucają wyzwiska. Jak w każde popołudnie. "O, hipopotamy chodzą po ulicy", wołają za Moniką, która ma nadwagę. Ona wbija oczy w ziemię, idzie sama, bardzo smutna jak na siedmiolatkę. Zza rogu wyłania się tata. Często, gdy córka wraca ze szkoły, robi sobie przerwę w pracy, by ją chronić. Obejmuje dziecko i głośno mówi: "Szanuj ich córeczko, kiedyś będą brukować chodniki, po których będziesz chodzić". Dzieci milkną, Monika podnosi wzrok. – Tata był moim bohaterem – mówi. Mimo płaczu wyrywał jej w nocy ulubione wafle w czekoladzie i subtelnie tłumaczył: "Będzie bolał cię brzuch, popsują ci się zęby". Dzięki niemu schudła.

Mieszkają w Toruniu, często jeżdżą stamtąd nad morze. W pociągu ojciec tłumaczy, że każdy podróżny to jakaś historia. Wymyśla im życiorysy. "Ta pani na pewno jest zakochana, ma takie wesołe oczy, pewnie jedzie do niego, na plaży będą puszczać latawce". Sam też dużo opowiada: o Napoleonie, salonach paryskich, miłości Sartre’a do Simone de Beauvoir. – Ojciec był urzędnikiem państwowym i frankofilem – mówi Monika. – Jego rodzice byli zbyt biedni, by mógł wyjechać na studia do dużego miasta. Ale zainteresował światem mnie. Ze swojej jedynej w życiu zagranicznej wycieczki przywiózł greckie figurki. "Masz być jak Afrodyta i Atena – mówił. – Piękna, kobieca i silna". A potem snuł na wpół zmyślone opowieści o Grekach.

NIE DBASZ O MOJĄ CÓRKĘ

Chłopcy kochają się w Monice, ale ona najbardziej kocha tatę. Pierwsze randki – tata wypytuje. "Okrył cię kurtką, gdy wracaliście wieczorem?", "Dał kwiaty?", "Chce iść na archeologię? Co to za kierunek? Kto będzie go potem utrzymywał?". – Długo nie miałam chłopaka, bo żaden nie był jak tata albo tacie się nie podobał. Skończyłam kulturoznawstwo i politologię. Do 26. roku życia byłam sama, ale szczęśliwa. Znajomi, wycieczki, ojciec, który mówił: "Jeśli chcesz, będę cię utrzymywał do końca świata" i odkładał pieniądze, żebym miała na perfumy, dobre buty i napiwki w drogich restauracjach. Twierdziła, że randki nie są dla niej, bo mało który facet docenia jej intelekt. Trzymała się z koleżankami, intelektualistkami – chodziły na pokazy filmów offowych, w kawiarniach jazzowych rozmawiały o polityce USA wobec państw Trzeciego Świata i Końcu historii. Dociekliwa, odważna, zadawała dużo pytań.

Tata był dumny, kolekcjonował wycinki jej pierwszych tekstów w gazetach codziennych. Grześka poznała na wystawie. "Fotograf z magnetyczną osobowością, w nocy w ogóle nie zasypia, mówi, że woli patrzeć, jak śpię", zwierza się tacie. Zakochała się z trzech powodów: miał głos, od którego przeszły ją ciarki po plecach, pachniał jak ojciec i jak on miał zarost, który drapał w policzek. Poczuła się bezpiecznie. Rok później zostanie jego żoną. Ale Grzesiek ma wady: nie potrafi położyć glazury w nowym mieszkaniu, robi to tata. Nie zauważa, że Monika zmienia kolor włosów. Nie chce wziąć kredytu na samochód, dorabiać po godzinach, wszędzie wozi ją starym autem, któremu ostatnio zapalił się silnik, nie umie gotować i tak dalej. – Byłam księżniczką nieprzyzwyczajoną do dawania z siebie czegokolwiek. Pierwszy kryzys – poległam.

"Córeczko, możesz mieć każdego!", pociesza tata. Gdy Grzesiek proponuje separację, ona mówi: "Ale ja chcę tylko jego". Ojciec przytomnieje, idzie porozmawiać z zięciem. Potem Monice tłumaczy: "Śmieje się z twoich żartów. Kocha cię. Więc będziecie na stare lata ścigać się na wózkach po domu starców. Ja bym z twoją mamą tego nie potrafił". – Zaczęliśmy przecinać pępowinę. Ustaliliśmy, że z małżeństwem poradzę sobie sama – mówi. Od tej pory, kiedy Monika dzwoni do ojca, że nie radzi sobie z pracą, ma za mało pieniędzy, on mówi "rozwiązuj takie problemy z mężem, jesteś dorosła". Czasem ją zbywa: "muszę kończyć, mam drugi telefon", "właśnie wychodzę". – Bez jego wsparcia chwilowo straciłam grunt pod nogami – przyznaje Monika. – Byłam przyzwyczajona, że gdy coś dzieje się nie tak, mam pogotowie ratunkowe w postaci ojca. Wcześniej co drugi weekend spędzałam u rodziców w Toruniu.

A teraz słyszałam: "mamy inne plany", "spędź weekend z mężem". Próbowałam szantażu emocjonalnego: "przykro mi, że wyrzekasz się córki" albo "byłam u lekarza, ale nie chcę ci zawracać głowy swoimi problemami, więc porozmawiajmy o czymś innym". W końcu poczułam, że sama nie dam rady, zaczęłam szukać oparcia w mężu. To przyszło zupełnie naturalnie. Nie wiem, kiedy staliśmy się nie tylko mężem i żoną, ale też przyjaciółmi. Przekonałam się, że podświadomie wybrałam kogoś prawie tak samo oddanego mi jak tata. A kiedy zaszłam w ciążę, poczułam, że teraz muszę zająć się własną rodziną. Z ojcem bezboleśnie oddaliliśmy się od siebie. Choć mieszkają w innych miastach, ich poranna wspólna kawa to rytuał. Monika dzwoni do taty. Gadają. Czasem jest o czym, czasem nie. Jak dziś: "Co tam? – to Monika. – A tak sobie siedzę i przeglądam gazetę. A u was? – to tata. – Nic ciekawego, spać mi się chce". – Ale gdy zaczynam narzekać na Grześka, słyszę: "Ty to już lepiej nic nie mów, jesteś pyskata jak mama". Tatę interesują teraz tylko opowieści o wnuku. Z mojego małżeństwa wycofał się w porę. Dziękuję ci, tato.

Twój Styl nr 03 (223) 2009

Rytm bliskości i dystansu w związku

2009-03-09T08:34:00.013+01:00

Pradoświadczeniem — jest bliskość

Pierwotnym doświadczeniem człowieka — można powiedzieć: pradoświadczeniem — jest bliskość. Zaczynamy życie w objęciu przez ciało matki, w kołysaniu ruchami jej ciała, w rytmie bicia jej serca. Cały długi okres życia płodowego przebywamy w tej bliskości. Dopiero narodzenie nagle i brutalnie pozbawia nas tej wszechobejmujacej bliskości. Większość ludów pierwotnych i wiele kultur ludowych łączy pierwsze miesiące życia dziecka po narodzeniu, nadal z bliskością matczyna, w kręgu jej ramion, z blisko odczuwalnym rytmem bicia jej serca.

Przez całe dzieciństwo panuje nad naszymi impulsami rytm między szukaniem bliskości w chwilach zagrożenia a oddaleniem się pod wpływem ciekawości świata zewnętrznego. Najpierw, wprost proporcjonalnie do rozwoju sprawności zwycięża świat zewnętrzny, wnet jednak proces dojrzewania podyktuje tęsknotę do nowej bliskości z drugim człowiekiem: dotykalnej fizycznej bliskości erotycznej.

Zawiera ona w sobie zarówno ciekawość drugiego człowieka jak i pragnienie przygarnięcia, schronienia, podobnie jak w dzieciństwie.

Teraz jednak bliskość staje się zarówno pozostawaniem w objęciu jak i obejmowaniem, zarówno przyjmowaniem jak i udzielaniem schronienia. Nie potrafimy jednak już trwać biernie w tym schronieniu — istnieje już w nas pewien rytm szukania bliskości i oderwania od niej. Rytm, który sprawia, że trwające oderwanie nabrzmiewa tęsknotą i dążeniem do bliskości, a bliskość w pewnym momencie wyzwala pragnienie oderwania się, dystansu. Przeciąganie się zarówno jednego jak i drugiego stanu poza charakterystyczny dla każdego z nas rytm ujawnia się rozdrażnieniem i rozluźnianiem objęcia.

Tak więc być razem oznacza w naszym życiu rytm przechodzenia od dystansu do bliskości i znowu wyzwalaniem się z bliskości do dystansu.

Czy uświadamiamy sobie istnienie tego rytmu w swoim przeżywaniu? Czy potrafimy akceptować ten rytm, własny i w drugim człowieku, nawet — a może zwłaszcza — gdy fale tego rytmu mają u każdego trochę inny przebieg, gdy nie zawsze współgrają ze sobą harmonijnie?

Przeżycie naruszenia intymności przyjść może zarówno poprzez pogwałcenie wewnętrznego dystansu, jak przez zerwanie potrzebnej bliskości — mojej intymności potrzebne jest jedno i drugie — we właściwej chwili. Moje wewnętrzne „ja” pragnie zarówno dotykalnej przynależności jak i autonomii.

l tylko przyjęcie istnienia właśnie rytmu, pulsowania obu tych przeżyć i to przyjęcie ich zarówno u siebie, jak i u drugiego człowieka i liczenie się z nimi może zapewnić szczęśliwe współżycie w tak istotnie angażującym bliskość związku, jakim jest małżeństwo.

Podobny rytm, podobne pulsowanie może dotyczyć także potrzeby słownego, serdecznego kontaktu: rozmowy i milczenia. Właśnie w bliskości rodzi się czułość wzajemna kochających się ludzi. Czułość jest wypoczynkiem po namiętności — powiedziano gdzieś bardzo słusznie, ale czułość jest bardziej oznaką miłości niż namiętności. Zbyt jednostronnie pojmuje się bliskość i pieszczotę jako przynależne do życia seksualnego — raczej wywodzą się one z miłości i częściej zastępują seks, niż do niego prowadzą. Czułość liczy się z wrażliwością drugiego — właśnie jego wrażliwość na urazy zewnętrzne budzi czułość i dyktuje delikatną troskliwość, staranie o osłonięcie wrażliwości kochanego człowieka, niedopuszczenie do tego, by doznał przykrości. Czułość budzi się w nas wobec tego co kruche, delikatne i cenne: tak,

sama miłość wymaga ode mnie czułości.

Czułość i bliskość przynależą do miłości i do siebie nawzajem. To ona dyktuje gesty serdeczności i słowa, stanowiące najgłębsze porozumienie miłujących się. To czułość właśnie przekracza wszelki egocentryzm i tendencje do podporządkowania sobie drugiego.

Zupełne nie liczenie się ze zjawiskiem naturalnego rytmu bliskości i dystansu w małżeństwie, próby przełamywania go lub narzucenia drugiemu własnego rytmu jako „oczywistego” może się stać źródłem niepokoju. Niezaspokojona tęsknota do bliskości przejść może w lęk przed utratą, albo zostać wyrażona pretensją o brak miłości: „ty już mnie nie kochasz”, albo podejrzliwością i posądzeniem o zdradę: „szukasz i zaspokajasz swoją potrzebę bliskości gdzie indziej”.

Zachłanność w bliskości powoduje poczucie zagrożenia autonomii, lęk przed utratą wolności, uczucie ograniczenia, a w konsekwencji unikanie bliskości i pokusy ucieczki.
Kiedy mówię i myślę „bliskość” — zawieram w tym pojęciu znacznie więcej aniżeli życie seksualne, choć i ono się w tej bliskości mieści;

o wiele bardziej chodzi o przeżycie bliskości psychicznej, także uczuciowej — a jeśli chodzi o ich związek wzajemny to trzeba wiedzieć, że w miłości ludzkiej rzadko pojawiają się one rozdzielnie.

Rozdzielone pozostawiają człowieka w dysharmonii zarówno wewnętrznej jak i z partnerem: mężem, żoną.

Właśnie oderwanie życia seksualnego od bliskości psychicznej stanowi w małżeństwie największe wyobcowanie, bolesną niedolę.

Niemożliwe jest przeżycie bliskości, schronienia w ramionach człowieka nietrzeźwego, o zredukowanym do odruchów fizjologicznych życiu psychicznym albo bezpośrednio po ostrej sprzeczce. Wtedy wymuszona bliskość fizyczna współistnieje z największą psychiczną potrzebą dystansu i najsilniejszym poczuciem zagrożenia intymności. Poczucie zagrożenia i wyobcowanie stają się udziałem człowieka traktowanego jak przedmiot zaspokajający potrzebę. Wtedy bliskość fizyczna staje się zaprzeczeniem rzeczywistej wewnętrznej bliskości dwojga ludzi, realizuje się zawłaszczenie, pogwałcenie autonomii wewnętrznej człowieka;

wtedy bliskość nie zbliża, cała jest zagrożeniem.

Jest taka rzeźba Rodina: dwie ludzkie prawe dłonie: mężczyzny i kobiety zbliżają się do siebie, stykają się końcami palców — jest w nich szukanie wzajemnie bliskości i jednocześnie pełne delikatności i uszanowania jakby pytanie: „czy przyjmiesz mnie — czy teraz mnie przyjmiesz?” A jednocześnie może to także być pożegnanie, pełne czułości i miłości wyzwalanie się z uścisku, rozstanie niezrywające, jakby przepraszające: „teraz pozwól mi być trochę osobno...”

O Kobietach nie tylko dla Kobiet, z okazji Dnia Kobiet

2009-03-08T20:38:00.010+01:00

Do posłuchania!

Najczęściej słuchamy Jacka Pulikowskiego. Znamy go i lubimy.
Dziś, z racji Dnia Kobiet chcę zaprezentować krótką konferencję jegon żony, Jadwigi Pulikowskiej. Dzieli się z nami swoimi przemyśleniami na temat radości z przeżywania kobiecości.

Druga audycja do posłuchania dotyczy akceptacji kobiecości. Temat prezentują małżonkowie Mariola i Piotr Wolochowiczowie. W dalszej części dzwonią słuchacze z pytaniami.

I jak zwykle zapraszam do komentarzy :))

Ruch Ekip Notre-Dame w Radiu eR

2009-03-02T00:13:00.000+01:00

Zostaliśmy zaproszeni do Radia eR (ewangeliczna Radość). Było to 15 lutego bieżącego roku.

Choć nie mieliśmy właściwie żadnego wczesniejszego doświadczenia z audycjami radiowymi, to udało się nam program zrealizować dobrze. Sami teraz oceńcie :))

Dziękuję Parom małżeńskim za zaangażowanie i udział!

http://www.end.org.pl/
Ekipy Notre–Dame proponują każdemu małżeństwu:

- sposób życia w dzisiejszym świecie zgodny z nauką Chrystusa jako pary małżeńskiej i chrześcijańskiej
- metody jak stać się w pełni małżeństwem
- wspólnotę małżeństw mających ten sam ideał
- wzajemną braterską pomoc zarówno duchową, międzyludzką jak i materialną
- okazję studiowania i wspólnej refleksji, która doprowadzi członków ekip do pogłębienia ich wiary i pomoże wzrastać w miłości do Boga i ludzi
- organizację promującą ożywienie i jedność ruchu w świecie
- wspólnotę małżeństw chrześcijańskich, których jednoczy sakrament małżeństwa i w której jest także doradca duchowy

Drugie dno...

2009-02-28T19:52:00.005+01:00

Jeśli cierpienie
to tylko Twoje, wtedy udźwignę...
kawałkiem siebie
serca wzniesieniem
nawet
gdy cera się zedrze a mięśnie zakwaszą się na amen.

W Tobie zapomnę łzy smak...
i przełknę choćby nawet piołun goryczy
lecz tylko w Tobie, w nikim innym, tymbardziej w sobie...

"Żeby mieć w sobie niebo, trzeba mieć czasem wokół siebie piekło"

Wróćmy jeszcze do CZUŁOŚCI

2009-02-26T13:45:00.000+01:00

Oto przykłady:

„Mój mąż (30) i ja (28) żyjemy w małżeństwie od 8 lat. Jednak od początku naszego małżeństwa wątpię, czy mój mąż mnie kocha. W tych wszystkich latach nigdy mi tego nie powiedział. Gdy ja od czasu do czasu (nie mogę się od tego odzwyczaić) pytam, otrzymuję odpowiedź: «Przecież to wiesz» albo «znowu to samo». Nigdy nie udaje mi się przeprowadzić jakiejś sensownej rozmowy na ten temat. Za każdym razem jestem po takiej rozmowie zrozpaczona i usiłuję do tego tematu nie wracać. Ile cierpienia mogłoby nam być oszczędzone, gdyby on choć trochę okazywał, że coś dla niego znaczę! Nie wiem, w czym leży nasz problem i jak mogłabym lepiej postępować”.

Jak można tej osobie pomóc?

„Gdy po dniu wypełnionym pracą zawodową, a także drobnymi kłopotami i wielkimi radościami rodzinnego życia mąż bierze mnie w ramiona z tą samą od lat gorącą czułością, słyszę wzruszona słowa miłości. Nie ma więc chyba nic dziwnego w tym, że gdy rano czeszę się przed lustrem i uważnymi oczyma badam moje w nim odbicie, nie martwią mnie siwiejące włosy i zarysowujące się tu i ówdzie delikatne zmarszczki. I nie boję się niczego - nawet starości! Gdy stoję na katedrze, by wygłosić swój kolejny wykład, gdy ogarniam wzrokiem twarze młodzieży, którą znów za chwilę czegoś nowego nauczę, czuję się szczęśliwa. I często zanim powiem pierwsze zdanie, myśl moja na chwilę biegnie do męża...”.

O co zapytałbym tę Panią?

E. Wójcik. Trzeba kochać, żeby żyć. Aspekty psychofizjologiczne małżeństwa. Warszawa 2000 s. 58-59.

Bez słów...

2009-02-20T10:32:00.006+01:00

Kiedy krzyczysz,

wszyscy Cię słyszą.

Kiedy szepczesz,

tylko ci najbliżsi

cię słyszą.

Kiedy milczysz,

słyszy cię

twój najlepszy

przyjaciel.

Linda Macfarlane

Prawdziwa przyjaźń

przychodzi wówczas,

gdy cisza między dwojgiem ludzi

nie jest męcząca.

Dave Tyson Gentry

Jak wiele potrafi powiedzieć cisza...

Więź małżeńska a planowanie rodziny

2009-02-12T14:23:00.004+01:00

Zazwyczaj uważa się, że te dwie sprawy nie mają ze sobą nic wspólnego.
Czy więź małżeńska może słabnąć lub się wzmacniać w zależności od postawy prokreacyjnej?
Popatrzmy i posłuchajmy :)

A Wy jak uważacie?

2009-02-04T09:44:00.006+01:00

"Kobieta, jeśli jest piękna,

wyzwala potrzebę składania jej darów i poświęcenia,

a dając jej ofiary znajdujemy upojenie.

Nie zaś - otrzymując coś od niej w darze."

Antoine de Saint-Exupéry

Czego może im brakować? ODPOWIEDŹ

2009-01-23T12:02:00.011+01:00

Odpowiedź:

"Natura człowieka jest tak ustawiona, że większe szczęście i zadowolenie daje mu to, co osiąga on z pewną dozą wysiłku; natomiast możliwość stałego i łatwego zaspokajania jakiejś potrzeby prowadzić może do przesytu i przerafinowania.

Może to właśnie mieć miejsce przy stosowaniu antykoncepcji, która doprowadza nieraz do tego, że akt małżeński staje się jedyną oznaką miłości, zanika natomiast tak potrzebna codzienna czułość.

Pedagog A. Darczewska przeprowadziła badania ankietowe wśród 100 par małżeńskich w Katowicach. Okazało się, że tym, czego brak najbardziej ci ludzie odczuwali, była CZUŁOŚĆ. Podobny wynik otrzymano badaniem ankietowym 600 par małżeńskich w Warszawie".

Czy takiej odpowiedzi się spodziewałem?

Zapraszam do komentarzy :))

O doświadczenie Bożej Miłości

2009-01-19T09:25:00.004+01:00

MODLITWA DO DUCHA ŚWIĘTEGO O DOŚWIADCZENIE MIŁOŚCI BOŻEJ

Duchu Święty, Mocy nieogarniona.
Daj mi odwagę do szczerego odmówienia tej modlitwy.

Tak bardzo lękam się, czy jestem wartościowym człowiekiem.
Każdego dnia w głębi serca słyszę szept: jesteś gorszy od innych,
jesteś grzesznikiem, nie dajesz rady.
Tyle razy słyszałem, że Bóg kocha mnie, ale ja to tylko wiem, ale tego nie
doświadczam. I dlatego brnę w ślepą uliczkę. Szukam Boga, ale znajduję ciągle
marny obraz samego siebie.
Teraz już wiem, że żadne ludzkie słowo nie wyzwoli mnie z tego szatańskiego
labiryntu.

Pismo Święte mówi:
Miłość Boża rozlana jest w naszych sercach przez Ducha Świętego / Rz 5, 5/
Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi
Bożymi. /Rz 8, 16/

Pokładając nadzieję w tych słowach słowa, wołam:

Duchu Święty,

rozlej się w moim sercu po najskrytszych zakamarkach mojego JA.

Obmyj moje zranienia i lęki. Przeniknij tam, gdzie nie ma dostępu moja myśl.

Powstrzymaj moje szaleństwo zazdrości, pożądliwości, pychy, kłamstwa.

Spal wszystko, co budowałem poza Bogiem, by dać sobie samemu iluzję wielkości.

Pomóż wytrwać w bólu, gdy umierać będzie stary człowiek.

Obudź mnie ze snu.

Powiedz mi tam, na dnie mojej tożsamości, że jestem umiłowanym dzieckiem Boga. Niech to usłyszę sercem, niech doświadczę tego całym sobą. Pokaż mi moje piękno.

AMEN AMEN AMEN

Ks. Piotr Pawlukiewicz

Kurs chodzenia po wodzie

2009-01-17T11:02:00.003+01:00

Wybraliśmy na ślub czytanie o chodzeniu po wodzie. Jak przestaniesz patrzeć na Jezusa, to się utopisz.

Opowieść Aliny
Alina: Byłam z Krzyśkiem dwa lata, gdy zaczęliśmy chodzić do dominikanów na „Wieczory dla zakochanych”. Prowadzili je świeccy, przychodziły też jakieś małżeństwa, by powiedzieć świadectwo.
Stoliczki, kawa, słodkości. Dostawaliśmy sporo rzeczy na ksero. Testy, pytania. Pamiętam, jak każdy miał wypisać cechy, które najbardziej denerwują go w partnerze. Total. Musisz być przy tym szczery, inaczej to nie ma sensu.

A to wszystko dzieje się przed ślubem, gdy często nie zauważa się wad partnera albo udaje się, że ich nie ma. Krzysiek nie miał odwagi wypisać ani jednej mojej wady. Wystraszył się. Innym razem pisaliśmy do siebie listy. To była najważniejsza rzecz na kursie. Nie było łatwo. Prowadzący wyjaśniali, że jeśli w naszym małżeństwie przyjdzie czas, gdy nie będziemy mogli ze sobą rozmawiać, bo każde słowo zmieniać się będzie w pełne jadu oskarżenia, wtedy lepiej usiąść i napisać list. Piszący potrafi zdobyć się na czułość i słowa, które nie potrafią przejść mu przez usta.

Kiedyś dostaliśmy kartkę, na której wypisane były różne hasła: Kościół, Bóg, rodzina, ojczyzna. Trzeba było ułożyć swoją listę priorytetów. Nie tak, jak być powinno, ale jak jest naprawdę. To było mocne. Sporo się o sobie dowiedzieliśmy. Ten cykl wieczorów kończył się ucztą. Pary siedziały przy stolikach, każda miała wstać i powiedzieć, jak się poznała, kiedy planują ślub. I wtedy Krzysiek powiedział: nie idziemy!

Jak to? Nie rozumiałam. Jak ja spojrzę w oczy tym kilkunastu parom, gdy spotkam je na ulicy? Taki obciach! Czułam się potwornie. Ten kurs i wydarzenia, które w tym właśnie czasie nas dotknęły, bardzo nas „przeczesały”. Wyszła niedojrzałość, poznaliśmy nasze słabe punkty. Krzysiek miał idealną wizję małżeństwa: żadnych sprzeczek, różnicy zdań. A tak się przecież nie da…

Byłam załamana. Po tygodniu Krzysiek przyszedł i zalał mnie potokiem czułych słów. Pewnie było mu głupio za tę dezercję. Ale, choć wciąż byłam zakochana po uszy, coś zaczęło pękać. Był szarpany. Wyjechaliśmy w góry, a tam nagle powiedział: To koniec. Kubeł zimnej wody. Wołałam: Panie Boże, dlaczego? Jaki masz plan? Grunt usunął mi się spod nóg. Zamknęłam się sobie. Wyłam i wyłam. Mniej więcej po miesiącu pojawił się Maciek. Zaczęło się od tego, że kumpela, z którą mieszkałam, przepisywała świadectwo jakiegoś faceta, który miał za sobą długą drogę narkotyków i wschodnich duchowości.

Przeczytaj to – powiedziała z błyskiem w oku. Czytałam i czytałam. Boże, jakie to długie. – No fajne – powiedziałam bez przekonania. Nie wiedziałam, że czytam opowieść o życiu mojego przyszłego męża (śmiech). Niebawem osobiście poznałam Maćka. Zakochał się po uszy. Dzwonił i dzwonił. Strasznie mnie tym wkurzał. – A co tam jesz na śniadanie? Serek? Jaki serek? Totalnie go zamroczyło. Przesyłał kwiaty. Ja skupiałam się na swoich zranieniach i dostawałam szału. Gdy kiedyś powiedział, że będę jego żoną, popukałam się w czoło. Był natrętny, tak to czułam. W końcu powiedziałam: Facet, daj mi spokój. Delete. Nie dzwoń, nie mailuj. Uszanował to. Wylogował się (śmiech). Słyszałam od znajomych, że siedzi na Kazimierzu, pije piwo. Brodę zapuścił. Schudł jak patyk. Kiedyś przyszedł do mnie Krzysiek i jeszcze raz dał mi do zrozumienia, że z nami koniec. Zamknęłam drzwi i w ciągu sekundy poczułam, że kamień spadł mi z serca. Jakaś łaska z nieba. Ciężar spadł i z głowy, i z serca. Po kilku dniach napisałam do Maćka.

Zaczęliśmy się spotykać, pojechaliśmy na wakacje. Wylądowaliśmy nad morzem, a potem w Tatrach z Tomkiem i Natalią Budzyńskimi. Byli zachwyceni moim nowym facetem. – Nie chodzicie za ręce? – spytała Natalia. – Nie. – A ja bardzo lubię chodzić z Tomkiem za rękę – powiedziała. Chwyciłam Maćka za rękę. O mało nie zemdlał. Troszkę czasu musiało upłynąć, zanim pomyślałam, że będzie moim mężem. Uczyłam się tej miłości. To trudne małżeństwo. Dwie silne osobowości, niezłe charakterki: każdy ma świętą rację i za Chiny nie ustąpi. On poraniony swą burzliwą przeszłością, ja – dziewczyna bez większych przejść. Uczymy się, kto pierwszy wyjdzie i poda rękę. Sami wybraliśmy na ślub czytanie o chodzeniu po wodzie. Tak rozumiem małżeństwo. To jest chodzenie po wodzie.

Jak przestaniesz patrzeć na Jezusa, to się utopisz. Słyszałam kiedyś, jak neofici mówili: „Musimy pokazać innym, jak żyją prawdziwie chrześcijańskie rodziny”. Oj, to pachnie obłudą. Wiem, jak ciężko żyć w małżeństwie z dnia na dzień. Co tu pokazywać? Gdy przeżywaliśmy wielki kryzys, pomogło nam pisanie szczerych listów. Do dziś są dla mnie bardzo ważne. Kiedyś o. Jan Andrzej Kłoczowski mówił, że małżeństwo jest towarzyszeniem drugiej osobie w jej samotności. Spotyka się dwoje samotnych ludzi i oni nigdy nie przestaną czuć się osamotnieni. I tak ma być, bo ta przestrzeń niewypełniona przez drugą osobę to właśnie miejsce dla Boga. Małżonkowie, którzy prowadzili nasz kurs, rozstali się. To dla mnie bardzo znaczące. Nie ma małżeństw pewniaków. To jest dokładnie tak samo jak z wiarą. Nigdy nie mów nigdy.

Opowieść Maćka
Maciek: Pojechałem na koncert w Bieszczady. A tam natknąłem się na Wilhelma, dawnego kumpla z czasów „narkomańskich”. Mówię: kurcze, narkoman stary, ja już z takimi nie gadam. I zacząłem go unikać jak ognia. To było tuż po nawróceniu i chciałem zerwać wszelkie kontakty z przeszłością. „Wili” szukał kontaktu, a ja zwiewałem. W końcu dorwał mnie przy ognisku. Siedzimy i nagle ja nieśmiało mówię: – Słuchaj, u mnie się sporo zmieniło… A on: – U mnie się też sporo zmieniło. – Ale wiesz, u mnie się zmieniło tak drastycznie, a on: – U mnie się też zmieniło drastycznie. W końcu wydusiłem: – Szukałem i szukałem, a odnalazł mnie Jezus Chrystus. A on zbaraniał: – Mnie też odnalazł Jezus Chrystus (śmiech). Wysłuchał mojego świadectwa. A potem zaniósł je spisane swojej koleżance. A ona mieszkała z Aliną. Pierwsze nasze spotkanie było obciachowe, bo neofita „Wili” miał misję życiową pomagania zagubionym owieczkom i do mieszkania Aliny weszliśmy w towarzystwie dwóch młodziutkich narkomanek, które chciały zerwać z nałogiem. Niezły widok. Alina zbaraniała. Wiedziałem, że potrzebuję miłości, rodziny, stabilizacji. Modliłem się o rozeznanie powołania i o miłość dla mnie. Zobaczyłem Alinę i zakochałem się jak rażony gromem. Początek był koszmarny: była niedostępna, zraniona, powtarzała: nie masz żadnych szans. Byliśmy na wycieczce w Lanckoronie i przypadkiem trafiliśmy do pensjonatu, gdzie przygotowywano przyjęcie weselne. Z głupia frant powiedziałem: chciałbym, byśmy tu mieli ślub. Wziąłem wizytówkę. Po kilkunastu miesiącach mieliśmy tam ślub… Alina powiedziała: nie pisz, nie dzwoń. Kompletnie tego nie rozumiałem. Mówiłem: Panie Boże, jestem pewny, że ona jest od Ciebie, jest wysłuchaną modlitwą, a Ty mi robisz takie rzeczy? W głębi serca jednak czułem: Wytrwaj, ta historia się dobrze skończy. To było absurdalne, bo Alina nie chciała mnie widzieć. Modliłem się. Po paru dniach zaprosiła mnie do siebie, bo miała wyrzuty sumienia, że tak koszmarnie mnie potraktowała. Potem pojechaliśmy na genialne wakacje. Morze, Tatry. To nas bardzo zbliżyło. Zrodziła się miłość.

Cztery lata temu wzięliśmy ślub. Wcześniejsze moje relacje damsko-męskie były burzami hormonów, emocji, i w chwili, gdy emocje się zmieniały, kończył się związek. A tu jest mój wybór. Decyduję się, że będę z Aliną do końca życia. I jest to nieodwracalne. To coś absolutnie dla mnie nowego, jedyna stała rzecz, jaką mam. Jestem skrajnie niestały, podlegający emocjom w każdej dziedzinie życia, a tu mam coś, co to wszystko porządkuje. Dostałem propozycję prowadzenia znanego krakowskiego klubu jazzowego. Dostałem prezent od Pana Boga, ale zapomniałem o Tym, który mi go dał i skupiłem się na błyszczącej paczuszce. Wszedłem w skrajny egoizm, a realizacja moich pomysłów stała się ważniejsza niż rodzina. Kryzys. I wtedy ta praca nagle się zawaliła. To było, teraz to widzę, ogromne błogosławieństwo. Uratowało coś ważniejszego. Dokucza mi mój bagaż. Dopiero od paru lat mam normalny dom. Wcześniej jeździłem po całym świecie, non stop w drodze. Kompletnie nie przywiązywałem się do rzeczy, miejsc. I dziś mam kłopot w najbardziej podstawowych drobiazgach. Dla mnie dom to Alina, Tytus i Bruno, nie ściany. Nigdy nie szanowałem przedmiotów. Tej przeszłości mimo modlitwy o uwolnienie nie da się wyeliminować. Długie lata ezoteryzmu ogromnie osłabiły moją wolę. Ale choć jest trudno, czuję się z Aliną super szczęśliwy. Tak samo z dziećmi. Bałem się tych relacji, bo wychowałem się bez ojca. Odszedł do innej kobiety, gdy miałem pięć lat. Gdy myślę, że mógłbym zostawić Bruna i Tytuska, to pęka mi serce. Dla mnie to najbardziej niezrozumiała decyzja, jaką można podjąć. Zostawić dwójkę malutkich dzieci, tak jak to zrobił mój ojciec. Dzięki temu, że mam synów, zaczyna się zmieniać moja poraniona relacja do Boga Ojca. Gdy przytulam Tytusa, to wyobrażam sobie, że Bóg tak przytulał mnie nawet wtedy, gdy na Niego plułem.

Opowieści Aliny i Maćka Sikorskich wysłuchał Marcin Jakimowicz

Twoje spojrzenie... jest łaską

2009-01-15T22:03:00.005+01:00

Jak opisać tę chwilę?

Gdy go pierwszy raz ujrzałem
serce zakołatało głośniej i chyba stanęło... nie wiem...

ułamek sekundy byłem nieprzytomny
a może mnie nie było...

Nie wiedziałem co mam zrobić
mówić czy może milczeć...
jaki wobec Niego ma sens tylko małe słowo?

Gdy go ujrzałem to wiedziałem, że jest jak moje życie,
poszarpane i nic nie warte gdy nie widzi...

Że mówi dużo, nawet bardzo dużo, rozgadane i obfite takie...
że jest jak zaproszenie by tam być.

Więc tęsknię...

Kliknij na obraz to zostanie powiększony. zapraszam do medytacji

A co Tobie w sercu gra, gdy patrzysz?

Zapraszam do komentarzy

Zabawa w wolność opłaca się?

2009-01-10T22:00:00.004+01:00

Tu mówi Bodek.
Bodek zna się na rzeczy.
Kogo posłuchasz: reklamy i mediów czy może... osobę, która to przeszła?

Ciekawe co Wy na to?

Bodek mówi niesamowicie, prawda?

No, Kto będzie taki mądry?

2009-01-08T23:40:00.005+01:00

Chciałbym poznać WASZE marzenie o

SUPER WYPASIONYM KAZANIU!!!

A moje marzenie to...

Jedno zdanie,
może być krótkie, albo długie,
ale jest takie, że ...
wprowadza mnie w problem
jak kij w mrowisko
i zostawia...
kapłan siada...
następuje milczenie...
jest czas na własne kazanie... !

Wowwwwww...

O, to jest moje marzenie o kazaniu stulecia!

A WASZE?

Kiepskie kazania. Zwięzły poradnik dla słuchacza.

2009-01-07T13:26:00.013+01:00

Znalazłem coś co zdjęło z mego serca odwieczny problem! Jednocześnie często zastanawiałem się nad tym, jak to rozgryść i jak do problemu podejść.

Myślę, że ten malutki poradnik jest jakąś próbą. A co Ty o tym myślisz Słuchaczu kiepskich kazań?

Popatrzmy co proponuje o. Mateusz Przanowski, dominikanin.

Drogi czytelniku Poradnika!

Jako ten, który wysłuchał już sporo kiepskich kazań w życiu, a do tego jeszcze sam w tej dziedzinie zawyża statystykę postanowiłem sporządzić ten krótki poradnik. Wiedz więc Czytelniku, że czynię to z Norwidowskich „ruin samego siebie”.

Poradnik ten jest adresowany do wszystkich, którzy nolens volens słuchają kiepskich kazań i uważają, że coś jest nie w porządku. I mają niestety rację. Ale co robić? Ojciec Joachim Badeni (97 lat) mawia: „Ja daję kaznodziei 20 sekund i gdy mi się nie podoba wyłączam aparat słuchowy”. Jeśli jesteś młodszy i nie możesz wyłączyć aparatu słuchowego, spróbuj zastosować się do moich wskazówek.

1. Przed kazaniem

Musisz drogi Słuchaczu Kiepskich Kazań wiedzieć, że Pan Bóg nie stawia kaznodziei w komfortowej sytuacji. Kaznodziejstwo jest bardzo ciężkim kawałkiem chleba. Każdy kaznodzieja zna uczucie klęski, gdy skończywszy kazanie patrzy w twarze słuchaczy, na których maluje się pomieszanie przerażenia, politowania, nudy, rozbawienia i innych niskich uczuć. A cóż powiedzieć (fraza kaznodziejska) o tej dziewczynce, które ku uciesze rodziców i gawiedzi przez całe moje kazanie potrząsała grzechotką w odległości metra od ambony? Czyniła to z jakąś obsesyjną jednostajnością. Skończyła dopiero wtedy, gdy zacząłem się jąkać. I jakże nie wspomnieć w tym miejscu (znów fraza kaznodziejska) o jednym, prawdopodobnie głęboko wierzącym człowieku, który stojąc na środku kościoła parodiował moje gesty, budząc przy tym w pełni uzasadnione bezbrzeżne rozbawienie wiernych? Czytelniku, miej litość nad kaznodziejami! To moja pierwsza wskazówka.Pamiętaj też, że do kościoła chodzimy po to, by dowiedzieć się tego, czego wcale nie chcemy się dowiedzieć. Kiedy więc kaznodzieja mówi coś, co mi nie pasuje, to niekoniecznie jest to jego problem. Moja druga wskazówka zatem: idź do kościoła z postanowieniem usłyszenia czegoś, co Ciebie zdenerwuje, wyrwie z letargu, co wzbudzi Twój protest. Będziesz miał przynajmniej o czym myśleć. (Oczywiście tę zasadę należy stosować roztropnie).Wskazówka trzecia. Jeśli się nie pomodlisz za kaznodzieję przed kazaniem, to nie masz prawa być niezadowolony i nie masz prawa go krytykować. Amen.Jeśli więc jeszcze przed kazaniem charakteryzujesz się tymi trzema przymiotami, a więc: masz litość dla kaznodziei; lubisz słuchać rzeczy, które Ci nie pasują i modlisz się za kaznodzieję – czytaj dalej.

2. W trakcie kazania

Jeśli kaznodzieja mówi od rzeczy, krzyczy, miota się, robi się czerwony ze złości, stara się „robić wrażenie”, kokietuje, powtarza się, stara się być sympatyczny, nudzi, ględzi... a więc, gdy mamy do czynienia z kiepskim kazaniem masz trzy wyjścia:- Opcja dla herosa. Herosi wiary, z reguły osoby starsze i mądre mówią: „Z każdego kazania da się coś dla siebie wydobyć”. Jeśli nie dorosłeś do tej postawy proponuję:- Opcja modlitewna. Noś w kieszonce różaniec i zacznij go sobie w duchu i bez ostentacji odmawiać. Czas jest cenny, nie powinniśmy go marnować. Zamiast krążyć myślami po całym świecie i wkurzać się na kaznodzieję, lepiej zmówić różaniec. Bądź pożyteczny.- Opcja teologiczna. Powiedz sobie sam kazanie.

3. Po kazaniu

Mylisz się, jeżeli uważasz, że oddziaływanie kazania kończy się wraz z ostatnim słowem kaznodziei. Masz jeszcze sporo do zrobienia. A więc, jeśli kazanie było naprawdę słabe, możesz je jeszcze ratować! Pomódl się do Ducha Świętego, by chociaż jedno słowo zostało przez kogoś zapamiętane. Może ktoś inaczej niż Ty przeżył to kazanie. Możesz wołać dramatycznie: „Duchu Święty ratuj to kazanie!”. Zniechęcam Cię do bezpłodnego krytykowania kazań a zachęcam do delikatnego upominania kaznodziei, nawet jeśli spadną na Ciebie za to gromy.

Mateusz Przanowski OP

http://www.dominikanie.pl/

KOMENTARZE Internautów:

DorkaS

Dodałabym jeszcze możliwość ćwiczenia się w cierpliwości w trakcie „trudnego” kazania i zastanowienie nad tym, co Bóg chce mi powiedzieć przez to przeżycie, co mi pokazać, do czego sprowokować, gdzie posłać.

Janusz

To co Ojcze piszesz jest bardzo bardzo mądre i dobre. Bardzo Ci dziękuje za tego bloga. Choć napisany humorystycznie traktuje go serio i będę stosował. W mojej rodzinnym mieście jakość kazań jest hm.. no dla hiper wytrwałych. Ale z Twoim niezbędnikiem jakoś może przetrwam. Dzięki i pozdrawiam serdecznie. A twoje kazania wcale nie są złe. Wręcz bym powiedział że są dobre a często nawet bardzo dobre.

Anka

Ważny tekst. Chcę tylko dorzucić coś do jednego fragmentu. Co zrobić z przeszkadzającymi? Zwrócić uwagę! Zawsze w takich sytuacjach zastanawiałam się, jak to możliwe, że ksiądz to ignoruje i nie zauważa. Oczywiście nie krzyczeć, nie wkraczać do akcji, nie mówić tonem protekcjonalnym, ale zapytać, „czy mógłbym poprosi opiekunki dziewczynki, o posadzenie jej koło siebie, bo bardzo mi jest trudno mówić przy akompaniamencie grzechotki; pana natomiast poprosić o zajęcie miejsca” (to mogłoby być trudniejsze)… To doprowadziłoby do nawiązania bezpośredniego kontaktu kaznodziei ze słuchaczami, którego niejednokrotnie brak. Słuchacze potrzebują świadomości, że kazanie/homilia zawiera przesłanie nie tylko dla nich, ale też dla tego, kto je głosi.

nikoghos

Czy Bóg nie może czegoś powiedzieć przez kiepskie kazanie? Musi się koniecznie posługiwać elokwentnymi i uduchowionymi kaznodziejami, żebyśmy się nie wyłączyli, albo nie zaczęli odmawiać różańca? A może akurat chce mówić przez zirytowanie słuchacza, oburzenie, czy wręcz zgorszenie? Słuchać zatem, nie wyłączać się. Najwyżej następnym razem pójść gdzie idziej na mszę.

niepokorna

Delikatnie upominam więc o. kaznodzieję - proszę być wdzięcznym tej matce z dzieckiem i z grzechotką, że przyszła na ojca mszę - myślała, że poczuje się jak w domu. Ale cóż teraz to trzeba zabrać ze sobą instruktaż Przanowskiego...

joanna

poradnik Ojca wydaje mi się całkiem niezły (może prócz opcji teologicznej, bo jest dość ryzykowna), więc biorę go sobie do serca i dziękuję :) jednocześnie, mając świadomość słabości mojej wiary, staram się chodzić na Mszę tam, gdzie jest duża szansa usłyszenia kazania na wysokim poziomie (co wcale nie musi oznaczać nie wiadomo jakiego poziomu elokwencji i uduchowienia). a tak nawiasem i w nawiązaniu do wypowiedzi niepokornej - kto daje dziecku grzechotkę w kościele?! nie zaszkodzi czasem troszkę pomyśleć...

Do niepokornej
Kochana, mądrością jest dzieci wychowywać tak, żeby wiedziały, że są miejsca w których trzeba zachować spokój, ciszę. Dziecko potrafi wykorzystać sytuację wiedząc, że wszystko mu wolno. Więc z szacunkiem do Niego, ale stanowczo należy pokazać mu, czego robić nie należy...

niepokorna

Zgadzam się z przedmówcą. Problem w tym, że to nie chodzi o tą grzechotkę, o to czy dziecko jest mniej głośne, czy więcej w Kościele. O tym każdy/a wie. Chodzi o pogardliwe podejście O. Mateusza do słuchaczy machających rękami, czy grzechotką. Mamy być bezgranicznie posłuszni, poddani głoszącemu mowę - szkoda tylko, że nie ma możliwości polemiki z kaznodzieją i chyba marnym skoro tak mało znaczące rzeczy rozpraszają jego uwagę.

czytelnik

Niepokorna poniosło cię. Widać że nie jesteś nauczycielką ani wykładowcą. Kazanie to dialog kaznodziei ze Słowem. Robi to w naszym imieniu, w imieniu Kościoła, i odpowiada na nasze pytania. To trudne i wymagające skupienia. A zatem pomóżmy mu. Małe dzieci z grzechotkami, krzyczące, rzucające różnymi przedmiotami + obojętni rodzice = zdenerwowani wierni i ksiądz.
maskaChyba najciekawsze rozwiązanie :) Pierwszy raz się z nim spotykam :) Dzięki :) Ale chyba też trzeba pomodlić się solidnie, żeby nie było w nim herezji :)))

------------------------

/brat Pit/ - a ja sobie myślę... dobrze by było mieć tyle komentarzy pod swoimi postami :)))

Szukającym Boga_Homilia

2009-01-07T06:30:00.003+01:00

Niestety, to nie jest bajka!

2009-01-04T21:29:00.007+01:00

Masz córkę nastolatkę? To UWAŻAJ!

Twarzy pierwszego klienta Monika nie pamięta. Ale pamięta jego ręce na swoim ciele - spocone i lepkie. Pamięta jego kwaśny oddech i coś twardego, co wpychało się między jej uda. Miała wtedy 14 lat. Uciekła z domu, z pięknej willi położonej w podwarszawskiej miejscowości. Trafiła na Dworzec Centralny w Warszawie. Była zagubiona i przerażona. Zmęczona i głodna. Rozpaczliwie potrzebowała życzliwości, zainteresowania. Łagodności, której nigdy nie doświadczyła od własnego ojca.

Co mówią o sobie one same? obejrzyj film:

Świadectwo. Małżeństwo, które mimo niepłodności urodziło dziecko.

2009-01-03T12:11:00.009+01:00

Wokół nas dzieją się rzeczy nieprawdopodobne!

Posłuchaj jak nadzieja, wytrwałość i wiara w Boga pokonały pokusę zastosowania metody in vitro.

Zapraszam do komentarzy!

Podziel się swoim własnym doświadczeniem cudu i działającego Boga, zmieniającego rzeczy niemożliwe w możliwe...

Czy potrafisz podać choćby najmniejszy cud z własnego życia?

Maxa zabrało kilka godzin temu pogotowie...

2009-01-02T19:32:00.004+01:00

Łzy Ojca!!!

Maxa zabrało kilka godzin temu pogotowie, obecnie przebywa na oddziale noworodków jednego z częstochowskich szpitali. Asia też z nim została, pozostałe dzieciaki: Dominikę, Wiktorię i Glorię Marię oddałem pod opiekę dziadków. Siedzę sam w mieszkaniu, łza płynie mi po policzku... Tak bardzo martwię się o Ciebie mój synu! Zatytułowałem blog - Parwdziwy Ojciec, ale nigdy nim nie byłem. 15 lat praktycznie poza domem, zawsze musiałem być twardy, w masce "Brudnego Harego". Gdy do mnie strzelali i gdy ja to robiłem, krew, śmierć, nieszczęście towarzyszyły mi nieustannie. 15 lat walki w pionie d/w z przestępczością narkotykową spowodowało, że widziałem rzeczy o których przeciętnemu człowiekowi nawet się nie śniło - dno ludzkiej egzystencji. Tam już nawet Boga nie było... Gdy 30 października 2008 r. przeżyłem nawrócenie na wzór Nikodema, uprzytomniłem sobie jak wiele rzeczy straciłem przebywając w "otchłani". Wtenczas to postanowiłem, że dam mojemu synowi to co najważniejsze - ojca! Osobiście chcę przekazać mu moją wiarę w Boga - Abrachama, Izaaka, Jakuba, opowiadać mu o życiu naszego Zbawiciela, nauczyć go miłości, wiary w swoje możliwości, dać mu nadzieję. Ale też - posługiwać się bronią, używać sztuk walki i robić piwo! Chyba dlatego nie wstydzę się łez, być może właśnie staję się - Prawdziwym Ojcem!!! Kocham Cię bardzo mój synu!!!

Wśród nas dzieją się rzeczy niemożliwe!

Gloria Maria Wrona (ur. 01.07.2005r.)Trzecia córka Jacka i Joanny. Siostra Dominiki, Wiktorii i Maksymiliana. Historia jej przyjścia na świat i cudownego wyzdrowienia będzie jednym z dowodów świętości w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego - Jana Pawła II. Wielka wiara jej matki we wstawiennictwo Czarnej Madonny i "niebieską" pomoc naszego wielkiego rodaka spowodowała, że Gloria Maria żyje i wspaniale się rozwija!

Zajrzyj tu koniecznie

www.gloriamaria.pl

Ks. Piotr Pawlukiewicz na Święto Świętej Rodziny

2008-12-30T09:12:00.013+01:00

Czy kryzys małżeński musi zakończyć się rozwodem?
Co zrobić, jak sie zachować wobec trudnego współmałżonka?
Co tak naprawdę oznacza, że "ślubuję Ci miłość na dobre i na złe"?
Czy historia życia mojego współmałżonka jest "świętą historią"?
Na te i inne pytania znajdziesz tu wiele ciekawych odpowiedzi. Zapraszam :))

Pójdź śladem źrenicy...

2008-12-27T00:16:00.004+01:00

Tak wygląda Szopka na Boże Narodzenie w naszym kościele Braci Kapucynów w Lublinie przy ul. Krakowskie Przedmieście 42. Pomysł tak zbudowanej szopki nalezy do brata Piotra Morawskiego, ktory wraz z bratem Sebastianem projekt zrealizował.

Napiszcie jak Wam się podoba :)) Zapraszam do komentarzy.

Biskupi w sprawie in vitro

2008-12-24T11:56:00.002+01:00

Oświadczenie Zespołu Ekspertów Konferencji Episkopatu Polski ds. Bioetycznych w porozumieniu z Prezydium Konferencji Episkopatu Polski.

Od kilku lat obserwuje się lawinowy rozwój technik w dziedzinie biomedycyny. W naszej Ojczyźnie nie ma natomiast żadnych unormowań odnoszących się do eksperymentów na zarodkach, klonowania ludzi lub zapłodnienia pozaustrojowego in vitro. Regulacja prawna jest tu sprawą bardziej niż naglącą. Jej brak jest dziś poważnym wyzwaniem moralnym dla całego społeczeństwa, a przede wszystkim dla osób odpowiedzialnych za tworzenie prawa. Niszczy się w Polsce ludzkie zarodki, wiele pozostaje w uwłaczającym godności człowieka zamrożeniu, a w konsekwencji narażone są na unicestwienie; nierzadko stają się przedmiotem handlu. W praktyce stosowania metody in vitro dokonuje się też selektywnej aborcji. Jak najszybciej trzeba temu położyć kres i nie pozostawiać delikatnego obszaru niekontrolowanym działaniom, jak to jest obecnie. Z uwagi na ochronę godności i życia każdego człowieka metoda zapłodnienia in vitro powinna być prawnie całkowicie zakazana. W porządku przekonań moralnych nie ma tutaj miejsca na kompromis, którego poszukuje się w ramach rozwiązań prawnych. Mimo sprzeciwu wobec metody in vitro, jako naruszającej godność człowieka, każde ludzkie życie – także powstałe w ten sposób – należy przyjąć z miłością. Każdej bowiem osobie przysługuje pełny szacunek i pełna godność.Z niezbywalnej godności człowieka wynika bezwzględna ochrona każdego ludzkiego życia. Jej konsekwencją jest sprzeciw nie tylko wobec aborcji i eutanazji, ale również wobec zapłodnienia pozaustrojowego in vitro oraz eksperymentów na ludzkich embrionach. Przypomniała o tym ostatnio instrukcja Kongregacji Nauki Wiary Dignitas personae, w której zaapelowano do sumień rodziców, lekarzy, naukowców i polityków o odwagę i skuteczność w obronie życia i godności człowieka. O zasadach moralnych przypomina się wszystkim – niezależnie od przekonań i wiary. Z wdzięcznością przyjmujemy ten ważny głos Stolicy Apostolskiej.Politycy stają wobec szczególnej odpowiedzialności, gdy podejmują decyzje dotyczące sprawy życia i godności człowieka. W żadnym przypadku nie jest dopuszczalna zgoda na niszczenie istnienia ludzkiego na jakimkolwiek etapie jego rozwoju. W tym kontekście należy popierać starania prawotwórcze zmierzające do stworzenia przepisów chroniących każdy ludzki zarodek. Jeśli w czyimś przekonaniu przyjmuje się w tych pracach rozwiązania zbyt restrykcyjne, to takiej restrykcyjności trudno nie uznać za zaletę. Nawet wątpiący w status ludzki embrionu muszą postępować zgodnie z etyczną odpowiedzialnością, aby pod żadnym pozorem nie zabić człowieka. Przygotowywany projekt ustawy jest do przyjęcia wyłącznie wtedy, jeśli podtrzymany zostanie zakaz zabijania i zamrażania ludzkich istnień.Zło związane z metodą in vitro nie wynika wyłącznie z faktu niszczenia w trakcie tej procedury ludzkich zarodków. Niezależnie od subiektywnie dobrych intencji bezpośrednio zainteresowanych osób metoda ta czyni człowieka przedmiotem manipulacji, gdyż traktuje go jako przedmiot „produkcji” w procesach określonej biotechnologii, a tęsknota małżonków za dzieckiem, jakkolwiek z perspektywy ich osobowej więzi i społecznych oczekiwań uprawniona, jest stawiana ponad jego niezbywalną godność. Niepokojące są sygnały o powikłaniach i niepożądanych efektach ubocznych praktyki zapłodnienia in vitro. W sposób znaczący rośnie ilość wad wrodzonych u dzieci poczętych tą metodą, nieznany jest dalszy jej wpływ metody na stan zdrowia potomstwa w późniejszym wieku i w następnych pokoleniach. Wykazano znaczny wzrost ryzyka chorób nowotworowych, np. raka piersi u kobiet poddawanych zabiegom zapłodnienia pozaustrojowego. Manipulacje dotyczące początku życia ludzkiego mogą spowodować nieprzewidywalne skutki biologiczne dla ludzkości.Gdy podejmuje się inicjatywę pierwszego unormowania, wszyscy posłowie zatroskani o ochronę praw człowieka powinni podjąć działania zmierzające do całkowitego zakazu tej metody. Gdyby jednak takie rozwiązanie prawne zostało odrzucone, ich etycznym obowiązkiem jest aktywność w całym procesie legislacyjnym, tak aby maksymalnie ograniczyć szkodliwe aspekty regulacji.

Warszawa, 22 grudnia 2008 r.

Za FRONDA.PL

A się napracowali chłopaki!

2008-12-19T18:13:00.005+01:00

No i jest!
Nasz asala sportowa :)) Wiem, wiem... to duże słowa, ale dla nas, wciśniętych w samo centrum miasta, bez ogrodu, bez zielonego podwórza, ten skrawek fizycznej rozrywki jest CENNY.

Chłopaki zabrali sie do roboty i pięknie to zrobili! Dzięki że jesteście :))
Popatrzcie sami...

Rodzic, który da klapsa swojemu dziecku pójdzie na terapię!

2008-12-17T10:28:00.003+01:00

Radziszewska:

Bicie dzieci to nie metoda wychowawcza
Rodzic, który da klapsa swojemu dziecku pójdzie na terapię.

Prześledź tok myślenia posłanki PO czytając fragment wywiadu.

Czy dzięki posłance Radziszewskiej dzieci będą mogły szantażować rodziców?

Konrad Piasecki (RMF FM): A jeśli chodzi o konserwatyzm. „Nie można bić dzieci. Koniec. Kropka" - tak mówił premier Tusk niedawno.

Elżbieta Radziszewska (PO): Nie można bić dzieci. A czy pan jest przeciwnego zdania?

Konrad Piasecki: Nie. Też uważam, że nie powinno się bić dzieci.

Elżbieta Radziszewska: W jakikolwiek sposób i za cokolwiek.

Konrad Piasecki: Rząd zapowiadał penalizację bicia dzieci?

Elżbieta Radziszewska: Zakazania bicia dzieci, bo penalizację stosowania praktyk związanych z uszkadzaniem ciała dzieci, czy znęcaniem się psychicznym czy fizycznym nad dzieckiem mamy. Chodziło o jawny sygnał, że dziecka nie wolno bić. Trzeba wykorzystać wszystkie inne metody. Uczyć się, jak rozwiązywać problem dziecka, a nie bić.

Konrad Piasecki: Ale jaki czytelny dać sygnał?

Elżbieta Radziszewska: Zapis w ustawie o przeciwdziałaniu przemocy domowej.

Konrad Piasecki: Że dziecka nie wolno bić.

Elżbieta Radziszewska: Tak jest.

Konrad Piasecki: A jeśli ktoś bije dziecko, to?

Elżbieta Radziszewska: I uszkadza dziecko - wzywać go np. na terapię.

Konrad Piasecki: A jeśli ktoś bije, daje klapsa i nie uszkadza dziecka?

Elżbieta Radziszewska: Kierować na terapię. To jest też w pewnym sensie kara. Uczyć rozwiązywać problemów.

Konrad Piasecki: Czyli każdy klaps to terapia?

Elżbieta Radziszewska: Nie. Schodzi pan na manowce, panie redaktorze.

Konrad Piasecki: Pytam.

Elżbieta Radziszewska: Proszę się posługiwać zdrowym rozsądkiem.

Konrad Piasecki: Minister sprawiedliwości - bo jest taka ustawa przygotowywana...

Elżbieta Radziszewska: Przez ministerstwo pracy.

Konrad Piasecki: ...mówi, że prokuratury będą zalewane skargami dzieci na rodziców i rodziców sami nawzajem.

Elżbieta Radziszewska: Myślę, że my nie dojdziemy do takiej sytuacji.

Konrad Piasecki: Jaki wyobraża pani sobie dobry zapis, który rzeczywiście nie przekroczy granic pewnego szaleństwa?

Elżbieta Radziszewska: Z tego co wiem, nie ma propozycji zmian w prawie karnym. Jest tylko propozycja jednoznacznej deklaracji i takiego zapisu w ustawie, który przeciwstawia się biciu dzieci.

Konrad Piasecki: Czyli zapisać: „Dzieci bić nie wolno"?

Elżbieta Radziszewska: Na przykład.

Konrad Piasecki: Jeśli ktoś bije dzieci, to jest kierowany na terapię?

Elżbieta Radziszewska: Tylko oczywiście językiem prawnym.

Konrad Piasecki: I tak ten zapis powinien pani zdaniem wyglądać?

Elżbieta Radziszewska: Nie wiem czy tak. Od tego są prawnicy, legislatorzy, żeby tak sformułować. Jest to bardzo trudne. Jak mierzyć siłę klapsa? Jak mierzyć, to co się dzieje? Chodzi jednak o sygnał, że dzieci nie wolno bić.

Konrad Piasecki: Ale to był pomysł rządu, więc ja pytam panią jak rząd zamierza tę sprawę zakończyć?

Elżbieta Radziszewska: Od tego są prawnicy i za chwilę będziemy mieć tę ustawę. Ona jest już napisana. Za chwilę pójdzie do konsultacji społecznych. Oczywiście część osób - w tym wypadku o konserwatywnych poglądach - wypowiada się, że bicie jest metodą wychowawczą. Oni są przeciwnikami nawet takiego deklaratywnego zapisu, że dziecka bić nie wolno. Ja myślę, że dzieci bić nie wolno.

Konrad Piasecki: A jak ktoś bije to powinien się leczyć.

Elżbieta Radziszewska: Za każdym razem, jeśli dorosła osoba bije dziecko, to znaczy, że jest bezsilna wobec problemu, z którym się spotyka. Wszyscy oglądamy czy w zachodniej telewizji program o takiej niani, która w wydzielonym domu spotyka się z rodzinami mającymi kłopoty z dziećmi, czy polski program „Superniania", gdzie widać, jak rodzice nie potrafią sobie radzić. Rodzice dzisiaj wymagają pomocy.

Konrad Piasecki: Pani minister, tylko zastanawiam się, gdzie postawić granicę? Jeśli dzisiaj zobaczymy na ulicy rodzica, który daje klapsa dziecku, to powinniśmy już zawiadamiać jakieś służby społeczne?

Elżbieta Radziszewska: Chyba pan nie sugeruje, że trzeba mamie wykręcić rękę, zawołać policjanta, mamę do sądu grodzkiego i pozbawić ją praw rodzicielskich?

Konrad Piasecki: Zastanawiam się, jak to wszystko ubrać w formy prawne?

Elżbieta Radziszewska: Od tego są prawnicy, żeby to przekuć na literę prawa. Najgorzej, jak za pisanie przepisu prawnego - polityk, czy osoby, które chcą w jakiś sposób chcą zadeklarować swoją wolę dają decyzję prawnikom, legislatorom a oni mają to przekuć na literę prawa.

Za FRONDA.PL

Jak to napisać Bratu?

2008-12-16T15:04:00.009+01:00

Ludzie listy piszą...

Już wiem jak to napisać Bratu jasno i wyraźnie, tak żeby było zrozumiałe :) Chodzi mi o to dlaczego powinniśmy przynależeć do religii, a nie np. być dobrym człowiekiem, postepować zgodnie z sumieniem bez deklarowania tej przynależności? Pozdrawiam i liczę na pomoc :)

+ Witaj Aguś :) Ciesze się, że napisałaś do mnie :)) Właściwie poruszasz tu dwie sprawy, które nie muszą się ze sobą wiązać, ale najczęściej się wiążą. Otóż można być dobrym człowiekiem, nawet sprawiedliwym, uczynnym i kochającym bez wiary w Boga. Czasami zresztą niewierzący są w tym lepsi ode mnie, wierzącego :))

Dlaczego? Bo można pracować nad sobą i się poprawiać i jakoś stawać się lepszym. Tylko jest jedna rzecz:

CELEM CHRZEŚCIJAŃSTWA NIE JEST TO, ABY BYĆ DOBRYM CZŁOWIEKIEM!!!
To jest dopiero konsekwencja wiary.
To znaczy, wiara w Boga nie istnieje po to, to nie jest cel sam w sobie, aby być lepszym człowiekiem! To, że ja chce być lepszym człowiekiem jest konsekwencją wiary w Boga, bo chcę stawać się świety, czyli być takim jak ON. Widząc jak Bóg mnie bardzo kocha, chcę być lepszym człowiekiem, bo nie chcę być byle kim.

To może być szokujące dla Ciebie, ale to jest prawda. Co zatem jest celem wiary? Właściwie trzeba by zapytać, co to jest wiara, a potem, po co ona jest?

Wiara to moja relacja z Bogiem, który jest konkretną Osobą. On jest, istnieje i wiara, to poprostu moja relacja do Niego. Można ją opisywać analogicznie do relacji przyjaźni i zakochania.

Po drugie, prawda o mnie jako człowieku jest taka, że to ja potrzebuję Boga! Wiem, dzisiaj wszyscy chcą ukryć przed drugimi, że czegoś potrzebują, bo dzisiaj trzeba być samowystarczalnym, ujawnianie tego, że potrzebuję czegoś, jest dla wielu ujawnianiem słabości, a dzisiaj człowiek, który ma słabości się nie liczy. Ale prawda jest taka, że to ja potrzebuję Boga! Dlaczego? Dlatego, że to On jest Pełnią Miłości, Pełnią Prawdy, Pełnią Dobra, Pełnią Życia, bo jest Miłością, Prawdą, Dobrem i Życiem a bez tych wartości nie da się naprawdę żyć.

Skoro nie da się żyć, to chcę je zdobywać, a jesli chcę je zdobyć, to szukam Źródła, Które mi je da i pomoże zdobyć. Bóg jest celem wiary człowieka. Poznać Go i pokochać calym sercem jest powołaniem każdego człowieka. Dopiero gdy Go poznam i pokocham, gdy wejdę z Nim na drogę relacji = wiary, dopiero wtedy odkryję w Nim to czego szukam w życiu.

Wszyscy szukają szczęścia, lecz niewielu wie, ze On jest Szczęściem człowieka. Celem wiary jest też Niebo, czyli miejsce, stan, gdzie będę z Bogiem juz tak na 100% zjednoczony, czyli na 100% szczęśliwy. Tutaj na ziemi, przyjaźń z Bogiem jest tylko zapowiedzią tego co mnie czeka.

Wieczność z Nim! niesamowite!

Jeśli Go odrzucę, to wybieram tez wieczność, ale bez Niego. A wieczność bez Niego to piekło!

Nic dodać, nic ująć!

I teraz, żeby w pełni Boga poznać i znaleźć Go i pokochać, potrzebujemy Jego pomocy! :)) On tę pomoc juz nam dał. Co zrobił? Po pierwsze, umarł za mnie i za moje grzechy na Krzyżu. Mam czysty rachunek, bo On wziął na siebie wszystkie moje niezapłacone rachunki, czyli moje grzechy.
Po drugie, założył Kościół :) Tak, właśnie Kościół. To Chrystus założył Kościół, a nie księża... Kościół to wspólnota, środowisko ludzi, miejsce, gdzie Chrystus żyje i działa i w którym On chce nam Siebie dawać, bo przecież Go potrzebuję.

A zatem daje mi się w Eucharystii - Pokarm;

daje mi się w Spowiedzi - przebacza moje upadki i przywraca przyjaźń;

daje mi się w Sakramencie Małżeństwa - obiecując być źródłem miłości małżeńskiej, źródłem, które się nie wyczerpie, byle tylko byśmy chcieli z Niego czerpać.

A zatem Kościół został założony przez Chrystusa po to, abyś w nim odnalazła Boga i aby w Kościele dojść do nieba. Potrzebuję Kościoła. Poza Kościołem trudno jest się zbawić. Widzisz Aguś, religia, czy wiara to nie sprawa systemu etycznego: "tak rób, a tego unikaj".

Wiara to nie jest jakaś ideologia.

Wiara, to mój osobisty kontakt z Bogiem, moja relacja z Nim. Jak Go odkrywam, to coraz bardziej rozumiem, że ja Go bardzo potrzebuję i że bez Niego nie mogę w pełni żyć. Dlatego wiara to dopiero moje prawdziwe życie.

I co Ty na to? :)) Z Bogiem

Stosowanie tego środka spowodowało już 17 przypadków śmierci!

2008-12-16T13:55:00.006+01:00

Aborcja pozostaje aborcją, niezależnie od tego, czy dokonuje się jej chirurgicznie, czy farmakologicznie. Jest zatem zawsze zabójstwem, bo embrion od samego początku istnienia to istota ludzka, której należą się wszystkie prawa człowieka.
Zwrócił na to uwagę kard. Javier Lozano Barragán w związku z mającą nastąpić 18 grudnia decyzją rady administracyjnej Włoskiej Agencji Farmaceutycznej o wprowadzeniu w szpitalach tabletki RU 486.

Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Chorych i Służby Zdrowia przypomniał, że ten środek wczesnoporonny został wyraźnie napiętnowany w ogłoszonej 12 grudnia instrukcji Kongregacji Nauki Wiary „Dignitas personae".
Jak czytamy w tym dokumencie, „obok środków antykoncepcyjnych w ścisłym tego słowa znaczeniu, uniemożliwiających poczęcie w następstwie aktu seksualnego, istnieją inne techniki, działające po zapłodnieniu". Określa się je jako „przechwytujące", gdy usuwają embrion przed jego zagnieżdżeniem się w macicy. Należy do nich tzw. „pigułka dzień po". Natomiast, gdy powodują zniszczenie embrionu dopiero co zagnieżdżonego, mówi się o metodach „przeciwciążowych". Tu właśnie zalicza się RU 486. Instrukcja stwierdza, że stosowanie takich środków „wchodzi w zakres grzechu aborcji i jest poważnie niemoralne. Ponadto - przypomina Kongregacja Nauki Wiary - w przypadku pewności dokonania przerwania ciąży, prawo kanoniczne przewiduje poważne konsekwencje karne". Kard. Lozano Barragán podkreślił, że cytowany dokument broni życia jako daru miłości. Zbliżające się Boże Narodzenie świętuje życie. Kościół potępia każde odebranie życia - zarówno aborcję, jak np. morderstwa mafijne. Watykański „minister zdrowia" zwrócił ponadto uwagę, że wspomniany środek wczesnoporonny nie tylko zabija poczęte dziecko, ale również szkodzi stosującej go kobiecie. Potwierdza to opinia wyrażona przez włoską minister ds. młodzieży. Wskazując na wiążące się z jego stosowaniem niebezpieczeństwa dla zdrowia kobiety, Giorgia Meloni zaapelowała, by nie uważać tabletki RU 486 za środek antykoncepcyjny, bo chodzi wyraźnie o aborcję. Alarmujące dane przytoczyła podsekretarz we włoskim ministerstwie pracy i spraw społecznych. Stosowanie tego środka spowodowało już 17 przypadków śmierci. Nie wykryły tego bynajmniej instytucje mające nadzorować farmaceutyki, ale dziennikarze i zainteresowane osoby prywatne - zaznaczyła Eugenia Roccella.

Radio Watykańskie

"Najnowsze dane" ?????

2008-12-15T21:33:00.004+01:00

Aborcyjna aktywistka wkręciła angielskie media

Angielski brukowiec publikuje dane wyssane z palca. 10 milionów funtów miała wydać w 2007 roku brytyjska służba zdrowia na aborcję 10 tysięcy Polek. Poza jedną aktywistką
Takie statystyki przekazała dziennikowi rzeczniczka polskiej Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny Aleksandra Józefowska.
- Funkcjonariuszka biznesu aborcyjnego wypowiada się do zachodnich mediów o sytuacji w Polsce.

Dla angielskiej gazety jest autorytetem, bo to przecież lokalne źródło, no i z organizacji zajmującej się "prawami kobiet". Może podać absolutnie każde dane z księżyca, a gazeta ich nie sprawdzi, bo po polsku nie czyta, a wybroni się zawsze, bo podaje cytat. Aborcjonistka puszcza więc w obieg astronomiczną liczbę aborcji – komentuje doniesienia „TS” publicystka Joanna Najfeld.

W artykule możemy przeczytać o restrykcyjnym polskim prawie, które pozwala przerwać ciążę jedynie w wyjątkowych przypadkach. Na wyspach prawo aborcyjne jest bardzo liberalne. Nawet 24-tygodniowy płód można usunąć. Aby ominąć Polskie prawo Polki przybywają do Wielkiej Brytanii, znajdują sobie jakąkolwiek pracę, dostają numer ubezpieczenia socjalnego (tzw. NIN). Potem wygląda to już bardzo prosto. Idą do lekarza po skierowanie na zabieg. Wszystko przeprowadzone jest legalnie i bez zbędnych pytań.
Joanna Najfeld dodaje, że - Polskie media bezkrytycznie powołują się na zagraniczne media, pomijając informacje o ich wiarygodności, źródłach, czy ogólnej reputacji. W ten sposób angielski brukowiec awansuje u nas na "poczytny dziennik", opłacana przez biznes aborcyjny promotorka zabijania dzieci staje się "przedstawicielką organizacji pozarządowej", a jej wyssane z palca brednie są nam przedstawiane jako "najnowsze dane".
Zawyżanie statystyk to znany i powszechnie stosowany zabieg koncernów aborcyjnych. W ten sposób pokazują jak duże jest zapotrzebowanie i oswajają nas z myślą o aborcji. Skoro wszyscy to robią, to nic złego.

BM

Za FRONDA.PL

poniedziałek, 15. grudnia 2008 17:59

Czy można się z tym zgodzić?

2008-12-08T22:21:00.008+01:00

GORĄCO POLECAM !!!

Jeszcze raz powracam do promocji książki o Agacie - patrze na lewo i u góry - ponieważ to naprawdę trzeba przeczytać.

Jest to bardzo potrzebna pozycja, aby zrozumieć proces manipulacji organizowany w tym celu, aby poprzez konkretny i jeden przypadek, nagłośniony i zmanipulowany precedens, wprowadzać konieczność uchwalania pewnych praw.

A zatem gorąco polecam do nabycia tej książki co można uczynić poprzez link umieszczony na górze blogu, przechodząc od razu do internetowej księgarni i możliwości zamówienia pozycji.

Jeśli już ktoś tę pozycję przeczytał to zachęcam do wpisu w komentarzu.

Niech zachętą do nabycia książki będzie ten oto klip w wykonaniu autorów pozycji.

Święto Karty Equipes Noter - Dame - 8 grudnia

2008-12-06T22:24:00.004+01:00

Dzień skupienia - Lublin, 6 grudnia

2 przykazanie

Ktoś powiedział:
"Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo, a człowiek odpłacił Mu się z nawiązką".

On zachęca do pomagania, a nie do kupowania!

2008-12-05T16:05:00.015+01:00

Święty Mikołaj
zachęca do pomagania a nie do KUPOWANIA :)

Z okazji tego dnia, możemy pomóc naprawdę potrzebującym.
Są nimi RODZINNE DOMY DZIECKA. Obejrzyj klip :))

Swoją drogą... Ciekawe dlaczego o takich ludziach, z tak ogromnym sercem prawie sie nie mówi?
Prawda jest taka, że rzeczywiście, jak śpiewała kiedyś Antonina Krzysztoń, istnieje inny świat i to już tu, na ziemi, nie tylko w Niebie!

Ten inny świat to rzeczywistość, w której "żyjemy, poruszamy się i jesteśmy", ale jej często nie widzimy. I nie chodzi tu tylko o rzeczywistość łaski... Nie widzimy prawdziwego świata, żyjącego wokół nas, gdzie dzieje się o wiele więcej niż w sztucznym serialu tasiemcowym... Gdzie jest tyle dobra o jakim nawet nie umiemy sobie zamarzyć... Dlaczego tego nie pokazują w głównych wydarzeniach dnia?

„40 DAYS FOR LIFE”

2008-12-05T00:00:00.008+01:00

40 DNI

40 dni padał deszcz w czasie Potopu i odnowił świat!

40 dni Mojżesz modlił się na Górze Synaj i otrzymał 10 słów!

40 dni Goliat urągał Izraelitom, odmieniając serce Dawida, który zdobył się na odwagę i go pokonał.

40 dni trwał post i modlitwa za Niniwę i została uratowana na skutek ostrzeżeń Jonasza.

40 dni Jezus przez 40 dniowy post na pustyni przygotował się do swej działalności, która odmieniła świat.

40 dni Po zmartwychwstaniu Jezus przez 40 dni pouczał swych apostołów, którzy zostali całkowicie odmienieni.

40 dni Ameryka modliła się o koniec A B O R C J I ! I wygrała... !!!

A ja? A My? ...

1. Modlitwa i post. Pierwsze, najważniejsze, co można uczynić, co każdy z nas może zrobić, to modlitwa. W modlitwie każdy może się przyłączyć do tej kampanii. Nie tylko w USA, ale na całym świecie. Bo to nie jest problem Ameryki, to problem ludzkości. Wszyscy ludzie są naszymi braćmi i wszyscy są dziećmi Bożymi. Za wszystkich Jezus oddał swe życie na Krzyżu i za wszystkich mamy obowiązek się modlić. Ponieważ jednak Biblia nas uczy, że pewne złe duchy można wyrzucić tylko modlitwą i postem, organizatorzy tego ruchu serdecznie zachęcają do tego, by swe modlitwy wspomóc jakąś formą postu. Każdy sam w swoim sercu oceni ile może poświęcić Bogu. Nie musi to nawet być post od pokarmów, może być od telewizji, plotkowania, spędzania bezużytecznych godzin na czatach i innych stronach internetowych, post od złego języka i złego spojrzenia, post od grzechu. Ale post o chlebie i wodzie na pewno nikomu także nie zaszkodzi. ;)

2. Pokojowe czuwanie.Drugą rzeczą, jaką będziemy robić w czasie tych 40 dni, to pokojowe czuwanie naprzeciwko klinik aborcyjnych, modląc są o ich zamknięcie i oferując gotowość pomocy wszystkim tym, którzy może nie widzą innego wyjścia, niż zabicie własnego dziecka. Modlitwa taka ma wielką moc, ratuje życie dzieciom i o ile nie jest niczym nadzwyczajnym w USA spotkanie modlących się ludzi przed klinikami zabijającymi dzieci, to w czasie tej akcji czuwanie będzie trwało niezmiennie przez całą dobę, dzień i noc, przez okres 40 dni. Ja nigdy jeszcze nie modliłem się pod kliniką aborcyjną. Zawsze chciałem to zrobić, nigdy nie było czasu. Ale dzisiaj na pewno pójdę tam pierwszy raz i jestem pewien, że nie będzie to ostatni. Pójdziemy tam też z dziećmi, żeby pomodlić się całą rodziną i dać świadectwo naszym przekonaniom. W końcu Victoria urodziła się w 24. tygodniu ciąży, w momencie, gdy co roku tysiące innych matek decyduje się na zabicie swojego dziecka. Albo może inaczej: Są do tego namawiane, przymuszane presją społeczną, sytuacją domową, własnym strachem i tym, że nie widzą wyjścia ze swej trudnej sytuacji. Dlatego nie oskarżam tu nikogo, ale chciałbym dać świadectwo prawdzie.

3. Wyciągnięcie ręki do lokalnej społeczności. W czasie tych 40 dni akcji jej uczestnicy aktywnie będą starali się dotrzeć do wszystkich mieszkańców naszego miasta z wiadomością o niej. Będą petycje do podpisania i ulotki informujące. Ludzie będą chodzili od drzwi do drzwi informując o akcji, będą informacje udostępnione mediom, uczelniom, kościołom itd., itp.

W Dallas 1200 osób wzięło udział w kampanii, 89 parafii wzięło aktywny udział i uratowano życie 17 dzieci.

2008-11-30T17:25:00.004+01:00

Pytanie, które musi się pojawić: CZY JA CIĘ POTRZEBUJĘ, PANIE?

JAK BARDZO CZEKAM NA CIEBIE?

JAK BARDZO?

Adwent

Czas radosnego oczekiwania na Pana!

2008-11-21T20:52:00.007+01:00

Jak zrozumieć sens miłości?

Myślę, że ważne jest to, aby tę zadługą łyżkę w swoim życiu zaakceptować. Co Ty na to?
Posłuchaj...

Kazanie ze Mszy św. w Krynicy Morskiej o rychłą beatyfikacje Sługi Bożego Jana Pawła II
Czerwiec 2008

2008-11-20T21:48:00.023+01:00

Nasi Bracia z Krakowa - spotkanie braterskie

Kiedy pierwszy raz słyszałem o czymś takim jak "dar spotkania" to kompletnie nie miałem pojęcia o co chodzi. Wydawało mi się to jakoś tak bardzo poetycko sformułowane i dalekie od rzeczywistości... Takie nazywanie na siłę wszystkiego darem...

Wiem, wiem... "Wszystko jest łaską (darem)" napisał św. Paweł. Ale ile trzeba czasu aby do tego dorosnąć, to druga sprawa!

Jednak dziś, kiedy moi współbracia z Krakowskiej prowincji wyjechali już, to wiem, że ten czas był łaską spotkania. Jest coś fascynującego w poznawaniu drugiego człowieka. Było ich tylko trzech, ale kazdy z nich to osobny świat. Nasze rozmowy, opowiadanie "jak to u nas..." to wszystko kreśliło szkic niezwykłego świata osoby.

Taki świat, otwarty przed tobą w spotkaniu to rzeczywiscie dar!

Made with Slideshow Embed Tool

2008-11-19T13:13:00.003+01:00

Zakątek piękny jak Niebo

Miejsce gdzie przyjeżdżałem dwa razy do roku na Szkołę dla spowiedników.
To jednak jest jakieś inne miejsce…
Tu jest jak w Niebie, choć tam jeszcze nie byłem!
Jeżeli jest tam tak jak tu, to ja już chcę tam…

Dałeś nam oczy abyśmy widzieli…
Dałeś nam serce abyśmy to co widzimy podziwiali…
Dałeś nam uczucia abyśmy podziw wyrażali…
Dałeś, aby zatęsknić…
Made with Slideshow Embed Tool

2008-11-18T16:37:00.004+01:00

Slajdy z wyprawy do Rezerwatu Lasy Janowskie - 10 listopada 2008

Wyprawa całego Junioratu na cały dzień to nie częsta radość dla nas wszystkich. Wiadomo, obowiązki, sprawy do zrobienia, gdzieś się biega i lata… Udało się zatem wyjechać!
Miejsce to rezerwat Lasów Janowskich (Janów Lubelski).

A w lesie… O rany! Co za widoki… Miałem wrażenie, że jesteśmy w środku lata, bo barwy które nas zalały były oszołamiająco podobne do zieleni z lipca lub sierpnia…

Jak możecie zobaczyć, to moi wszyscy Bracia z tak zwanego Junioratu, w którym jestem dla nich bratem wychowawcą. Kameralne towarzystwo J

Taki czas to doświadczenie braterstwa w „terenie”. Ciągle widzę jak na nowo odkrywa się każdego brata… obecność… współdziałanie… współrozumienie… heheheeee… brzmi to jak tezy z analizy transakcyjnej…

Dziękuję moim braciom za ten czas!

Made with Slideshow Embed Tool

Tato, czy pobiegniesz ze mną w maratonie?

2008-11-05T10:37:00.007+01:00

dla wszystkich OJCÓW i nie tylko :))

2008-11-05T09:37:00.006+01:00

Tatusiu! DO BOJU!

CO TY NA TO tato?

tato.net

DEKALOG EFEKTYWNYCH OJCÓW

1. OKAZUJ SZACUNEK MATCE SWOICH DZIECI

Jedną z najlepszych rzeczy, jaką ojciec może zrobić dla swoich dzieci, to okazywać szacunek dla ich mamy. Jeśli jesteś żonaty, dbaj o relacje w swoim małżeństwie. Jeśli nie - szanuj i wspieraj matkę swoich dzieci. One nasiąkają atmosferą więzi, jaka jest między rodzicami. Jeśli jest pełna szacunku, będzie najlepszym środowiskiem wzrostu i prawidłowego rozwoju dzieci.

2. DAJ DZIECIOM SWÓJ CZAS

Sposób, w jaki spędzasz czas ze swoimi dziećmi mówi im, na ile są one dla ciebie ważne. Jeśli ciągle wyglądasz na zapracowanego i nie masz dla nich czasu, nie dziw się, że to, co do nich mówisz jest pustosłowiem. Gdy potraktujesz swoje dzieci jak skarb, będziesz musiał poświęcić dla nich inne rzeczy, by móc spędzać z nimi czas. Dzieci rosną szybko, i tak naprawdę chwile z dzieckiem odkładane, zaniedbane, -są stracone na zawsze.

3. ZAPRACUJ NA AUTORYTET

Najczęściej, albo zbyt często jedynym czasem rozmów z dzieckiem jest sytuacja, gdy coś "zmaluje". Mama wtedy oschle przekazuje komunikat :"ojciec chce z tobą rozmawiać". Trudno się dziwić, że "porozmawiać" kojarzy się wówczas negatywnie i wywołuje u dziecka dreszczyk lęku. Woli ono unikać "rozmów" z ojcem. Nie popełnij tego błędu i zaczynaj rozmawiać z dzieckiem, kiedy jest jeszcze małe, i chętnie przychodzi do ciebie z całym swoim światem. Znajdź czas i słuchaj. W przyszłości dziecku będzie łatwiej dzielić się i radzić sobie z trudnymi tematami.

4. WYMAGAJ Z MIŁOŚCI

Wszystkie dzieci potrzebują prowadzenia i dyscypliny. Może nie koniecznie jako kary, ale przede wszystkim wyznaczania jasnych granic. Przypominaj dziecku o konsekwencjach złego postępowania, ale także nagradzaj oczekiwane zachowanie. Ojciec, który wymaga i wprowadza dyscyplinę w sposób opanowany i sprawiedliwy, również w ten sposób okazuje miłość swoim dzieciom.

5. BĄDŹ WZOREM

Ojciec jest wzorem, jakby matrycą dla swojego dziecka, bez względu na to, czy jest ono tego świadome, czy nie. Dziewczynka spędzając czas z kochającym ojcem wzrasta w poczuciu, że zasługuje na traktowanie z szacunkiem przez chłopców. Tej cechy będzie też szukała u przyszłego męża. Ojciec może nauczyć syna tego, co jest naprawdę w życiu ważne pokazując na własnym przykładzie uczciwość, pokorę czy odpowiedzialność. "Życie jest teatrem. . . " a ojciec gra w nim jedną z najważniejszych ról. . .

6. BĄDŹ NAUCZYCIELEM

Jeśli nauczysz swoje dziecko tego, co jest dobre, a co złe, będziesz świadkiem jego dobrych wyborów. Zaangażowany ojciec codziennie omawia sytuacje, podaje przykłady, by pomóc dziecku zrozumieć i nauczyć się podstawowych lekcji życia.

7. DBAJ O WSPÓLNE, RODZINNE POSIŁKI

Nic tak nie daje poczucia przynależności do rodziny, jak wspólny stół. Dzielenie się "chlebem" jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie robimy razem. Wyznaczony czas posiłków może wprowadzić rytm i porządek w zapracowany i pełen wrażeń dzień. Dla dzieci jest to świetna okazja, by móc podzielić się tym, co aktualnie przeżywają. To jest również świetny czas dla ojca, aby słuchał i by mógł udzielić rady czy wsparcia, jeśli trzeba. Trudno przecenić wysiłek podjęty, by rodzina mogła spotykać się przy stole każdego dnia.

8. CZYTAJ DZIECIOM

W świecie, gdzie telewizja dominuje w życiu dzieci, ważne jest, by ojciec poświęcił czas, czytając im. Dzieci uczą się najlepiej, kiedy coś robią, słuchają, oglądają, bądź czytają. Zaczynaj czytać, gdy dzieci są jeszcze bardzo małe. Gdy są starsze, zachęcaj je, by czytały same. Zaszczepienie w dziecku miłości do czytania jest cennym bagażem, w jaki możesz je wyposażyć na przyszłość.

9. OKAZUJ UCZUCIA

Dzieci potrzebują bezpieczeństwa, które rodzi się z pewności, że są chciane, akceptowane i kochane przez swoich rodziców. Przytulanie i okazywanie pozytywnych uczuć, to najlepszy sposób, by przekonać dzieci, że je kochasz.

10. ROLA OJCA NIGDY SIĘ NIE KOŃCZY

Również, gdy dzieci są już dorosłe i gotowe, by wyfrunąć z gniazdka, będą zawsze szukać twojej życiowej mądrości i rady. Bez względu na to, czy sprawa dotyczy dalszej nauki, nowej pracy, czy ślubu, ojciec nadal będzie grał najważniejsza rolę w życiu swoich dzieci, nawet, gdy założą własne rodziny. . .

Historia sukcesu - tato.net

Z serii: DLA MAŁŻONKÓW i nie tylko :))

2008-10-27T10:17:00.009+01:00

Stosowanie Naturalnych Metod Planowania Rodziny wbrew naturze człowieka?

Najwyższy czas, by rozstać się z błędnym wyobrażeniem, jakoby stosowanie metod naturalnej regulacji poczęć wymuszało zachowania wbrew naturze. Badania porównawcze, obejmujące zachowania się zwierząt i ludzi w sferze płci, pozwalają określić jednoznacznie, że u zwierząt występuje sterowanie HORMONALNE (estrogeny są u małp rzeczywiście hormonami rui), podczas gdy u ludzi ma miejsce sterowanie KOROWE. Oznacza to, że program naturalnego planowania rodziny zastosowany u zwierząt byłby równoznaczny z pogwałceniem ich natury.

Natomiast program ten wychodzi naprzeciw ludzkiej naturze z uwagi na zdolność PRZETWARZANIA, PRZEMIENIANIA I UWEWNĘTRZNIANIA surowych pobudzeń, napięć i pożądań. Wówczas to pojawiają się charakterystyczne przeobrażenia: elementarne podniecenie przemienia się we wzruszenie, pożądanie w bezinteresowny zachwyt, dążenie do przyjemności w odkrywanie radości.

Przypominają się słowa Owidiusza; Video meliora, proboque, deteriora sequor („Widzę i pochwalam to, co lepsze, lecz wybieram gorsze"). Jest to rzeczywisty dramat naszego (i nie tylko) pokolenia. Jeśli jednak zdobędziemy się na zgodę, by żyć w prawdzie, otwierają się przed nami pociągające perspektywy. Przede wszystkim jednak trzeba ten dramat sobie uświadomić, aby zaraz potem uruchomić twórcze możliwości, jakie w nas tkwią. Tylko wtedy nasza miłość pozostaje stale otwarta na życie.

Silnie nagłaśniany mit, że okresowe odstąpienie od zbliżeń w okresie naturalnej, cyklicznej płodności jest zachowaniem sprzecznym z naturą, odszedł do lamusa wobec badań porównawczych dotyczących zachowań seksualnych u małp naczelnych i u człowieka.

Cykliczność występuje w obydwu gatunkach, hormony estrogenne (oestrus = ruja) także. U par małpich zależność nasilenia bądź osłabienia kontaktów seksualnych jest wyraźna. Krzywa aktywności kopulacyjnej silnie zwyżkuje w środkowej części cyklu, zaś w pomiesiączkowej i poowulacyjnej fazie utrzymuje się na niskim poziomie.

U par ludzkich natomiast przejawy pobudliwości seksualnej, rejestrowane statystycznie, rozkładają się w przebiegu cyklu równomiernie. Wpływ estrogenów nie zaznacza się. Tak więc u par ludzkich gotowość do zbliżeń intymnych nie wiąże się w szczególny sposób z fazą jajeczkowania, podczas gdy u naczelnych aktywność kopulacyjna ogranicza się do tego okresu.

Wyniki obserwacji porównawczych uzasadniają stwierdzenie, że u małp ma miejsce sterowanie hormonalne, natomiast u ludzi sterowanie korowe. Oznacza to, że w gatunku homo sapiens w przebiegu cyklu przeważa czas, w którym utrzymana aktywność seksualna służy budowaniu więzi. Stan gotowości do zbliżeń nie wykazuje powiązania z naporem hormonów estrogennych zwyżkujących w fazie owulacyjnej, lecz z czynnikami natury psychicznej, emocjonalnej i duchowej. W ten sposób ujawnia się wolność człowieka od nacisków popędu.

Fragment pochodzi z ksiażki:

Fijałkowski W. Niewykorzystany dar płci. Wyd WAM, Kraków 1997 s. 54-55. 60.

POLECAM: http://www.kul.lublin.pl/art_1609.html

Zapraszam do komentarzy :))

Już niebawem autentyczne świadectwa osób stosujacych NPR!

2008-10-23T12:01:00.017+02:00

Księgarnia Internetowa - Tolle et lege

Książki warte Twojego czasu

starannie wybrane, sprawdzone, zrecenzowane

i z dostawą do domu

WEJDŹ TUTAJ
www.tolle.pl?pp=438

KSIĄŻKA DO POLECENIA

Zgwałcona 14-latka

walczy o prawo do aborcji, którego odmawiają jej okrutni obrońcy życia. W tej walce wspierają ją

szlachetni dziennikarze

"Gazety Wyborczej", "Newsweeka" i Radia TOK-FM.

Tak wyglądać miała sprawa, którą w czerwcu 2008 roku żyła cała Polska. Opowieść ta ma jednak niewiele wspólnego z prawdą. Była to stworzona na potrzeby mediów manipulacja, obliczona na to, by zmienić nastawienie Polaków do kwestii ochrony życia. W rzeczywistości nastolatka nie została zgwałcona, nie chciała aborcji, a do zabicia nienarodzonego dziecka zmuszali ją dorośli. Kulisy manipulacji, w której instrumentalnie posłużono się młodą dziewczyną i jej dzieckiem, odsłania dziennikarskie dochodzenie Joanny Najfeld i Tomasza Terlikowskiego.

Zostań OBSERWATOREM mojego Bloga

2008-10-23T11:05:00.006+02:00

Mam wielką przyjemność zaproponować Tobie skorzystanie z funkcji: "obserwator mojego bloga". Jeśli chcesz, aby każda zmiana i aktualizacja na tym blogu nie uszła Twojej uwadze to mozesz skorzystać z tej funkcji umieszczonej po prawej stronie wiadomości, na górze. Przebieg zapisu jest bardzo prosty. Możesz występować tu jako oficjalna Osoba lub możesz pozostać Osobą Anonimową!

Będzie mi bardzo miło, jeśli skorzystasz z mojego zaproszenia :))

Triduum przed świętem Ojca Pio - DZIEŃ TRZECI - "WALCZ I UFAJ!"

2008-09-26T13:54:00.018+02:00

Gdy masz walczyć wybierz odpowiednią broń

Ojceic Pio toczył wiele bitew w sytuacji dręczenia przez pokusy jak i w ocaleniu innych dusz. Jego walka była bardzo realna gdy dochodziło do fizycznej bójki z Szatanem. Liczne since na całym ciele, utrata przytomności, obicia świadczą o tym jak zaciekle zły duch walczył o wydarcie dusz ludzkich z opieki Ojca Pio.

Jaka była jego odpowiedź? Oto jego słowa:

Uwielbiebie Jezusa Eucharystycznego

MODLITWA

Najlepszym pocieszeniem ducha jest umocnienie pochodzące z modlitwy.

Zbawiać duszę można tylko modląc się ustawicznie.

Modlitwa powinna być natarczywa, o ile ta natarczywość jest odbiciem wiary,

Modlitwy świętych w niebie i dusz sprawiedliwych na ziemi są zapachem, który nigdy nie zniknie,

Modlitwa jest najlepszą bronią, jaką posiadamy. Jest ona kluczem, który otwiera Serce Boga.

Modlitwa jest przelewaniem naszego serca do serca Boga.

Poprzez książki szuka się Pana Boga, a w modlitwie myślnej znajduje się Go.

Módl się wytrwale, ufnie, zachowując spokój i pogodę ducha.

Fragment listu o. Pio:

Módlmy się bez przerwy. (20 czerwca 1913r.)

FIAT

Usiłuj postępować zawsze zgodnie z wolą Boga w każdym przypadku i nie lękaj się. Ta zgodność jest pewną drogą, aby dojść do nieba.

Fragmenty listów o. Pio:

Niech się dzieje zawsze we mnie, wokół mnie, we wszystkim i dla wszystkiego najwyższa i najmilsza wola Boga, ponieważ ona umożliwia mi wytrwanie. (10 stycznia 1911r.)

Jakże trudno jest żyć sercem! Trzeba umierać w każdym momencie śmiercią, która nigdy nie zabija, by żyć- umierając i umierając- żyć. (20 listopada 1921r.)

Niech zawsze będzie wysławiany Ojciec w Niebie, który raczy traktować mnie w ten sposób. Niech będzie otoczony chwałą w moim ciele, ponieważ On jest moim życiem, a ja żyję tylko po to, by mu służyć. Nie żyję dla siebie, lecz jedynie dla Niego. (30 października 1914r.)

Błagam Cię o Mój Dobry Boże, abyś był moim życiem, moją barką i moją przystanią. Sprawiłeś, że wstąpiłem na Krzyż Twego Syna, a ja robię wysiłki, aby jak najlepiej do niego się dopasować, Jestem przekonany, że już nigdy nie zstąpię z tego krzyża i że już nigdy nie zobaczę rozpogodzonego nieba. (8 listopada 1916r.)

Mam nadzieję i ufam Bogu, że nie błądzę, chociaż moje uczucie skłania mnie do uwierzenia, że wszystko jest możliwe. (15 sierpnia 1916r.)

To, co naprawdę jasno rozumiem, to to, że moje serce kocha mocniej, niż poznaje mój rozum. Tylko tego jestem pewny. Jestem tak bardzo pewny, że moja wola kocha Tego Najczulszego Oblubieńca, iż poza pewnością co do Pisma Św. niczego nie jestem tak pewny jak tego. (24 października 1913r.)

Roztrząsam, wzdycham, płaczę, lamentuję, ale wszystko nadaremnie. Będę to jednak robił tak długo, aż moja biedna dusza złamana bólem i bezsilna podda się Panu, mówiąc: nie moja wola, o Najsłodszy Jezu, lecz Twoja niech się stanie. (koniec stycznia 1916r.)

Ale „Fiat” powtarzam ciągle i nie pragnę niczego innego, jak tylko dokładnego wypełnienia tego „Fiat” właśnie w taki sposób, w jaki Pan Bóg tego pragnie- wypełnienia go wspaniałomyślnie i stanowczo. (19 czerwca 1918r.)

Nie wiem co mnie spotka. Jednakowoż jedno wiem tylko z całą pewnością, że Pan Bóg nigdy nie zawiedzie w spełnieniu swoich obietnic. „Nie bój się, sprawię, że będziesz cierpiał, ale dam Ci także siłę do znoszenia cierpienia. Pragnę, aby Twoja dusza była oczyszczona i doświadczona codziennym i ukrytym męczeństwem. Pod krzyżem uczy się miłości, a Ja nie obdarzam nim wszystkich ludzi, ale tylko te dusze, które są mi najdroższe” -powtarzał mi ciągle Pan Jezus.”

Po co zraniony mam pozostawać jeszcze dłużej na tym świecie. Nie ma dla mnie jakiegoś balsamu, będącego w stanie złagodzić tę okrutną ranę; pozostaje mi tylko pogodzenie się z takim stanem, by podobać się także w tym Mojemu Słodkiemu Panu. (4 września 1915r.)

Nowy relikwiarz z wycinkiem zakrwawionego bandaża Ojca Pio

Prawdą jest, że cierpię, lecz cieszę się z tego, że to nie jest opuszczenie przez Boga, ale raczej delikatność Jego subtelnej miłości.
Ale niech się dzieje tak, jak On chce. Mnie wystarczy tylko to, abym wiedział, że tego wszystkiego chce Bóg i z tego powodu się raduję. (29 listopada 1910r.)

Pośród tej męki znajduję siłę, aby wypowiedzieć bolesne Fiat! Och, jak słodkie, a jednak jak gorzkie jest to Fiat. Ty tniesz i łagodzisz, ranisz i leczysz, zadajesz śmierć i w tym samym czasie dajesz życie. Jestem gotów na wszystko, aby tylko Jezus był zadowolony i aby zbawił dusze bliźnich, zwłaszcza te, które mi powierzył.

Wszystko, co mogę powiedzieć to to, że doświadczam coraz głębiej tej krańcowej wewnętrznej męki, z największym poddaniem się Woli Bożej. (16 czerwca 1921r.)

Zresztą, ja zawsze będę wymawiał Fiat poddania się, (24 listopada 1918r.)

WALKA I UFNOŚĆ

To przez doświadczenia Bóg przywiązuje do siebie dusze, szczególnie przez Niego umiłowane.

Zwątpienie w Boga jest dla Niego największą obelgą.

Strach jest większym złem niż samo zło.

Bardzo cierpię z tego powodu, że nie będę mógł zdobyć dla Boga wszystkich moich braci, W pewnych momentach jestem bliski śmierci z powodu bólu serca na widok tylu cierpiących dusz, którym nie mogę przynieść ulgi oraz z powodu tylu bliźnich sprzymierzonych z szatanem.

Nie słodyczy, ale bólu nam potrzeba. Oschłość, niechęć, słabość- oto są oznaki prawdziwej miłości. Ból jest miły, wygnanie jest piękne, ponieważ cierpiąc możemy dać coś Bogu.

Akceptuj każde cierpienie i niezrozumienie, które pochodzą od Najwyższego. Tak postępując, udoskonalisz się i uświęcisz.

Im więcej będziesz mieć goryczy, tym więcej uzyskasz miłości.

Mój Jezu! To moje serce jest Twoim. Racz je wziąć, racz je napełnić Twoją miłością, a później rozkazuj mi, abym czynił to, co Ty chcesz.

Poddanie się nie oznacza, że się jest niewolnikiem, lecz wolnym z powodu otwarcia się na dar świętej rady.

Brak miłości jest jak zranienie Bożej źrenicy oka. Czy jest coś wrażliwsze od źrenicy?

Brak miłości jest jak grzech przeciwko naturze.

Jak ciało potrzebuje pokarmu, tak dusza potrzebuje krzyża- dzień po dniu- aby oczyszczać się i odrywać od stworzeń. Chciejmy zrozumieć, że Bóg nie chce i nie może nas zbawić ani uświęcić bez krzyża; im bardziej pociąga do siebie jakąś duszę, tym bardziej ją oczyszcza przez krzyż.

Projekcja krótkiego filmu o Ojcu Pio

Fragmenty listów o. Pio:

Och, Boże! Daj się odczuć mojemu biednemu sercu i dopełnij we mnie dzieło, które rozpocząłeś. Słyszę głęboko wewnątrz mnie głos, który ciągle mi mówi: uświęcaj siebie i uświęcaj innych. (listopad 1922r.)

Praca, która mi ciąży i wyczerpuje mnie ciągle zarówno w dzień, jak i w nocy, a także moje fizyczne dolegliwości które wzmagają się od kilku dni, Pracuję ciągle mimo bólu, a ilość pracy jest tak wielka, że nie mam czasu litować się nad sobą, To jest prawdziwy cud, że nie tracę głowy. (14 marca 1921r.)

Jak bardzo cierpię, kiedy widzę, że Pan Jezus nie tylko nie jest czczony przez ludzi, ale i to jest gorsze, znieważany przede wszystkim tymi strasznymi bluźnierstwami. Wolałbym umrzeć albo przynajmniej stać się głuchy, niż słuchać tak wielu zniewag wyrządzanych Panu Bogu przez ludzi. Modliłem się do Pana Boga następująco: Panie, pozwól mi umrzeć raczej, niż być obecnym przy tych, którzy w tej chwili Cię obrażają, (2 września 1911r.)

Sprzedaż dwumiesięcznika "Głos Ojca Pio"

Miło żyć i cierpieć za bliźnich. (1 listopada 1920r.)
Pan Jezus jest moim świadkiem i Jemu samemu ofiarowałem i ofiaruję moją krańcową mękę. (1 października 1921r.)

Myśli z homilii wygłoszonej na Eucharystii

Zachowywanie się w czasie próby!

Sposób Ojca Pio!

- uciekanie się do modlitwy – czasami wydaje mu się, że jego modlitwa jest odrzucona, bezużyteczna. Dlatego jednak nie przestaje się modlić!
„Mój ojcze – pisze do swojego kierownika duchowego – nie ustawaj w modlitwie i spraw, by inni modlili się za mnie, aby ciężar mojej posługi i moje dotkliwe udręki duchowe mnie nie zmiażdżyły. Odczuwam ekstremalną gorycz duszy. Niech Jezus nieustannie opiekuje się mną”

- zgadzanie się z wolą Bożą – „Ale Fiat powtarzam ciągle i nie pragnę niczego innego, jak tylko dokładnego wypełnienia tego Fiat właśnie w taki sposób, w jaki Pan Bóg tego pragnie – wypełnienia go wspaniałomyślnie i stanowczo”

- wierność obietnicom – nieugięta wola pozostawania wiernym Bogu, stanowcza decyzja, by raczej tysiąc razy umrzeć, niż Mu wyrządzić dobrowolnie najdrobniejszą przykrość i by całą siłą woli być wytrwałym w spełnieniu złożonych obietnic.
„Mój ojcze, kto potrafi odkryć niezmiernie wielkie udręki mego ducha. Mam wrażenie, że umieram w każdej chwili; wydaje mi się, chwieję się w każdym momencie. Jestem poddany próbie wszystkiego. Żyję w wiecznej nocy. Cierpi się, ale mam pewność, że wśród cierpienia i nieprzeniknionych ciemności, w których mój duch jest ciągle pogrążony, nie słabnie moja nadzieja”.

- bezwarunkowe poddanie się duchowym kierownikom i Kościołowi – Ojciec Pio wśród ciemności zawsze szuka portu ocalenia w posłuszeństwie. Na pogrzebie Ojca Pio Enrico Medi powiedział:
„Kiedy Kościół zażądał od niego ofiary, aby nie odprawiał Mszy św. publicznie, nie odprawiał jej;
Kiedy zażądano od niego ofiary, aby pozostawał w ciszy i zamknięciu, pozostał w ciszy i zamknięciu;
Kiedy zażądano od niego, aby przemówił, to przemówił;
Aby się modlił, to modlił się;
Aby odprawiał Mszę, to odprawiał Mszę;
Kiedy powiedziano mu, aby umarł, to umarł”

„Czuję, że duchem jestem ciągle coraz bardziej zanurzany w najgęstszych ciemnościach, które mi napełniają moją duszę krańcowym przerażeniem; ciągle jednak trwam w poddaniu się i zaufaniu wobec przełożonych”.
Największe cierpienie Ojca Pio to niepewność, czy podoba się on Jezusowi!

Triduum przed świętem Ojca Pio - DZIEŃ DRUGI - "MÓW AMEN - FIAT!"

2008-09-22T00:07:00.021+02:00

Projekcja filmu

- świadectwo Nicka Vujicica, urodzonego bez rąk i bez nóg, a żyjącego bez ograniczeń!

W sali zebrało się wiele osób. Nikt się nie spodziewał, że bedzie aż takie zainteresowanie. Cieszymy się bardzo :)

NlCK VUJICIC

BEZ RĄK, BEZ NÓG, BEZ OGRANICZEŃ

Biblia mówi: „Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie". Nasze zranienia, ból i zmagania uważać za prawdziwą radość? Czy to możliwe? Jako że moi rodzice byli chrześcijanami, a tato nawet był pastorem, bardzo dobrze znali ten tekst biblijny. Jednak rano 4 grudnia 1982 roku w Melbourne w Australii słowa: „Chwała Bogu!" były ostatnimi, jakich można się było spodziewać po moich rodzicach. W ich ustach musiałyby one brzmieć: „Chwała Bogu! Nasz pierworodny syn urodził się bez kończyn!". Nic wcześniej nie wskazywało na to, że dziecko urodzi się kalekie, rodzice nie mieli wiec czasu, by się na to przygotować. Lekarze byli zszokowani i nie mieli żadnej odpowiedzi! Do dziś nie odkryto jakiejkolwiek medycznej przyczyny tego stanu rzeczy. Mam brata i siostrę — urodzili się zdrowi; są normalni, jak inne dzieci.
Cały kościół bolał i opłakiwał moje narodziny, a rodzice byli zdruzgotani. Każdy pytał: „Jeśli Bóg jest Bogiem miłości, to dlaczego pozwala, by coś takiego zdarzyło się komukolwiek, a szczególnie oddanym chrześcijanom?'". Mój tato myślał, że nie pożyję długo, ale z badań lekarskich wynikało, że byłem zdrowym chłopcem, któremu po prostu zabrakło kilku kończyn.
Zrozumiałe, że moi rodzice bardzo martwili się o moją przyszłość. W tamtych wczesnych latach, zanim poszedłem do szkoły, i w początkach mojej szkolnej nauki Bóg obdarował moich rodziców siłą, mądrością i odwagą.
Prawo australijskie nie pozwalało mi — z uwagi na moje kalectwo — uczestniczyć w normalnym programie szkolnym. Bóg dokonał cudu. On też dał mojej mamie siłę do walki o zmianę tamtego prawa. Byłem pierwszym niepełnosprawnym uczniem, który otrzymał pozwolenie na włączenie się w główny program szkolny.
Lubiłem chodzić do szkoły. Próbowałem żyć tak jak wszyscy inni, ale w tym wczesnym okresie szkolnym — z powodu mojej fizycznej odmienności — doznawałem wielu nieprzyjemności, odrzucenia i brutalności. Było mi bardzo trudno przyzwyczaić się do takiego traktowania, ale z pomocą moich rodziców zacząłem rozwijać wartości, które pomogły mi przejść przez te trudne i pełne wyzwań lata. Wiedziałem, że choć fizycznie się różnię od innych, wewnętrznie jestem taki sam jak każdy człowiek. Rodzice mnie zachęcali, abym nie zwracał uwag na zachowanie kolegów i bym poprzez rozmowę starał się zaprzyjaźnić z niektórymi dziećmi. W niedługim czasie część uczniów odkryła, że naprawdę jestem taki sam jak oni i od tego czasu Bóg błogosławił mi, dając nowych przyjaciół. Bywały takie dni, kiedy odczuwałem wielkie przygnębienie i złość, ponieważ nie mogłem ani zmienić swojego położenia, ani też nikogo za nie oskarżać. Na lekcjach religii dowiedziałem się, że Bóg kocha nas wszystkich i że troszczy się o nas. Jako dziecko, rozumiałem te miłość, ale nic rozumiałem, dlaczego — skoro mnie kocha — uczynił mnie takim, jakim jestem. Czy dlatego, że zrobiłem coś złego? Myślałem, że tak. ponieważ ze wszystkich dzieci w szkole tylko ja byłem inny — taki dziwny. Czułem, że jestem ciężarem dla tych, którzy mnie otaczają, że im szybciej odejdę, tym lepiej będzie dla wszystkich. Chciałem skończyć swoje życie w młodym wieku, ale wdzięczny jestem moim rodzicom i krewnym, którzy zawsze byli ze mną, wciąż pocieszali mnie i wzmacniali.
Z uwagi na moje przykre emocjonalne zmagania, jakich doświadczałem, szacunkiem do siebie i samotnością. Bóg zaszczepił mi pragnienie dzielenia się moim doświadczeniem. W ten sposób mogłem pomagać innym ludziom, którzy zmagają się z podobnymi wyzwaniami. by pozwolili Bogu zamienić trudności na błogosławieństwa. Miało to zachęcać i inspirować innych do życia pełnego i nie pozwolić, by cokolwiek pokrzyżowało ich drogę do szczęścia oraz realizacji ich nadziei i marzeń.
Jedna z pierwszych lekcji, których się musiałem nauczyć, polegała na tym, by niczego nie traktować jako przesądzone. „A wiemy, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują". Ten tekst przekonał mnie, że nie istnieje coś takiego jak przypadek, że wszystkie te złe rzeczy nie dzieją się tak po prostu w naszym życiu. Wiedząc, że Bóg nie dopuściłby, aby cokolwiek stało się w naszym życiu, jeśli w tym wszystkim On nie ma jakiegoś dobrego celu, zachowuję w sercu zupełny pokój.
Gdy miałem piętnaście lal, przeczytałem historię zapisaną w 9. rozdziale Ewangelii Jana. Jezus wyjaśnił cel, dla którego człowiek tam opisany urodził się ślepy: „aby się na nim objawiły dzieła Boże"3. Prawdziwie i szczerze wierzyłem, że gdyby Bóg mnie uzdrowił, byłbym wielkim świadectwem Jego niesamowitej potęgi i mocy. Później zrozumiałem, że gdy modlimy się o coś zgodnie z wolą Boga, to się tak dzieje, ale jeśli to nie jest zgodne z wolą Bożą, to wiem, że On ma dla nas coś lepszego. Teraz widzę, że przez to, jakim jestem, Jego chwała objawia się w sposób, w jaki inni ludzie nie mogą jej objawić.
Obecnie jestem dorosłym mężczyzną i ukończyłem studia handlowe o kierunku księgowość i planowanie finansów. Jestem też utalentowanym mówcą, rozmiłowanym w opowiadaniu i dzieleniu się z ludźmi moim osobistym doświadczeniem. Mam przygotowanie, by przemawiać na tematy, które stanowią wyzwanie dla nastolatków; zachęcać ich i wzmacniać. Mam pasje i pragnienie docierania do młodzieży, a także trwania w gotowości czynienia wszystkiego, czegokolwiek Bóg ode mnie zażąda, pójścia wszędzie tam, dokądkolwiek On mnie poprowadzi. Mam wiele marzeń i celów, które postawiłem sobie w życiu. Chcę stawać się coraz lepszym świadkiem Bożej miłości i nadziei; pragnę zostać międzynarodowym inspirującym mówcą i być wykorzystany jako Boże narzędzie zarówno wśród chrześcijan, jak i niechrześcijan. W wieku 25 lat pragnę być finansowo niezależny na drodze uczciwych inwestycji majątkowych. Chcę przystosować samochód do tego, bym mógł nim osobiście kierować, łatwo się przemieszczać, udzielać wywiadów i dzielić się historia mojego życia w programach telewizyjnych o największej oglądalności! Jednym z moich marzeń jest napisanie wielu książek-bestselerów i mam nadzieję, że wkrótce zakończę pisanie pierwszej z nich. Będzie miała tytuł: „Bez rąk, bez nóg i bez obaw!".

Jestem pewny, że jeśli masz pasję i pragnienie uczynienie-czegoś, i jeżeli jest to zgodne z wolą Boga, to osiągniesz ten cel — we właściwym czasie. Jako ludzie, bezustannie i bez żadnego powodu sami sobie nakładamy ograniczenia! A co jest jeszcze gorsze, ograniczamy Boga, który wszystko może! Wkładamy Boga do „skrzynki" naszych własnych pojęć. Gdy chcemy uczynić coś dla Niego, to zamiast skupiać się na własnych zdolnościach, skoncentrujmy się na naszej dostępności dla Niego — wiemy przecież, że to On działa przez nas, że bez Niego niczego nie możemy uczynić. Gdy całkowicie oddamy się do Jego dyspozycji, to—zgadnij — na czyich możliwościach będziemy polegać? Tak! Na Bożych!

Po projekcji filmu - świadectwa "Nicka Vujicica - bez rąk bez nóg i bez ograniczeń" były liczne wypowiedzi co do wrażeń i odbioru projekcji.

Wspólna Eucharystia

O 19.00 rozpoczęła się Eucharystia. W kościele już dawno nie było tak wiele ludzi, co oczywiście wszystkich nas bardzo cieszyło. Wszyscy się przekonujemy, że reklama, w którą sporo wlożyliśmy i siłi czasu opłaca się. Najbardziej nas zachwyca działanie Ojca Pio i to jak potrafi po 40 latach od śmierci wiele osób przyciągnąć.

Liturgia słowa

Jesteśmy zasłuchani w Boże słowa

Homilia

Ucałowanie relikwii

Oblicze Ojca Pio

Każdego dnia, po zakończonej Eucharystii wszyscy mają okazję zobaczyć na projektorze krótkie, bo 10 minutowe filmiki, zrealizowane przez Telewizję Włoską w latach 50-tych, a przedstawiające św. Ojca Pio. W ten sposób możemy poznać jego oblicze, zobaczyć jaki był, po jego zachowaniach odkryć jego osobowość. Przede wszystki jednak staje sie on dla nas bardziej relany i bardziej ludzki.

Triduum przed Świętem Ojca Pio - DZIEŃ PIERWSZY - "MÓDL SIĘ!"

2008-09-21T13:52:00.017+02:00

Triduum 20 - 22 września

Chcieliśmy, aby nasze świętowanie 40 rocznicy śmierci Ojca Pio było głębsze, aby uczyć się Ojca, przejąć od niego choćby część jego ducha. Zorganizowaliśmy więc Triduum. Oto pierwszy dzień przeżywany pod hasłem: MÓDL SIĘ!

Najpierw była praca w grupach.

Ojciec Pio wiedział, że Bóg wypełnił jego ręce łaskami

Tak! A dlaczego pytasz? Czyżbyś się dziwiła?
Wanda Sellach mówi nam: „W listopadzie 1942 roku udałam się z Cerignola do Turynu, by rozpocząć naukę w studium doskonalenia zawodowego przy Instytucie Świętego Franciszka na ulicy via Giacosa 12. Pewnego dnia był nalot dywanowy na miasto. Biegłam, lecz zdawało mi się, że bomby podążają za mną. Kiedy dotarłam cała i zdrowa do kolegium, matka przełożona doradziła wszystkim mieszkankom internatu, by opuściły dom, który - uderzony zapalającymi odłamkami - przestał być bezpieczny. Wyszłam na drogę, by znaleźć jakieś schronienie, gdy nagle jakiś palący się przedmiot spadł tuż przede mną. Miałam ochotę zawrócić, ale nie zrobiłam tego. Płomienie trawiły dom w różnych miejscach.
Była noc. W mieście z powodu wielu pożarów było jasno jak w dzień. Widziałam straszliwe sceny: ludzi, którzy płonęli żywcem; córki, które stały na ulicach i matki, które umierały w oknach i na balkonach. Wyszłam z tego piekła bez szwanku. Następnego dnia dotarłam do domu mojego wujka, który mieszkał przy ulicy via Berutti 6.
Po kilku tygodniach mama napisała do mnie, że miała sen: przyszedł do niej list od Ojca Pio. Gdy go otworzyła, znalazła kartkę, na której było napisane: „Przyjeżdżajcie, jestem tu, na południu i czekam na was". Podpisane: Ojciec Pio. Był narysowany również krzyż, który nosił ślady wymazywania. Ponieważ przed tym, jak pojechałam do Turynu, mama poprosiła Stygmatyka, by się mną opiekował, pomyślała, że ten sen być może jest potwierdzeniem tego, o co prosiła. Chciała jednak uzyskać potwierdzenie od Świętego. Właśnie przyjechałam do Cerignola, więc pojechałyśmy razem do San Giovanni Rotondo. Po spowiedzi mama powiedziała mu to, co jej się śniło i powiedziała również o bombardowaniu, z którego wyszłam bez obrażeń. Zapytała zatem:
- Ojcze, w tym śnie to wy do mnie mówiliście?
- Tak! A dlaczego pytasz? Czyżbyś się dziwiła?
- Ojcze, a ten krzyż, z tymi śladami wymazywania? - Na świecie jest wiele żałoby, a jedna była przeznaczona również dla ciebie. Pan ją wymazał.

Po trochu, po trochu odzyskasz całkowicie wzrok
Kronika klasztorna, pod datą 23 października 1953 roku, ma następującą notatkę.
„Dziś rano panna Amelia Zuossa, 27 letnia kobieta, która urodziła się niewidoma, przyjechała z San Nazzaro del Grappa (Vićenza) i zaczęła widzieć. Oto jak to się stało. Po wyspowiadaniu się poprosiła Ojca Pio o wzrok, ten zaś odpowiedział jej: «Miej wiarę i dużo się módl».

Przez chwilę ta młoda dziewczyna widziała tylko Ojca: jego twarz, błogosławiącą rękę i półrękawiczki osłaniające stygmaty. Po chwili jej wzrok gwałtownie się polepszał, tak że widziała już dobrze z bliska. Gdy dziękowała Stygmatykowi za łaskę, on odpowiedział: «Dziękujmy Panu».
Nieco później dziewczyna znów spotkała Ojca Pio na wewnętrznym dziedzińcu klasztoru. Ucałowała jego rękę, dziękując i prosząc o całkowite odzyskanie wzroku. Ojciec odpowiedział jej: «Po trochu, po trochu odzyskasz całkowicie wzrok»".

No, no!

Guerrino Vernier, urodzony w Sedegliano di Gravisca, poznał Stygmatyka w 1958 roku. Jego żona, Maria miała poważnie chorą wątrobę. Zdecydował się pojechać do San Giovanni Rotondo, by porozmawiać o tym z Ojcem.
Gdy przybył na miejsce, poprosił jakiegoś zakonnika o pilne spotkanie ze Świętym, ponieważ z wiadomych względów nie mógł zbyt długo przebywać poza domem. Wkrótce brat zakonny zaprowadził go do klasztoru. Gdy obaj znaleźli się przed Ojcem Pio, dobry braciszek powiedział: «Ojcze, ten pan chce z wami rozmawiać».
Guerrino ukląkł i przedstawił stan zdrowia małżonki, powierzając ją jego wstawiennictwu. Kapłan, po wysłuchaniu go, powiedział: «No, no!». Następnie stuknął go lekko końcami palców w głowę i dodał: «Idź i módl się».
Gdy Guerrino podniósł się z klęczek, zobaczył przed sobą gigantyczną postać. W duchu zadał sobie pytanie: „Kim jest ten człowiek?”. Po chwili znów znalazł się przed Stygmatykiem w jego normalnych rozmiarach.
Po powrocie do Biella rozpoczął nowe chrześcijańskie życie. Był katolikiem lecz, zaproszony przez Ojca Pio do modlitwy, stał się o wiele bardziej gorliwy. Częściej przystępował do sakramentów, a odmawianie różańca stało się jego codziennym, stałym spotkaniem z Maryją.Żona nie odczuwała więcej żadnych dolegliwości wątrobowych i żyła przez następne dwadzieścia lat.

Otrzymuje tyle listów, czemu akurat mój ma przeczytać!?

Paola Donini z Cesenatico przyjechała do San Giovanni Rotondo w 1964 roku. Od lat była mężatką, pragnęła dziecka, lecz nie mogła zajść w ciąże. Chciała otrzymać słowo, które dałoby jej sercu nadzieje. Nie mogła zatrzymać się tak długo, jak to było konieczne, by dostać się do Ojca (13 - 15 dni). Zrozumiała jednak, że niebiosa są jej przychylne, pojawiła się bowiem niepowtarzalna okazja. Pewna kobieta, która zamówiła wizytę 10 dni wcześniej, została wezwana do powrotu przez rodzinę i odstąpiła jej swoje miejsce. Po kilku dniach miała już możliwość wyspowiadania się, lecz gdy tylko otworzyła się krata konfesjonału, spowiednik powiedział do niej: «Odejdź, bo nie czekałaś w kolejce».
Upokorzona przed wszystkimi, poczuła silną niechęć do Ojca. Zakonnik, który pilnował porządku przy konfesjonale, zorientował się, że kobieta jest zdesperowana i powiedział do niej: «Proszę Pani, niech Pani napisze liścik, wyrażając w nim swoje pragnienia».
Wzburzona, najpierw nie chciała przyjąć rady.
«Otrzymuje tyle listów, czemu akurat mój ma przeczytać!?» - mówiła. Potem jednak dała się przekonać i oddała litościwemu kapucynowi liścik ze swoją prośbą. Została w kościele czekając i nagle poczuła wielki spokój spływający na jej serce. Niechęć do Świętego znikła, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Po południu braciszek zobaczył ją u stóp ołtarza Matki Bożej Pośredniczki Łask. Podszedł więc i powiedział: «Ojciec Pio przeczytał Pani list i powiedział mi: „powiedz tej Pani, by miała więcej wiary, a otrzyma łaskę"».
Paola pocieszona wróciła do Cesenatico, lecz pragnienie porozmawiania ze Świętym było zbyt mocne. Po kilku miesiącach pojechała znów do San Giovanni Rotondo. Odczekała w kolejce, modliła się, by wreszcie po spowiedzi móc osobiście przedstawić Ojcu swoje marzenie.
- Chciałabym mieć dziecko, mimo iż adoptowałam mojego najmłodszego brata po śmierci mamy - powiedziała mu.
- To nie ma znaczenia. Będziesz miała swoje dziecko. Nadal musisz mieć wiarę, a otrzymasz tę łaskę - odparł.Pani Donini opowiada: „Po powrocie do Cesenatico zaczęłam się modlić. Lata mijały, lecz ja nie traciłam nadziei, że zostanę mamą. Mówiłam sobie: «jeśli powiedział tak Ojciec Pio, to znaczy, że wcześniej czy później będę miała dziecko»”. Po 18 latach małżeństwa została mamą.

Nie, nie; nie możesz dać go zoperować.

Anna Palange, wdowa, zaświadcza:
„Było to podczas ostatniej wojny światowej, w 1943 roku. Campobasso było okupowane przez wojska niemieckie. W czasie nalotów aliantów na nieprzyjacielskie pozycje wojskowe, bomby spadały z nieba w najmniej oczekiwane miejsca. Pewnego dnia jedna z nich spadła w pobliżu naszego domu, powodując wielki pożar. Mężczyźni, którzy wyszli z ukryć i próbowali zgasić ogień, zostali pojmani przez Niemców. Groziła im deportacja w głąb Rzeszy.
Gdy zobaczyłam, że wśród nich jest również mój mąż, stanęłam jak sparaliżowana i nie potrafiłam wykrztusić nawet jednego słowa. Byłam w szóstym miesiącu ciąży. Mama wstrząsała mną, bym się odblokowała i po dłuższym czasie krzyknęłam: «Matko Boża z Pompei!». Kilka godzin później żołnierze uwolnili naszych mężczyzn i mogli do nas wrócić.
Urodziłam chłopca, któremu nadałam imię Emilio. Gdy osiągnął wiek, w którym dzieci zaczynają mówić, stwierdziłam, że ma z tym trudności. Pojechałam do Rzymu. Tam lekarz powiedział mi, że dziecko doznało paraliżu płodowego, który go ledwie dotknął - jak delikatne pogłaskanie. Byłam również u innych lekarzy, którzy doradzali mi, bym pozwoliła zoperować dziecko. Miałam jednak co do tego wielkie wątpliwości i nie wyraziłam zgody.
W 1948 roku pojechałam do San Giovanni Rotondo. Przyjechaliśmy około 14.00 - o tej godzinie Ojciec Pio spowiadał mężczyzn.
Próbowałam się dowiedzieć na placu kościelnym, jakie są szansę na to, by się do niego dostać. Pewien pan z Val Gardena, który niebawem miał się spowiadać, zgodził się wziąć ze sobą Emilio, by Święty mógł pobłogosławić moje dziecko. Gdy czekał na swoją kolej, spowiednik odsłonił parawanik swojego konfesjonału i czyniąc znak ręką powiedział: «Chodź tutaj!».
Mężczyzna wstał, lecz Ojciec powiedział: «Nie ty, dziecko» i zaraz dodał: «Emilio, chodź tu». Malec podszedł do Stygmatyka, a ten pobłogosławił go i wrócił do spowiadania.
Gdy uprzejmy pan oddawał mi dziecko, z lekką niechęcią powiedział do mnie: «Proszę Pani, wyszedłem przez Panią na idiotę wobec Ojca. Powierzyła mi pani dziecko, by Ojciec go pobłogosławił, a on go już znał, zawołał go po imieniu!».
Zapewniłam go, że zarówno ja jak i syn jesteśmy po raz pierwszy w San Giovanni Rotondo. Następnego dnia mogłam wyspowiadać się u Ojca Pio, ponieważ przede mną odesłał od konfesjonału pewną starszą osobę.
Jak tylko uklękłam, zaczęłam płakać z powodu wielkich emocji. Ojciec powiedział: «Bądź cicho, bądź cicho, nie płacz; uspokój się, bo nie będę mógł cię wyspowiadać». Uspokoiłam się trochę i powiedziałam:
- Ojcze, przyjechałam, żeby prosić o radę dla mojego syna.
- Dla kogo? Dla tego dziecka, które podesłałaś do mnie wczoraj po południu, dla Emilio?
- Tak Ojcze, nie mówi dobrze i powiedzieli mi, że musi być zoperowany.
- Nie, nie; nie możesz dać go zoperować. Módl się, módl się i miej ufność w Bogu, a zobaczysz - odpowiedział Święty.Posłuchałam Ojca. Dziecko, mimo iż nie wyzdrowiało całkowicie, zaczęło sprawnie mówić. Miał normalną młodość, ożenił się i prowadził sklep, który wcześniej należał do ojca.

Mama musi modlić się lepiej

Ojciec Pio po raz pierwszy zobaczył Baldo Colavizza na fotografii. W wieku trzech lat chłopiec zachorował na gruźlicę płuc i gruźlicę kości. Był leczony w szpitalu Ospedale al Mare del Lido w Wenecji od 1947 roku do lata 1953, z przerwą między 6 a 9 miesiącem życia, kiedy był w Fatebenefratelli w Gorizia. Mama, Norina Gressani była biedna i jedynie co jakiś czas mogła przyjeżdżać z Tolmezzo w odwiedziny do swojego synka. Słyszała od lekarzy, że jego zdrowie było poważnie zagrożone. Latem 1950 roku, gdy dowiedziała się, że panny Rosina i Lucia Castellani, w pielgrzymce z okazji Roku Świętego odwiedzą Rzym i San Giovanni Rotondo, powierzyła im swoje cierpienie. „Ja nigdy nie będę mogła pojechać do tego świętego człowieka, by powiedzieć mu o moim Baldo, bo brak mi na to środków. Powierzam wam jego chorobę" - powiedziała.Te dwie córki duchowe Ojca Pio zatrzymały się przez kilka dni w San Giovanni Rotondo i wyspowiadały się u Świętego. Gdy Lucia zaczęła spowiedź, Ojciec powiedział jej, by zamilkła, bo on wymieni jej grzechy. Gdy spowiednik wyszedł z konfesjonału, dwie siostry pokazały mu fotografię dziecka i przedstawiły rozpacz jego matki, prosząc o modlitwy o jego uzdrowienie. Ojciec na to: „Wyzdrowieje, lecz mama musi modlić się lepiej, bo dziecko modli się więcej od niej". Po ich powrocie, Norina ze wzruszeniem wysłuchała tego, o czym Święty zapewniał i podniesiona na duchu zwielokrotniła swoje błagania do Boga. Z upływem czasu, zdrowie Baldo zaczęło się poprawiać, aż wyszedł ze szpitala całkowicie zdrowy. Gdy dorósł, rozpoczął studia, a po ich zakończeniu wygrał konkurs na dyrektora dydaktycznego. Wykonywał swój zawód godnie i z gorliwością. Matka, podczas studiów a również potem, przypominała mu często: „Ty jesteś dzieckiem Ojca Pio. On cię uzdrowił. Musisz jechać, by mu podziękować. On jest Świętym". Baldo wyznaje: „W obliczu czci, jaką mama żywiła dla Ojca Pio, ja, chłopiec, mówiłem sobie: Ale czyż święci nie są w Niebie? Dopiero później zrozumiałem, że święci najpierw znajdują się wśród nas jako dar Boga”.

Jak to, czy matka nie powinna mieć mleka dla swojego dziecka?

„Nie mogłam mieć dzieci, bo wszystkie umierały w czwartym lub piątym miesiącu ciąży. Moja przyjaciółka, Nina Fiorese, poradziła mi napisać do Ojca Pio, poprosiłam ją zatem, by napisała mi kilka słów na kartce i wysłałam list do Świętego.
Po kilku dniach dostałam odpowiedź. Otworzyłam kopertę, w której znalazłam wizerunek Matki Bożej Pośredniczki Łask i drugi, przedstawiający kapucyna, Sługę Bożego O. Raffaele da Sanfelia a Pianisi. Na załączonym bileciku można było odczytać wypisane słowa: „Ojciec Pio powiedział: Odprawcie nowennę do Matki Bożej Pośredniczki Łask i do Sługi Bożego O. Raffaele, kapucyna, a łaska zostanie wam udzielona”. Podpisano: Ojciec Gwardian klasztoru w San Giovanni Rotondo, 15 września 1959.
Następnego roku urodziłam dziecko, które żyje do dziś. W 1963 roku, ku wielkiej radości całej rodziny, urodziłam następne dziecko, któremu dałam na imię Pio Cataldo. Oczywiście odmawiałam przez bardzo długi czas nowennę i łaska, o której z wiarą zaświadczam, została mi udzielona za wstawiennictwem Ojca Pio. Zawsze będę mu za to wdzięczna.
Córki duchowe Ojca są zgodne co do tego, że Święty zawsze uważnie i z troską przyglądał się problemom matek. To one były u Ojca najbardziej uprzywilejowanymi rozmówcami.
Irma Vinelli opowiada, że pewnego dnia otrzymała telegram od pewnej kobiety, która prosiła ją o interwencje u Stygmatyka. Miała rodzić, lecz dziecko źle się ułożyło. Poszła do klasztoru i w tym samym momencie, w którym Ojciec zapewnił o swojej pomocy, urodził się malec.Ta sama Irma Vinelli pewnego dnia powiedziała do Świętego: «Ojcze, nie mam mleka dla mojego dziecka!». On na to: «Jak to, czy matka nie powinna mieć mleka dla swojego dziecka?». Natychmiast jej piersi wypełniły się mlekiem tak, że nie mogła doczekać się powrotu do domu.

Dlaczego Bóg nie zawsze interweniuje?
Czasami w San Giovanni Rotondo można było od kogoś usłyszeć słowa wyrażające zdziwienie i nutę protestu: „Mimo mojej gorliwej modlitwy, odmawianej z wielką wiarą, Ojciec Pio nie otrzymał dla mnie łaski, o którą prosiłem”.
Brat Daniele Natale przedstawił Stygmatykowi przypadek, w którym ktoś żalił się w podobny sposób. Święty, wskazując palcem na niebo powiedział: «Wszystko zależy od Niego!».
Odpowiedź Ojca prowadzi nas do następującego wniosku. Coś, co wydaje się dobre, nie zawsze bywa nam udzielane przez Boga, który ma wobec nas swoje własne opatrznościowe plany.

Sięgnijmy po pewien przykład. Wiemy, że szczególna choroba zmuszała młodego Ojca Pio do życia z rodziną, daleko od klasztoru. Przełożeni robili wszystko, by sprowadzić go z powrotem za klauzurę. Zło jednak działało na swój sposób.
Władze zakonne w Rzymie doradziły bratu kapucyńskiemu, by został diecezjalnym księdzem. Dla Świętego wizja życia poza Zakonem Świętego Franciszka, była gorsza od śmierci.
Zwrócił się on do Matki Bożej prosząc, by mógł żyć zgodnie z regułą, we wspólnocie, tak jak inni bracia. Jednak Błogosławiona Dziewica, która zawsze zachowywała dla tego syna najdelikatniejsze pociechy, wobec uporczywych błagań, spuszczała wzrok lub wręcz nie ukazywała mu „swego pięknego oblicza".
Mimo, iż Ojciec Pio prosił, plany Boże były inne.

Pozostańmy trochę dłużej przy tym temacie. Czasami zdarza się spotkać osoby, które długo modliły się do Boga o uzdrowienie kogoś im bliskiego, lecz nie zapobiegły śmierci. Zawiedzione, oddaliły się od Boga. Przestały się modlić, nie chodzą w niedzielę do kościoła, by uczestniczyć w Eucharystii.
Cóż można im powiedzieć?
Co do chorób, Ojciec Pio dawał dokładne wskazówki. Mówił: „Mamy obowiązek leczenia się, ponieważ zdrowie jest dobrem, które należy chronić". Wiemy ponadto, że Bóg dał człowiekowi inteligencję i zdolności, by, zwracając się do medycyny, mógł oprzeć się złu, które w niego uderza i znaleźć środki zaradcze. Święty jednak przypominał, że mimo wszystko zawsze jesteśmy w ręku Boga.

Pewnego razu Natalino Rappa z Biella przyjechał do San Giovanni Rotondo i spotkawszy Stygmatyka skarżył się, że nie czuje się dobrze i że leczenie, któremu się poddał, nie przynosi żadnego efektu. Ojciec Pio wysłuchał go, a następnie powiedział: «Pamiętaj, że lekarze i lekarstwa przynoszą efekt, gdy Ojciec Przedwieczny tego chce».
Odpowiedź Ojca pozwala nam zrozumieć, że Bóg - Miłość Absolutna, dla której wszystko jest możliwe - mimo, iż jest wzywany, nie zawsze interweniuje. Wie bowiem, że dla nas zdrowie nie zawsze musi być dobrem, tak jak choroba czy śmierć nie zawsze muszą być złem.

Pewnego dnia Enzo Bertani przedstawił Stygmatykowi dwoje cierpiących i załamanych ludzi - matkę i ojca. Oni, obnażając przed nim swój ból z powodu śmierci młodego syna, narzekali na „straszliwą karę otrzymaną od Boga". Święty, rozumiejąc czego doświadczali, pocieszył ich i zapewnił, że syn jest w Raju.
Gdy obaj wrócili do klasztoru, Enzo podkreślał ciężką próbę, której zostali poddani ci biedni rodzice. Ojciec powiedział jednak: „Nie wiesz, czego im Bóg oszczędził!".
W innych okolicznościach, informowany o bolesnych doświadczeniach, odparł temu samemu Enzo: «My widzimy to, co nam się zdarza, a nie widzimy tego, czego Pan nam oszczędza.

By zakończyć ten temat, przytoczymy poniższe świadectwo. Może ono pomóc nam w uchyleniu rąbka tajemnicy, o której wspomnieliśmy.

„ Kto wie jak by skończyła"
Opowiada siostra Vincenza Teremigliozzi: „Moja siostra Anna zrobiła kurs pielęgniarski w Neapolu, gdzie bardzo ją lubiano. Zdecydowała zatem zostać w mieście i tu wykonywać swój zawód. Po dwóch latach Ojciec Pio wezwał ją jednak do San Giovanni Rotondo. Otworzono szpital Dom Ulgi w Cierpieniu i Święty chciał mieć ją przy sobie. Miała 22 lata.
Po kilku latach pobytu na półwyspie Gargano, podczas „azjatyckiej" epidemii zachorowała. Pozostała jednak w łóżku jedynie kilka dni i natychmiast wróciła do pracy. Ponownie poczuła się źle i - mimo, że diagnozy na to nie wskazywały - umarła.
Wszyscy w rodzinie byliśmy udręczeni i zdezorientowani. Mama biła głową w mur. Towarzyszyłam tym scenom - rozbita i zupełnie zdruzgotana. Dziesięć dni po jej odejściu, pewnego ranka współsiostra zakonna, Lucilla po zakończonej spowiedzi usłyszała pytanie Ojca Pio: «Gdzie jest siostra Vincenza?» .
Gdy odpowiedziała, że jestem w klasztorze, Święty dodał: «Przyprowadź mi ją». Kiedy się o tym dowiedziałam, pobiegłam do kościoła i zbliżyłam się do konfesjonału. On wziął moją twarz w ręce i powiedział: «Jak myślisz, gdzie jest twoja siostra? Wysłaliśmy ją do Raju!».
Po krótkiej przerwie dodał, skandując słowa: «Kto wie, jakby skończyła!».
Tymi słowami otworzył mi oczy, co do tajemnych planów, które Bóg ma wobec nas. Często sobie to powtarzałam: «Kto wie, jak by skończyła moja biedna siostra, gdyby została w Neapolu».Powoli wielki spokój spłynął na moje serce".

ZAPROSZENIE

2008-09-13T23:50:00.002+02:00